“เดิมฉันจะทำธุรกิจไลฟ์ขายของ เลยสั่งมาเยอะ”ซือหย่าบอกที่มาของข้าวของในบ้าน ตามที่ท่องจำจากในความทรงจำ
“ธุรกิจดี ไม่เพียงมีของกิน ยังมีของใช้ด้วย”เกาเทียนสำรวจ และยังลงไปที่ห้องใต้ดินที่ซือหย่าทำไว้ “ถ้ามีห้องเก็บของแบบแช่แข็งจะดียิ่งกว่า”
“เื่แบบนั้นต้องคำนึงถึงเื่ถ้าขุดห้องเย็นมาทั้งห้องแบบนั้น ก็ต้องมีพลังไฟฟ้าจะใช้เครื่องปั่นไฟก็ต้องคำถึงเื่น้ำมัน” หยวนเฟิงบอกก่อนจะมาเปิดร้านขายของเก่าเขาก็ทำมาแล้วหลายอาชีพ
“เราจะใช้พลังไฟฟ้าทดแทน น่าจะผลิตไฟฟ้าจากแสงอาทิตย์ที่นี่ได้”ในอนาคตมีแก๊งใหญ่จับธุรกิจแบตเตอรี่ไฟฟ้า และแผงพลังงานแสงอาทิตย์โดยพักในที่แดดส่องถึง ทุกคนในฐานต่างตรงไปใช้บริการ ไม่เพียงซื้อแบตเตอรี่ยังต้องไปชาร์จไฟที่นั่น จ่ายค่าชาร์จด้วย “ระหว่างเดินทางเราอาจจะต้องเสี่ยงภัยไปหามา”
“ฉันติดตั้งได้” หยวนเฟิงรีบแสดงความมีประโยชน์
“ผมรู้จักห้องแช่แข็งที่ว่าอยู่ในซอยร้านขายแฮมขาหมูที่เราไปเอาขาหมูมา” เฮ่อจื่อชงเอ่ยอย่างคาดหวังครั้งที่แล้วที่ไป เขายังเสียดายห้องแช่แข็งนั้นอยู่เลย
“เราจะเลื่อนการเดินทางออกไปก่อนพรุ่งนี้ฉันกับเฮ่อจื่อชงจะออกไปดูห้องแช่แข็งที่ว่านั่นเราจะได้เก็บอาหารสดไว้ได้นาน ๆ ”
เมื่อตกลงแล้ว ผู้ชายก็มาวางแบบแปลนปลูกผักลงแปลงนา
ซือหย่าถูกไล่ไปทำอาหารที่ด้านนอก วันนี้มิติพืชขยายออกไปมาก มีพื้นที่นาหลายหมู่แม้แต่เนินเขาสูง หยวนเฟิงมีความรู้เื่ปลูกต้นไม้มากทีเดียวเขาแบ่งส่วนเนินเขาในการปลูกผลไม้ ส่วนที่ลุ่มก็ใช้ปลูกนาข้าวทั้งหมดทุกอย่างในมิตินี้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ ขาดเพียงน้ำเท่านั้นบ่อน้ำที่อยู่ข้างเพิงเก็บของเก่านั้นเล็กเกินไป
เขาต้องทำบ่อน้ำใหญ่ ๆ ให้ซือหย่า จะได้เลี้ยงปลา ไม่ก็ชวนมาว่ายน้ำการว่ายน้ำเป็การเช็กของที่ถูกต้อง และเต็มตาที่สุดแล้ว
เมื่อแบ่งงานกันเสร็จ เกาเทียนก็หลอมโลหะเป็แผ่นขนาดใหญ่และโค้งงอคล้ายที่ตัด ก่อนจะขุดมุมหนึ่งเป็แอ่งขนาดใหญ่ เฮ่อจื่อชงถูกสั่งให้เติมน้ำให้เต็มบ่อขนาดใหญ่
ระหว่างนั้นเกาเทียนก็ใช้โลหะในการสร้างแปลงปลูกผักแปลงนา ไม่นานพื้นดินเปล่าพวกนั้นก็ถูกแบ่งเขต และทำร่องทั้งหมดเสร็จ
ปู่เฮ่อกับหยวนเฟิงจัดการปลูกข้าว ปลูกผักแม้แต่การลงหลุมกล้าผลไม้ เสียเวลาไปมาก แต่งานเดินหน้าดี เพราะการเตรียมที่ดินของเกาเทียนเถาวัลย์เองก็กระตือรือร้น ในการช่วยย้ายต้นไม้ กล้าต้นไม้ ลงหลุมอย่างร่าเริง
วันนี้มีแรงงานมาลงแปลง ทำให้ซือหย่าชื่นใจมากเลยเอาขาหมูออกมาตุ๋นขาหมูหัวไชเท้า กะหล่ำปลียัดไส้ มะเขือเทศผัดไข่และผัดผักราดน้ำมันหอย ข้าวเมื่อวานเธอเกี่ยวตากแดด บด กะเทาะเปลือกเองทุกเม็ดเวลานี้เอามาหุงสุกจนหอมกรุ่น
ตัวเธอเองยังไม่กล้ากินข้าวสวยเลยเพราะกลัวข้าวหมดเมื่อก่อนจนมาก เลยทำได้เพียงเก็บเอาไว้ต้มเป็ข้าวต้มแถมยังเจือจางจนแทบไม่ได้รสชาติของข้าวเลยเวลานี้เธอมีพื้นที่เพาะปลูกคงไม่ต้องกังวลเื่อาหารไปสักพัก
เมื่อทำอาหารเสร็จซือหย่าก็ไปตามทั้งหมดมากินข้าว
ปู่เฮ่อไม่คิดออกมาแล้ว อยู่ด้านนอกเดินไม่ได้ขณะที่อยู่ด้านในเดินได้สบาย มีต้นไม้ มีอาหารมากมายทั้งหมดเลยไปกินข้าวในมิติที่ร้านขายของเก่า ทุกคนพึ่งเคยออกแรงหนักเลยต่างกินอาหารเงียบ ๆ กินทุกอย่างจนเรียบผักที่ได้จากมิตินี้เดิมทีปู่เฮ่อก็คิดว่าอร่อย เวลานี้ยิ่งอร่อยมากขึ้น
เกาเทียนเมื่อชาติก่อนร่างกายเขาแข็งแกร่งกว่านี้มากเพราะอาสารับภารกิจยาก ๆ อยู่ตลอด แต่พอกลับมาอีกครั้ง เขายังเป็เพียงคุณชายน้อยรูปงามทำอะไรไม่เป็คนนั้นอยู่เลย วันนี้ออกแรงมากไปเลยแทบไม่เหลืออยู่เลย
เมื่อกินอาหารแล้วทุกคนก็แยกย้าย ปู่เฮ่อ หยวนเฟิงเฮ่อจื่อชงอยู่ในมิติ นอนที่ร้านของเก่า
เกาเทียนอาบน้ำในมิติเสร็จ ก็เลือกเสื้อผ้าชุดใหม่จากห้องเก็บของพวกนั้นออกมาสวม
“พี่ชายเกาบ้านลุงหยวนมีห้องนอนหลายห้องพี่มานอนกับผม” เฮ่อจื่อชงเสนออย่างใจกว้าง
“ต้องมีคนเฝ้าด้านนอก”
เพราะซือหย่าไม่มีบ้านในนั้นและไม่อยากไปนอนที่ร้านของเก่า เธอเลยออกจากมิติพืชมานอนที่ห้องของตนเองเกาเทียนก็คิดจะออกมาใช้เวลาสองคนที่บ้านด้านนอก เขากลับไปที่ห้องตนเองไม่นานก็หิ้วหมอนกับผ้าห่มมา
“ฉันจะนอนเฝ้าในมิติมีคนมากเกินไปเผื่อมันส่งผลอะไรจะได้ช่วยทัน” เกาเทียนบอกหน้าซื่อ
“แต่ที่นี่มีเตียงเดียวนะคะ”
“เอาที่นอนที่ไม่ได้ใช้มาปูที่พื้นให้ก็พอแล้วฉันไม่หนาวเพราะว่ามีธาตุไฟ” ยิ่งตอนนี้คนที่เคยมีแฟนสาวในจินตนาการมาค่อนชีวิตเมื่อชาติที่แล้ว เพียงมองดวงหน้าอ่อนเยาว์ผมเปียสองข้างถูกปล่อยออกมาสลวยก็ร้อนรุ่มแล้ว
ซือหย่าเอาที่นอนมาปูให้เกาเทียนที่ข้างเตียงซือหย่ารู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย เธอไม่เคยนอนร่วมห้องกับผู้ชายมาก่อน แต่เวลานี้รอบตัวมีแต่ผู้ชาย
เฮ้อ... ก็มันอยู่ในสถานการณ์ที่เลือกไม่ได้
ส่วนเกาเทียนพอล้มตัวลงนอนก็เอาแต่พลิกกลับไปกลับมาหลายรอบ
“คุณนอนไม่สบายหรือเปล่าไปนอนที่ร้านขายของเก่าไหมคะ ฉันจะส่งเข้าไป”
เกาเทียนชันกายขึ้นเอียงหน้ามามองคนบนเตียง “ที่จริงหมอนทำให้ฉันนอนไม่สบายเท่าไหร่”
เมื่อก่อนขอแค่ให้ได้หลับตาพักสองสามนาทีแม้ท่ามกลางซอมบี้ เขายังหลับได้สบาย
แต่อากาศที่นี่ร้อนเกินไปแต่เขาก็ยังคิดแหย่ขาเข้าไปในความร้อนอีก
“คุณอยากเปลี่ยนหมอนกับฉันไหมคะ”
เกาเทียนกระแอมไอ ในเมื่อร้อนแล้ว ก็ให้มันแผดเผาไปเลยพยักหน้ารับ “เอ้า ๆ ลองก็ลอง”
เมื่อแลกหมอนแล้ว เกาเทียนก็ได้หมอนกลิ่นหอมกรุ่นแสนละมุนมานอนหนุน
“มีอะไรเรียกล่ะ เห็นแบบนี้ฉันก็พึ่งพาได้นะ”
ซือหย่าพยักหน้า ก่อนจะหลับทันทีตอนเช้ามืดนาฬิกาชีวิตของเธอก็ทำงาน พอตื่นแล้วก็ปลุกเกาเทียนเข้ามาในมิติเวลานี้คนที่บ้านของเก่ายังไม่มีคนตื่น
สองคนมาดูแปลงนา แปลงผัก สวนต้นไม้ ที่ลงไว้เมื่อวานเวลานี้ให้ผลผลิตหมดแล้ว ข้าวปลูกวันเดียวออกรวงราวกับว่ามันได้ปุ๋ยชั้นดีในการเร่งการเจริญเติบโต
“นังหนูซือพอรู้ไหมว่ามันเร่งการเจริญเติบโตอีท่าไหน”เกาเทียนนั่งยอง ๆ มองรวงข้าวรวงใหญ่เขาหลอมโลหะเป็เคียวสำหรับเกี่ยวข้าวบนมือข้างหนึ่ง
“ฉันเคยลองสอดส่องแล้วค่ะเหมือนว่าต้นไม้เล็กที่มุมนั้น จะดูดกลืนควันสีเหลืองเข้ามา นอกจากใช้ขยายพื้นที่ก็เอามาเป็ปุ๋ยเร่งการเจริญเติบโต พอต้นไม้ในนี้เจริญเติบโตดี มันก็สามารถออกไปด้านนอกได้ยาวขึ้น”
“เถาวัลย์ของเธอแข็งแกร่งมากขนาดฆ่าซอมบี้ได้ััเืหรือน้ำเหลืองของมันก็ไม่ติดเชื้อเป็ไปได้ไหมว่าเราจะเอาเส้นใยมาสร้างเสื้อผ้าสำหรับป้องกัน”
ซือหย่าไม่เคยคิดเื่พวกนี้มาก่อนเลยเธอมีจักรที่เอาเข้ามาไว้ในนี้ ลองตัดเสื้อผ้า ชุดเสื้อผ้าแบบยาวอย่างหยวนเฟิงหรือแบบที่ทุกคนสวมยุคของเธอ ถ้าทำแบบนั้นการตัดเย็บจะง่ายมาก เธอทำบ่อยครั้ง
“ฉันจะจัดการข้าวพวกนี้ เธอไปลองสร้างชุดป้องกันดู”
ซือหย่าว่าง่าย ตรงไปที่เพิงเล็ก ๆแล้วเริ่มเพ่งจิตไปที่ต้นอ่อน ก่อนที่ใยไม้จะเริ่มก่อเส้นใยไขว้ไปมาจนกลายเป็ผ้าผืนใหญ่สีเขียวเมื่อได้ผ้ามาก็เอาผ้ามากะขนาด แล้วเริ่มตัดก่อนจะใช้จักรแบบเหยียบจัดการผ้าจนเป็รูปร่างได้ชุดคลุมยาวแบบผู้ชายปรากฏออกมาตกแต่ง่คอ และ่แขน ตรงชายเสื้อ ทำกางเกงผ้าสวมใส่ใต้ชุด และยังทำหมวกปีกตามที่เห็นคนใหญ่โตในตัวเมืองสวมใส่ พอได้ลงมือทำก็เลยทำออกมาหลายชุด
ขณะนั้นเกาเทียนก็เอาเคียวเหวี่ยงออกไปตัดรวงข้าวทั้งแปลงมีเถาวัลย์ทำหน้าที่รวบรวมต้นข้าวมากองที่ลาน
“เ้าเถาวัลย์ แกมีประโยชน์ ทั้งเข้าใจภาษาคนรู้จักช่วยงาน”
เ้าเถาวัลย์บิดมวนเถาด้วยความเขินอาย
ในตอนสาย คนที่ร้านขายของเก่าเริ่มทยอยตื่นมารับ่เคาะเมล็ดข้าวจากต้นแล้วเอาไปตากแดด
เวลานั้นซือหย่าก็ออกจากมิติพืชมาทำอาหารวันนี้ด้านนอกเงียบลงมาก อาจจะเพราะหลายวันแล้วนับแต่เกิดไวรัสกลายพันธุ์ระบาดความวุ่นวายด้านนอกเลยไม่มากมายเท่าตอนเกิดเหตุการณ์ใน่แรก
วันนี้เธอทำแป้งย่าง กินกับเนื้อตุ๋นสมุนไพรทำมากหน่อยเพื่อเตรียมสำหรับการเดินทาง ไม่แน่ว่าการเดินทางจะเจออะไรบ้างในสถานการณ์แบบนี้
ใน่ยุค 70 ก็ไม่มีร้านขายของ มีเพียงร้านค้าแห่งรัฐซึ่งคนรอคิวมาก ยังต้องใช้คูปองเวลาเธอเข้าไปในตัวเมืองนานครั้งถึงจะได้ลิ้มลองรสชาติอาหารพวกนั้น
ครั้งนี้นอกจากเธอเดินทางมาอยู่ต่างสถานที่พรุ่งนี้อาจจะเป็การเดินทางไกลครั้งแรกของเธอ คิดเสียว่าหลงป่ากำลังเดินทางหาที่พักก็แล้วกัน
7K
