"เป็เยี่ยงไรบ้าง? นักพรตท่านนั้นกล่าวว่ากระไร?"
จวินอี้ จั๋วฮั่นและเหล่านักพรตคนอื่น ๆเอ่ยถามขึ้นพร้อมกันเมื่อเห็นมู่หรงเสวียนและหนานกงหวงกลับมาจากตำหนัก์ระฟ้าทั้งสองได้เดินทางไปที่นั่นด้วยความหวังว่าจะได้เรียนรู้วิธีเอาชนะกู้ฉางเกอ
"ศิษย์พี่ใหญ่กล่าวว่า...กู้ฉางเกอนั้นมิมีสิ่งใดน่าหวาดหวั่น!"
จวินอี้และคนอื่น ๆต่างพากันประหลาดใจ
ท้ายที่สุดแล้วเป็ที่รู้กันไปทั่วว่ากู้ฉางเกอได้เอาชนะนักพรตทั้งแปดจากสี่สำนักแห่งเซียนแล้วในมุมมองของคนรุ่นเดียวกัน เขาคือผู้ไร้เทียมทานอย่างแท้จริงในยุคสมัยนี้
ทว่าฉู่ควงเหรินกลับมิได้คิดว่ากู้ฉางเกอมีสิ่งใดน่าหวาดหวั่นเลย
เื่นี้สร้างความตกตะลึงให้แก่กลุ่มคนเ่าั้เป็อย่างยิ่ง
ในไม่ช้าจั๋วฮั่นก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาและกล่าวว่า"สมแล้วที่เป็ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเรา!แม้กู้ฉางเกอจะสยบแปดนักพรตจนสะท้านะเืไปทั่วทั้งแดนัครามแต่นั่นก็มิได้อยู่ในสายตาของศิษย์พี่ใหญ่เลย!"
"ช่างเป็ความมั่นใจที่สูงส่งยิ่งนัก!"
"มิเลวเลยศิษย์พี่ใหญ่เป็ผู้กล้าหาญเช่นนี้เสมอมา!"
ในไม่ช้าข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วสำนัก์ทมิฬว่ามีผู้หนึ่งคิดว่ากู้ฉางเกอมิมีสิ่งใดน่าหวาดหวั่นศิษย์ส่วนใหญ่ต่างรู้ดีว่าคำพูดนี้มาจากฉู่ควงเหรินนั่นเอง
กู้ฉางเกอปรารถนาที่จะสร้างดวงใจไร้พ่ายมาโดยตลอดด้วยเหตุนี้เองเขาจึงได้ออกเดินทางไปท้าประลองเพื่อเอาชนะนักพรตทั้งแปดด้วยเหตุนี้ศิษย์จำนวนมากจึงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อรู้ว่าอีกไม่นานกู้ฉางเกอก็จะมาถึงสำนัก์ทมิฬ
อย่างไรก็ตามคำพูดของฉู่ควงเหรินได้ช่วยปลอบประโลมใจให้แก่ผู้คนจำนวนมากภายในสำนัก
"ศิษย์พี่ใหญ่ช่างน่าเกรงขามโดยแท้มีเพียงผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกับเขากล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้"
"แม้กู้ฉางเกอจะเอาชนะเหล่านักพรตจากสี่สำนักแห่งเซียนได้ด้วยตัวคนเดียวแต่นั่นก็หาได้ทำให้ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเราหวั่นไหวไม่"
"ยอดเยี่ยม!"
"ข้าอยากจะเห็นนักว่าศิษย์พี่ใหญ่จะเอาชนะกู้ฉางเกอได้อย่างไร"
"ข้ากลายเป็แฟนตัวยงของศิษย์พี่ใหญ่ไปเสียแล้ว"
ในไม่ช้าผู้คนต่างก็พูดคุยถึงข่าวนี้อย่างกระตือรือร้นไปทั่วทั้งสำนัก์ทมิฬ
ข่าวนี้แพร่ไปถึงหูของเหล่าผู้าุโด้วยเช่นกันผู้าุโหรูเยียนเอ่ยชมว่า "สมแล้วที่เป็ศิษย์เอกของข้าช่างมีความกล้าหาญที่น่าเกรงขามยิ่งนัก!"
ผู้ทรงธรรมเสวียนฉีเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า"ศิษย์ข้าควงเหรินมีราศีแห่งจักรพรรดิ กู้ฉางเกอเป็ใครกันบังอาจมาเทียบเคียง?"
หากเป็ในอดีตเหล่าผู้าุโคงไม่เชื่อมั่นในตัวควงเหรินถึงเพียงนี้
ทว่ากาลเวลาได้เปลี่ยนไปแล้ว
นับั้แ่ควงเหรินได้สร้างวิชาราชันย์เซียนขึ้นในหอตำราไม่เพียงแต่เขาจะได้รับความชื่นชมอย่างไม่เคยมีมาก่อนจากเหล่าศิษย์ร่วมสำนักเท่านั้นแต่เขายังสร้างความประทับใจให้แก่เหล่าผู้าุโอย่างใหญ่หลวงจนพวกเขาต่างยกย่องว่าเขาคือผู้ไร้เทียมทานในหมู่คนรุ่นเดียวกัน
ด้วยเหตุนี้คำพูดของเขาจึงมีความน่าเชื่อถืออย่างมาก
"คุณชาย นอกจากศิษย์คนอื่น ๆ แล้วเหล่าผู้าุโจำนวนมากก็ให้การสนับสนุนท่านอย่างเต็มที่เช่นกันท่านต้องเอาชนะกู้ฉางเกอให้ได้นะเ้าคะ!"
เสี่ยวปิงกำหมัดแน่นพลางให้กำลังใจฉู่ควงเหริน
หลังจากได้ยินเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นฉู่ควงเหรินก็มีเพียงสีหน้างุนงง
'กู้ฉางเกอมิมีสิ่งใดน่าหวาดหวั่น?'
'ข้าไปพูดเช่นนั้นั้แ่เมื่อใดกัน?'เขาคิด
มู่หรงเสวียนและหนานกงหวงไปเมาอะไรมากัน?
หากเป็เพียงแค่ศิษย์ไม่กี่คนที่หลงเชื่อข่าวลือก็คงไม่เป็ไรทว่าบัดนี้แม้แต่เหล่าผู้าุโก็ยังตื่นเต้นและกล่าวชมฉู่ควงเหรินจนเกินจริงฉู่ควงเหรินได้แต่ยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ
ท้ายที่สุดแล้วระดับการบำเพ็ญเพียรของเขานั้นยังอยู่เพียงแค่ขอบเขตแก่นทองคำเท่านั้น!
"เสี่ยวปิง เ้าออกไปก่อนเถิด"
ฉู่ควงเหรินโบกมือไล่นางเขา้าพื้นที่เงียบ ๆ เพื่อคิดตามลำพัง
"เข้าใจแล้วเ้าค่ะ คุณชายเป็เื่ธรรมดาที่ท่าน้าฟื้นฟูและสงวนพลังงานเพื่อให้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกู้ฉางเกอวางใจได้เลยเ้าค่ะ ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมารบกวนความเป็ส่วนตัวของท่าน"เสี่ยวปิงกล่าว
จากนั้นนางก็เดินออกจากห้องไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาทำท่าให้กำลังใจฉู่ควงเหรินเป็ครั้งสุดท้าย
ฉู่ควงเหรินถอนหายใจอย่างจนปัญญาขณะนั่งลงบนเตียงและคิดในใจ'เ้าพวกนี้ช่างมีจินตนาการบรรเจิดเสียจริงเหตุใดพวกมันมิจับพู่กันเขียนตำนานปรัมปราเล่า?'
เขาเรียกวงล้อแฟนตาซีออกมาและเริ่มหมุนเพื่อรับรางวัลประจำวัน
"ยินดีด้วย ท่านเ้าของ!ท่านได้รับรางวัลระดับทอง – ไขิญญา์หนึ่งไห!"
ดวงตาของฉู่ควงเหรินเป็ประกาย 'ของระดับทองอีกแล้วครานี้เป็ไขิญญาแห่ง์! ดูเหมือนว่าวันนี้โชคของข้าจะดีไม่น้อย!'
ไขิญญาคือของเหลวรูปแบบหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยปราณิญญามันเป็ของที่มีค่าสูงกว่าของอย่างศิลาิญญาหลายเท่าตัวไขิญญาถูกแบ่งออกเป็สี่ระดับ – ์ ปฐี ทมิฬ และเหลือง
ไขิญญา์จัดอยู่ในระดับสูงสุดมันถูกใช้เพื่อเพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียร เสริมสร้างพลังิญญา และฟื้นฟูร่างกาย
ผู้บำเพ็ญเพียรมากมายยอมต่อสู้แย่งชิงกันอย่างดุเดือดเพียงเพื่อไขิญญา์แค่หยดเดียวทว่าบัดนี้ฉู่ควงเหรินกลับมีมันไว้ในถึงหนึ่งไหเต็ม!
"รับไขิญญา์"ฉู่ควงเหรินกล่าว
ทันใดนั้นไหสีเขียวขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นในมือของฉู่ควงเหรินภายในบรรจุไขิญญา์สีทองอร่าม
"ด้วยความช่วยเหลือของไขิญญา์ข้าย่อมสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตกำเนิดิญญาได้เร็วยิ่งขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นการเอาชนะกู้ฉางเกอก็คงจะเป็ไปได้"
ฉู่ควงเหรินพึมพำ
เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ปลีกวิเวกและเริ่มบำเพ็ญเพียรในทันที
...
ในขณะเดียวกัน ณ โลกภายนอก
ทั่วทั้งแดนัครามสั่นะเืเพียงแค่เอ่ยนามของกู้ฉางเกอ
นับั้แ่กู้ฉางเกอออกจากเมืองหลวงและเอาชนะนักพรตทั้งแปดจากสี่สำนักแห่งเซียนที่ยิ่งใหญ่ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วแดนดินและสร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วน
ในแดนัครามมีสำนักแห่งเซียนอยู่แปดแห่ง
ราชวงศ์ัคราม หุบเขาจื้อหยางนิกายธรรมะ วัดไท่ซวี นิกายปัญญาสงบ นิกายห้าวิถี วัดอัสนี สำนักบัวขาวและสำนัก์ทมิฬ
หากไม่นับราชวงศ์ัครามสี่สำนักแห่งเซียนถัดมาล้วนถูกท้าทายและพ่ายแพ้ให้แก่กู้ฉางเกอแล้ว
บัดนี้ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังสามสำนักแห่งเซียนที่เหลืออยู่ทุกคนต่างอยากรู้ว่าจะมีผู้ใดสามารถหยุดยั้งสถิติการชนะรวดของกู้ฉางเกอได้หรือไม่มิเช่นนั้นแล้ว เขาจะหล่อหลอมดวงใจไร้พ่ายได้สำเร็จอย่างมิต้องสงสัย!
บนยอดเขาตระหง่านหมอกหนาทึบปกคลุมบรรยากาศโดยรอบ
ภายในม่านหมอกนั้นมีอาคารหลายหลังตั้งอยู่เรียงรายอย่างใกล้ชิดเมื่อพินิจดูใกล้ ๆก็จะสังเกตเห็นว่าอาคารส่วนใหญ่เหล่านี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อค้ำจุนพระพุทธรูปขนาดมหึมาองค์หนึ่ง
นี่คืออาราม
มันคืออารามที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรน้อยคนนักที่จะกล้าท้าทายผู้ที่พำนักอยู่ในดินแดนแห่งนี้
ที่นี่คือหนึ่งในสำนักแห่งเซียนวัดอัสนี
ในวัดนั้นเสียงระฆังดังก้องกังวานไปทั่วทั้งอาราม
รถม้าหรูหราที่เทียมด้วยม้าศึกแข็งแรงหกตัวซึ่งสวมเกราะชุบทองได้เดินทางมาถึงและจอดลงที่หน้าประตูทางเข้าของวัดอัสนี
เมื่อประตูรถม้าเปิดออกบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีทองก็ก้าวลงมาเขามองตรงไปยังประตูทางเข้าของวัดอัสนีด้วยแววตาแน่วแน่
บุรุษผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกู้ฉางเกอผู้ฉาวโฉ่!
"วัดอัสนี ข้ามาถึงแล้ว"
กู้ฉางเกอพึมพำ
เขาส่งกลิ่นอายแห่งการท้าทายออกมาขณะที่พลังิญญาในร่างกายของเขาเริ่มปะทุขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดหากผู้ใดยืนอยู่ใกล้พอจะได้ยินเสียงคำรามของัแว่วมาเบา ๆ
"เมื่อข้าเอาชนะวัดอัสนี สำนักบัวขาวและสำนัก์ทมิฬได้แล้ว ในที่สุดข้าก็จะหล่อหลอมดวงใจไร้พ่ายได้สำเร็จ!"
"เส้นทางสู่บัลลังก์จักรพรรดิจะต้องเป็ของข้า!"
กู้ฉางเกอรู้สึกปรีดียิ่งนัก
"อย่าเพิ่งชื่นชมยินดีเร็วเกินไปนักองค์รัชทายาท"
เสียงที่แ่เบาดังขึ้นจากอากาศธาตุเพื่อเตือนสติกู้ฉางเกอ"ภายในสำนักแห่งเซียนเหล่านี้ยังมีผู้ท้าทายที่ซ่อนเร้นอยู่อีกมากเมื่อไม่กี่วันก่อน วรธาตุมรรคาสูงสุดได้ถือกำเนิดขึ้นในสำนัก์ทมิฬซึ่งเป็เื่ที่น่ากังวล"
"วรธาตุมรรคาสูงสุดรึ? จริงด้วยข้าััถึงการปรากฏตัวของมันได้เมื่อไม่กี่วันก่อนหลังจากข้าจัดการกับวัดอัสนีและสำนักบัวขาวเสร็จสิ้นแล้วข้าจะเดินทางไปยังสำนัก์ทมิฬด้วยตนเองและสั่งสอนเ้าของวรธาตุนั่นให้รู้สำนึก!"
จากนั้นเขาก็หันหน้าไปยังวัดอัสนีทันทีและประกาศการมาถึงของตนเสียงดัง"ข้ามาที่นี่เพื่อเยี่ยมเยือน! เหล่าพระเถระผู้ใหญ่แห่งอารามนี้โปรดออกมาพบข้าด้วย!"
เป็การเผชิญหน้าที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้
วันต่อมาพร้อมกับการจากไปของรถม้าสีทองข่าวก็แพร่สะพัดไปว่านักพรตสองคนได้พ่ายแพ้ให้แก่กู้ฉางเกอ
และไม่ถึงสามวันหลังจากนั้นสำนักบัวขาวก็พ่ายแพ้ให้แก่กู้ฉางเกอด้วยเช่นกัน
ใช้เวลาไม่นานชื่อเสียงของกู้ฉางเกอก็ขึ้นสู่จุดสูงสุด
จากแปดสำนักแห่งเซียนหกสำนักได้พังทลายลงด้วยความพ่ายแพ้ต่อองค์รัชทายาทนั่นหมายความว่าสำนักแห่งเซียนเหล่านี้ล้วนด้อยกว่าราชวงศ์ัคราม
บัดนี้ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังสำนักแห่งเซียนสุดท้ายที่ยังคงยืนหยัดอยู่นั่นคือสำนัก์ทมิฬ
1K
