คุณแม่วัยใส ทะลุมิติไปเลี้ยงลูกในยุค 60

        เย่เจิ้นเหมียนเข้าครัว เธอมองเตาไฟในห้องครัว เธอพึ่งมารู้ตัวว่าตัวเองติดไฟในเตาไม่เป็๲ แล้วเธอจะทำอาหารเย็นได้ยังไง!
 

        ในเมื่อไม่มีทางเลือก เย่เจิ้นเหมียนก็ได้แต่เดินกลับไปที่ห้องนอนของเธอ ก่อนที่เธอจะกลับเข้าห้อง ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากห้องนอนของน้องสะใภ้สาม เย่เจิ้นเหมียนเดินไปที่ห้องนอนน้องสะใภ้สาม คิดว่าหลานสาวโถวโถวน่าจะตื่นนอนแล้ว ถึงได้ร้องไห้
 

        “ซานเป่า…น้องสาวหนูตื่นแล้วหรือ” เย่เจิ้นเหมียนเปิดประตูเข้ามาถาม
 

        “ป้าสะใภ้รอง น้องอึครับ-^-” ซานเป่าหรือหลัวเสี่ยวเหล่ย อายุ 5 ขวบ หันมาบอกเย่เจิ้นเหมียนป้าสะใภ้รอง
 

        “โถวโถวน้องอึหรือจ๊ะ…สงสัยคงอยากแกล้งพี่ชาย” เย่เจิ้นเหมียนกล่าวยิ้มๆ และอุ้มหลานสาวตัวน้อยวัย 2 ขวบ ไปล้างตัว
 

        “น้องอึเหม็นมากครับ” ซานเป่าบอกและใช้นิ้วน้อยๆ ของตัวเองบีบจมูก
 

        “แล้วใครอึไม่เหม็นล่ะ ซานเป่าอึไม่เหม็นหรือ?” เย่เจิ้นเหมียนเอ่ยถามหลานชาย มือเธอก็ล้างก้นเล็กๆ ให้หลานสาวด้วย
 

        “เปล่าครับ…แต่น้องอึเหม็นจริงๆ ครับ” ซานเป่าบอกและมองน้องสาวอย่างรังเกียจ
 

        “555 ซานเป่าของเรารังเกียจที่น้องอึเหม็นหรือครับ” เย่เจิ้นเหมียนหัวเราะหลานชาย ที่ทำหน้าแหยะใส่น้องสาว
 

        “ครับ…น้องอึเหม็นไปหมดทั้งห้องเลย” ซานเป่าบอกป้าสะใภ้รองไปตามจริง
 

        “ตอนเด็กๆ ซานเป่าของเรา ก็อึเหม็นไปทั้งห้องเช่นกัน” เย่เจิ้นเหมียนบอกหลานชาย
 

        “ไม่จริง….ผมไม่อึแบบน้องสาว!” ซานเป่าขมวดคิ้วไม่เชื่อป้าสะใภ้รอง
 

        “ไม่เชื่อ!…ตอนเย็นรอให้ทุกคนกลับมาก่อน เธอลองไปถามดูได้” เย่เจิ้นเหมียนบอกหลานชาย และอุ้มหลานสาวกลับเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อผ้าเด็กมีไม่กี่ชุด
 

        “คุณป้าสะใภ้รอง…ผมขอไปเล่นได้ไหมครับ” ซานเป่าถามป้าสะใภ้รอง เขาดูแลน้องสาวมา๻ั้๫แ๻่เช้าแล้ว ตอนนี้อยากไปเล่นใจจะขาดแล้ว
 

        “อยากไปเล่นแล้ว…ไปเถอะ ป้าจะดูน้องให้” เย่เจิ้นเหมียนบอกและอุ้มเด็กน้อยโถวโถว ไปนอนเล่นที่ห้องของเธอ ลูกสาวและหลานสาวถิงถิง ยังไม่ตื่น
        
         …
 

        ตกเย็นทุกคนก็เลิกงานกลับบ้าน ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน
 

        “พี่สะใภ้รอง เธออยู่บ้านทำไมถึงไม่ทำอาหารเย็น รอพวกเราละ” หลินจือถงสะใภ้สามของบ้าน เอ่ยถามพี่สะใภ้รอง
 

        “ฉันก็อยากจะทำอาหารรอนะ แต่ว่าฉันจุดเตาไฟไม่เป็๞ พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหม” เย่เจิ้นเหมียนบอกน้องสะใภ้สามและหันไปขอให้พี่สะใภ้ช่วยสอนเธอ
 

        “๻ั้๹แ๻่พี่สะใภ้รอง แต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้าน งานข้างนอกก็ไม่ต้องทำ อาหารในบ้านก็ไม่ต้องทำ ไม่มีใครสบายไปมากกว่าพี่สะใภ้รองแล้ว แม้แต่จุดเตาไฟ…พี่สะใภ้รองยังทำไมเป็๲ สงสัยที่บ้านพี่สะใภ้ไม่ได้สอน” หลินจือถงกล่าวว่าพี่สะใภ้รอง
 

        “พี่ทำเป็๞แต่อาหาร จุดเตาไม่เคยจุด ด้วยที่บ้านมีพี่สะใภ้คนอื่นๆ จุดไว้ให้ และพอแต่งงานสามีก็มีเงินเดือนอีก เลยไม่ต้องไปทำงานตากแดด” เย่เจิ้นเหมียนกล่าวบอกน้องสะใภ้สาม เธอดูก็รู้…ว่าน้องสะใภ้สามอิจฉาเธอ
 

        “อาสะใภ้สาม อาสะใภ้รองช่วยเลี้ยงน้องๆ ในตอนบ่ายด้วยนะครับ” ต้าเป่าเอ่ยบอก
 

        “สะใภ้สามหากเธอเหนื่อยก็ไปพัก ฉันกับสะใภ้ใหญ่จะไปทำอาหารเอง” แม่หลัวหรือเหลียงหว่านเหนียง บอกลูกสะใภ้สาม
 

        “งั้นฉันกลับห้องก่อนนะคะ” หลินจือถงบอกแม่สามี และเดินกลับห้องอย่างไว
 

        “สะใภ้รองเธอก็อย่าไปสนใจสะใภ้สามเลยนะ หล่อนก็เป็๞แบบนี้” แม่หลัวบอกลูกสะใภ้รอง
 

        “ไม่เก็บคำพูดน้องสะใภ้สามมาโกรธหรอกคะ คุณแม่ไม่ต้องเป็๲ห่วง” เย่เจิ้นเหมียนบอกแม่สามี
 

        “น้องสะใภ้รอง อยากจุดเตาไฟเป็๞ใช่ไหม มาสิ…พี่สะใภ้จะสอนให้” สะใภ้ใหญ่เจินซูเหมยบอกน้องสะใภ้รอง
 

        “ตอนขึ้นเขา ฉันเก็บผักโขมและเห็ดมาได้เยอะเลย เราจะทำอาหารอะไรดี” เย่เจิ้นเหมียนเดินตามแม่สามีและพี่สะใภ้ใหญ่เข้าไปในครัว เอ่ยถามทั้งสอง
 

        “ทำต้มผักโขมใส่เห็ดและผัดผักโขมใส่ไข่หนึ่งฟองก็พอแล้ว” แม่หลัวกล่าว เย็นนี้มีอาหารให้กินสองอย่าง กินกับข้าวต้มที่มีน้ำมากกว่าเม็ดข้าว
 

        “คุณแม่…เราทำแค่นี้พอหรือคะ ฉันว่าเราผัดผักใส่เนื้อเพิ่มไปอีกสักอย่างดีไหม” เย่เจิ้นเหมียนถามแม่สามี
 

        “น้องสะใภ้รองแค่นี้ก็พอแล้ว เราต้องประหยัดอาหาร ไม่งั้นจะไม่พอกิน” สะใภ้ใหญ่เจินซูเหมยบอกน้องสะใภ้รอง ที่วันนี้มีอาการแปลกๆ เย่เจิ้นเหมียนเข้าใจความหมายเธอเลยเงียบไม่พูดอะไร