หลังจบมหาวิทยาลัยธาราและแก้วกานดาสัญญาว่าจะแต่งงานกัน ทั้งสองคบกันั้แ่ตอนขึ้นปีสามหลังจากเป็เพื่อนกันมาั้แ่เข้าเรียนปีแรกตอนนี้แก้วกานดาได้งานทำแล้ว แต่ว่าธารานั้นเขาไม่สนใจที่จะหางานทำเพราะที่บ้านมีกิจการเป็ของตัวเองอยู่แล้วเขาอยากพักก่อนสักสองเดือนแล้วค่อยหางานทำ
แก้วกานดามาหาเขาที่ห้องพักอยู่บ่อยๆั้แ่ที่ทั้งสองคบกัน แต่ไม่เคยค้างด้วยเพราะต้องกลับไปอยู่เป็เพื่อนมารดา เธอกำพร้าบิดาั้แ่เด็กจึงมีแค่กาญจนาที่เลี้ยงเธอมาเพียงลำพัง
ธารานอนกอดเธอบนเตียงหลังจากบทรักสิ้นสุดลงแก้วกานดาลุกขึ้นแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน
“จะกลับแล้วเหรอแก้ว”
“ค่ะเดี๋ยวแม่เป็ห่วง” เธอบอกคนรักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน
“ผมอยากแต่งงานกับแก้วเร็วๆจังเลย” ธาราอ้อนเธอ
“ก็รีบทำงานสักทีสิคะมัวแต่นอนี้เีอยู่ที่ห้องเดี๋ยวพ่อแม่ของธารก็คิดว่าแก้วดึงตัวธารไว้ไม่ให้ไปทำงานช่วยท่านท่านก็จะไม่ชอบแก้ว แล้วทีนี้เราก็อดแต่งงานกันพอดี” แก้วกานดาบอก
“ไม่มีทางพ่อแม่ต้องทำตามใจผมอยู่แล้ว” ธาราบอก แก้วกานดายิ้มเธอไม่พูดอะไรต่อ หอมแก้มเขาแล้วรีบออกจากห้องไป
ธารามองตามอย่างเสียดายแต่ก็เข้าใจว่าเธอนั้นต้องรีบกลับไปจริงๆเลยไม่ได้คิดน้อยใจอะไร
ทันทีที่แก้วกานดาเดินลงไปถึงชั้นล่างธาริณีแม่ของธาราก็ให้คนมาเชิญเธอขึ้นไปยังรถที่จอดอยู่หน้าที่พักทันที แก้วกานดาใจสั่นและตื่นเต้นเมื่อรู้ว่ามารดาของคนรักนั้นอยากเจอเธอ
พอเดินไปถึงคนขับรถก็เปิดประตูให้แก้วกานดาขึ้นไปนั่งแล้วก็ขับรถออก แก้วกานดายกมือไหว้ธาริณีแล้วยิ้มให้เธออย่างนอบน้อม ธาริณีรับไหว้แล้วมองแก้วกานดาอย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยจุดประสงค์ของเธอขึ้นมาตรงๆอย่างไม่อ้อมค้อม
“เธอ้าเงินเท่าไหร่ถึงจะยอมเลิกกับลูกชายฉัน”ธาริณีถามออกไป
แก้วกานดาใกับสิ่งที่ได้ยินธาริณีไม่ได้้ามาคุยกับเธอธรรมดา แต่มาขอให้เลิกกับธารา มันทำให้แก้วกานดารู้แล้วว่าต่อไปนี้ความรักระหว่างเธอกับธารามันไม่ง่ายแน่
“แก้วไม่้าเงินนะคะคุณป้าแก้วกับธารรักกันจริงๆ” แก้วกานดาอธิบายให้ธาริณีฟัง
“ถ้ารักก็ปล่อยให้ธารไปเจอคนที่คู่ควรสิเธอเล่นกกเขาไว้อย่างนี้ จนลูกชายฉันเสียคนไปหมดแล้ว” ธาริณีบอก
เป็อย่างที่แก้วกานดาคาดการที่ธารายังไม่ยอมไปช่วยธุรกิจของทางบ้านมันทำให้ธาริณีมองว่าเป็เพราะเธอรั้งเขาเอาไว้
“แก้วบอกธารให้ไปช่วยงานคุณป้าตลอดเลยนะคะแต่ธารก็อยากพักก่อน”
“จะโทษว่าลูกชายฉันี้เีอย่างนั้นเหรอ”ธาริณีพูดขึ้นมาเสียงดังจนเหมือนตวาด
“เปล่านะคะคือว่าแก้ว..”
“เถียงคำไม่ตกฟากคนอย่างนี้จะมาเป็สะใภ้บ้านเอื้อไพรี ฝันไปเถอะ” ธาริณีพูดขึ้นมา
แก้วกานดาไม่พูดอะไรต่อจนในที่สุดคนขับรถก็ไปจอดส่งเธอที่บ้าน ทำให้แก้วกานดารู้ว่าธาริณีไปสืบเื่ของเธอมาหมดแล้วจนรู้ที่อยู่ของเธอแบบนี้
“ตระกูลฉันมีอำนาจแค่ไหนเธอน่าจะรู้ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับลูกชายของฉันฉันจะเล่นงานครอบครัวเธอให้ไม่ต้องลืมตาอ้าปากได้บริษัทที่เธอทำงานอยู่ฉันก็จะให้เขาเอาเธอออก ไม่ให้ที่ไหนรับเข้าทำงาน รวมทั้งร้านขายดอกไม้เล็กๆของแม่เธอด้วย ฉันจะส่งคนมาก่อกวนจนไม่มีใครกล้ามาซื้อดอกไม้ที่ร้านแต่ถ้าเธอรับข้อเสนอฉันจะให้เงินค่าเสียเวลาเธอห้าแสนบาท”ธาริณีพูดขู่แก้วกานดาออกไป
แก้วกานดาได้ยินดังนั้นเธอก็กลัวมือไม้อ่อนจนไม่มีแรงแม้จะเปิดประตูลงจากรถลำพังเธอตกงานเธอยังพอทำมาหากินอย่างอื่นได้ แต่ธาริณีจะเล่นงานไปถึงแม่ของเธอ แก้วกานดารับไม่ได้เธอไม่อยากให้แม่ต้องลำบากเพราะเธอ
“ว่ายังไงจะเลือกรับเงินห้าแสนแล้วจากไปดีๆ หรือว่าจะให้ฉันส่งคนมาเยี่ยมเธอกับแม่บ่อยๆ”ธาริณีขู่แก้วกานดาอีกรอบ
“แก้วยอมแล้วค่ะ”แก้วกานดาบอกเสียงสั่น
“เลือกได้ดี”ธาริณีพูดอย่างพอใจ
เธอหยิบเช็คที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้แก้วกานดาแล้วให้คนขับรถถ่ายรูปเอาไว้เพื่อเป็หลักฐานให้ธาราดูว่าแก้วกานดาเลือกรับเงินเพียงห้าแสนบาทเพื่อเลิกกับเขา
แก้วกานดารับเช็คไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเธอไม่ได้้ามัน แต่ว่ารีบรับให้มันจบๆ ไปเพราะถ้าไม่รับเอาไว้ธาริณีก็จะไม่ยอมจบง่ายๆ แน่นอน
ธารณียิ้มอย่างพอใจเมื่อแก้วกานดารับเช็คเอาไว้คนขับรถเปิดประตูให้เธอลงไป แล้วธาริณีก็สั่งให้คนขับรถพาเธอกลับบ้านด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข
*********************
แก้วกานดาเดินเข้าไปในบ้านเอาเช็คใบนั้นเก็บใส่ในกระเป๋าไม่ให้มารดาเห็นแล้วฝืนยิ้มเดินเข้าไปนั่งข้างๆ มารดาที่กำลังนั่งรอทานข้าวกับเธออยู่
“วันนี้ดูเหนื่อยๆนะแก้ว งานหนักเหรอลูก” กาญจนาถามลูกสาวด้วยความห่วงใย
“เปล่าหรอกค่ะแค่เห็นแม่รอแก้วทานข้าวแบบนี้แล้วโกรธตัวเองที่กลับช้า”แก้วกานดาบอกแล้วยิ้มให้มารดา
“แม่อยากกินข้าวพร้อมแก้วนี่นา”กาญจนาบอกแล้วลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะอาหารโดยมีแก้วกานดาเดินตามหลังมา
“แม่คะแก้วอยากชวนแม่ย้ายไปอยู่ที่อื่น แม่จะสะดวกหรือเปล่าคะ” แก้วกานดาถามมารดาหลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว
กาญจนามองหน้าลูกสาวรู้แล้วว่าเธอคงกำลังมีอะไรอยู่ในใจแน่นอน
“เล่าให้แม่ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น”กาญจนาถาม แก้วกานดาจึงตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้มารดาฟังเมื่อได้ยินดังนั้นกาญจนาก็เห็นด้วยที่จะย้ายออกไป เพราะเกรงว่าธารานั้นอาจจะไม่ยอมเลิกกับแก้วกานดาจนธาริณีส่งคนมาก่อกวนเอาได้
“งั้นย้ายกลับไปอยู่นครปฐมไหมลูกอย่างน้อยเราก็มีบ้านที่นั่น”กาญจนาพูดถึงบ้านของเธอกับสามีที่ตอนนี้ปล่อยทิ้งเอาไว้เพราะย้ายมาอยู่กรุงเทพมหานครั้แ่ที่แก้วกานดามาเรียนที่นี่
“ค่ะแก้วก็เห็นด้วยนะคะ” แก้วกานดาบอก
เพื่ออนาคตของธาราและความปลอดภัยของกาญจนาเธอเลยต้องยอมทิ้งเขาและชีวิตที่เมืองหลวงไปให้พ้นจากมือของธาริณี
ในขณะเดียวกันธาริณีก็โทรบอกธาราให้กลับบ้านเพื่อคุยธุระสำคัญกับเธอธาราอิดออดขอกลับบ้านในวันพรุ่งนี้ ธาริณีคิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน เพราะหากธารารู้เื่คืนนี้เขาอาจใจร้อนแล้วตามไปคุยกับแก้วกานดาที่บ้าน
“ว่าแต่มีเื่ด่วนอะไรครับถึงคุยทางโทรศัพท์ไม่ได้”ธาราถามมารดาด้วยความสงสัย
“เดี๋ยวพรุ่งนี้แกมาก็รู้เอง”ธาริณีบอกลูกชายแล้ววางสายไป
ธาราทำหน้าสงสัยแต่ก็คิดว่าคงไม่พ้นเื่ที่จะให้เขาไปช่วยงานที่บริษัทแน่นอนก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลง ธาราก็ส่งขอความบอกราตรีสวัสดิ์แก้วกานดาแล้วจึงวางโทรศัพท์ลงด้วยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างอารมณ์ดี
*********************
ในตอนเช้าธารากลับมาที่บ้านธาริณียิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นลูกชายกลับมา ศรศักดิ์เห็นลูกชายเดินเข้ามาก็หยอกลูกชายเบาๆ
“เงินหมดแล้วเหรอถึงกลับมาได้”
“โธ่พ่อครับ ผมก็อยากกลับมาทานข้าวที่บ้านบ้างสิครับ”
“แล้วเมื่อไรจะย้ายกลับมาอยู่ที่นี่เรียนจบแล้วนะ เลิกหาข้ออ้างไปนอนคอนโดได้แล้ว” ศรศักดิ์บอกลูกชาย
“ผมบอกแล้วไงครับว่าเรียนหนักมาตั้งสี่ปีขอพักก่อนแล้วผมจะไปทำงานช่วยพ่อแน่นอนครับ” ธาราบอกบิดาแล้วนั่งลงข้างๆ โดยมีคนรับใช้ยกอาหารเช้ามาให้เขาอีกชุด
“พักนานไปเดี๋ยวก็หมดไฟกันพอดี”ศรศักดิ์บ่นเล็กน้อยพอเป็พิธี แล้วยิ้มออกมาเบาๆ
“รีบกินเถอะแม่มีเื่จะคุยด้วย” ธาริณีบอกลูกชาย
“คุยอะไรกันสองแม่ลูก”ศรศักดิ์ถาม
“คุณไม่ต้องรู้หรอกค่ะ”ธาริณีบอกสามี แล้วใช้จิกหางตาเบาๆ ศรศักดิ์เลยไม่พูดอะไรต่อ
พอทานอาหารเช้าเสร็จศรศักดิ์ก็ออกไปที่บริษัทพร้อมกับคนขับรถส่วนตัวธาริณีจึงได้โอกาสนี้เรียกธาราเข้าไปคุยที่ห้องทำงานของศรศักดิ์ แล้วยื่นรูปที่แก้วกานดารับเช็คจากเธอให้ธาราดู
“อะไรกันครับแม่”ธาราถามมารดา
“เมื่อวานแม่ไปเจอหนูแก้วมา”ธาริณีบอกลูกชาย
“แม่อยากลองใจว่าหนูแก้วรักธารมากแค่ไหนเลยแกล้งเสนอเงินไปห้าแสนบาท เพื่อให้เลิกกับธาร แม่คิดว่าเธอจะปฏิเสธ แต่เธอกลับรับมันไว้ด้วยความเต็มใจแม่นี่ใจนทำอะไรไม่ถูกเลยไม่คิดว่าคนที่ลูกคบอยู่จะเห็นแก่เงินห้าแสนมากกว่าความรัก ถ้าเธอฉลาดกว่านี้ไม่รับเงินนี้ไว้ ในอนาคตยังไงก็ต้องได้มากกว่านี้ในฐานะภรรยาของลูก”ธาริณีแกล้งพูดออกไปแล้วถอนหายใจเหมือนผิดหวัง
“แต่ก็ดีเหมือนกันเสียเงินแค่ห้าแสนเพื่อแลกกับความจริงที่ว่าเธอเข้าหาลูกเพียงเพราะเงินไม่ใช่ความรักมันก็คุ้ม ดีกว่าให้ต้องมาผลาญเงินเราทีหลัง” ธาริณีพูดแล้วตบไหล่ลูกชายเบาๆ
ธารานั่งนิ่งดูรูปภาพในมือไม่อยากเชื่อว่าแก้วกานดาจะเลือกรับเงินเพียงห้าแสนบาทอย่างที่มารดาของเขาพูด
“ผมจะไปคุยกับแก้วให้รู้เื่”ธาราบอกเสียงเข้มด้วยความโมโหและโกรธจัด
“เดี๋ยวแม่พาไปแม่ไม่อยากให้ธารขับรถด้วยอารมณ์ที่ร้อนแบบนี้ แม่เป็ห่วง” ธาริณีบอกลูกชายแล้วลอบยิ้มอย่างพอใจ
*********************
3K
