แสงสว่างจากโคมไฟมานาอาทิตย์เทียมบนเพดานถ้ำเปลี่ยนบรรยากาศของ "โซน A-1" ให้ดูเหมือนฐานปฏิบัติการลับที่ทันสมัยมากกว่าจะเป็ที่คุมขังนักโทษ เซนยืนอยู่บนแท่นยกไฮดรอลิกที่เพิ่งสร้างเสร็จ เขามองลงมายังกลุ่มผู้ติดตามที่ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความกลัว แต่มี "ความหวัง" วาวโรจน์อยู่ในดวงตา
กริมและพรรคพวกกำลังง่วนอยู่กับการชำแหละซากหนอนั์ศิลาตามคำแนะนำของเซน ฟันสว่านที่ทำจากแร่ควอตซ์ผสมมานาถูกถอดออกมาทำความสะอาด เตรียมที่จะเปลี่ยนเป็หัวเจาะสำหรับเครื่องจักรขุดเหมืองรุ่นใหม่
"ระบบ... คำนวณขีดจำกัดการผลิตของเตาหลอมในขณะนี้" เซนสั่งการขณะดูหน้าจอโฮโลแกรม
[รายงานการผลิตและการใช้พลังงาน...]
กำลังการผลิต: สามารถแปรรูปโลหะผสมได้ 500 กิโลกรัมต่อวัน
พลังงานสำรอง: 45% (เริ่มต่ำลงเนื่องจากการเปิดระบบไฟส่องสว่างต่อเนื่อง)
ข้อเสนอแนะ: จำเป็ต้องมีแหล่งพลังงานเสริมหรือการค้าขายเพื่อนำเข้า 'ผลึกมานา' คุณภาพสูงจากภายนอก
"เราไม่สามารถขุดแร่เองได้เร็วพอในตอนนี้" เซนพึมพำ "เรา้าพันธมิตร... หรืออย่างน้อยก็คู่ค้าที่เห็นแก่ตัว"
เขากดเข้าไปที่ทักษะ การจัดการข้อมูล ????️ แล้วใช้ระบบดักฟังคลื่นความถี่มานาที่ลอยอยู่จางๆ ในอากาศใต้ดิน เซนเซอร์จากหุ่นยนต์ 01 ที่กระจายตัวอยู่ตามช่องลมระบายอากาศเริ่มส่งสัญญาณบางอย่างกลับมา มันคือเสียงฝีเท้าและเสียงล้อเลื่อนที่กระทบกับพื้นหินขรุขระ ห่างออกไปจากพื้นที่ของเขาประมาณ 2 กิโลเมตรในอุโมงค์รอยต่อ
"กริม! หยุดมือแล้วมานี่" เซนเรียก
กริมรีบวิ่งมาหา "มีอะไรหรือครับท่านเซน? หรือว่ามีตัวอะไรบุกมาอีก?"
"ไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็ 'โอกาส'" เซนชี้ไปที่แผนที่โฮโลแกรมที่มีจุดสีส้มกะพริบอยู่ "นั่นคือเส้นทางเดินของ 'ขบวนการค้าเงา' ใช่ไหม?"
กริมมองจุดนั้นแล้วหน้าซีดลงเล็กน้อย "ครับ... พวกนั้นคือ 'สมาคมหนูหิน' เป็พวกพ่อค้ามืดที่คอยส่งเสบียงให้เหมืองทาสแลกกับอัญมณีลักลอบ พวกนี้เห็นแก่เงินยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง ถ้าพวกมันรู้ว่าเรามีเทคโนโลยีแบบนี้ พวกมันอาจจะเอาความลับไปขายให้อาณาจักรแสงก็ได้นะท่าน"
"นั่นแหละคือสิ่งที่ข้า้า" เซนยิ้มอย่างเ็า "เราจะไปดึงพวกมันมาเป็ 'พนักงานส่งของ' ให้เรา แต่ก่อนจะไป... เราต้องเตรียม 'สินค้าต้นแบบ' ที่พวกมันจะปฏิเสธไม่ได้"
เซนกลับไปที่เตาหลอม เขาใช้ทักษะ การสร้างเทคโนโลยี ⚙️ ผสานกับเศษวัสดุที่เหลือจากซากหนอนั์และแร่มานาเยือกแข็งระดับต่ำ เขาไม่ได้สร้างอาวุธ แต่เขาสร้างสิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตของคนบนดินและใต้ดิน
[เริ่มการผลิตสินค้าต้นแบบ: 'ตะเกียงมานาเสถียร (Mana-Steady Lantern) v1.0']
เครื่องจักรในเตาหลอมเริ่มทำงานด้วยความแม่นยำสูง โครงสร้างภายนอกทำจากเปลือกหนอนศิลาที่ถูกบีบอัดจนน้ำหนักเบาแต่แข็งแรงดุจเหล็ก ภายในบรรจุวงจรควบคุมแรงดันมานาที่เซนออกแบบมาเป็พิเศษ สินค้าชิ้นนี้มีคุณสมบัติพิเศษคือ "ให้ความสว่างมากกว่าตะเกียงเวททั่วไป 3 เท่า แต่กินพลังงานน้อยลงครึ่งหนึ่ง" และที่สำคัญที่สุด...
"ระบบ ติดตั้ง 'โมดูลดักฟังเบอร์ 1' ลงไปในวงจรหลัก"
[รับทราบ... ทำการติดตั้งชิปมานาขนาดนาโน เก็บข้อมูลเสียงในรัศมี 5 เมตร และส่งสัญญาณกลับผ่านโครงข่ายมานาธรรมชาติ]
นี่คือแผนของเซน สินค้าทุกชิ้นที่ออกจากเมืองนี้จะเป็ "สายลับ" ของเขา
"กริม เตรียมคน 2 คนที่ดูแข็งแรงที่สุด ข้าจะไปพบพ่อค้ามืดพวกนั้นด้วยตัวเอง" เซนกล่าวพลางหยิบเสื้อคลุมที่ผลิตจากเส้นใยทนความร้อนออกมาสวม "และเตรียมหุ่นยนต์ 01 ให้พร้อม ถ้าการเจรจาล้มเหลว... เราจะเปลี่ยนขบวนสินค้านั้นให้กลายเป็วัตถุดิบของเราแทน"
ที่จุดตัดของอุโมงค์ 'รอยแยกทมิฬ' ขบวนสินค้าของสมาคมหนูหินกำลังเคลื่อนที่อย่างล่าช้า พ่อค้าในชุดผ้าคลุมสกปรกและเหล่านักรบรับจ้างถือคบไฟเวทมนตร์ที่สั่นไหวไปมา
"วันนี้อากาศร้อนชะมัด มานาในอุโมงค์นี้แปรปรวนแปลกๆ" พ่อค้าร่างอ้วนที่ชื่อ 'มอซ' บ่นพลางเช็ดเหงื่อ "ถ้าไม่ใช่เพราะออเดอร์ลับจากขุนนางในเมืองหลวง ข้าไม่ลงมาในระดับความลึกนี้หรอก"
"หยุดก่อนท่านหัวหน้า! มีบางอย่างขวางทางอยู่!" นักรบรับจ้างะโขึ้นพร้อมชักดาบออก
แสงไฟสีขาวนวลที่จ้าจนแสบตาพุ่งออกมาจากเงามืดเบื้องหน้า มันไม่ใช่แสงจากคบไฟที่วูบวาบ แต่มันคือแสงที่นิ่งสนิทและทรงพลังจนอุโมงค์มืดๆ กลายเป็เหมือนกลางวัน
เซนเดินออกมาจากแสงนั้นพร้อมกับกริมที่แบกกล่องไม้ใบหนึ่ง
"เ้าเป็ใคร!" มอซะโเสียงหลง "ทาสหนีเหมืองงั้นรึ? หรือว่าเป็โจรใต้ดิน!"
"ข้าคือเ้าของความมืดที่พวกเ้ากำลังเหยียบย่ำอยู่" เซนกล่าวเสียงนิ่ง สุขุมแต่ทรงอำนาจ "ข้าไม่ได้มาปล้น... แต่ข้ามาเสนอ 'อนาคต' ให้พวกเ้า"
เขาวางตะเกียงต้นแบบลงบนพื้นหิน แสงของมันกลบแสงคบไฟของพวกพ่อค้ามืดจนดับวูบไปทันที มอซที่ขี้ขลาดกลับตาโตเมื่อเห็นความเสถียรของแสงนั้น "นี่มัน... อุปกรณ์มานาเกรดเอจากนครจักรกลงั้นรึ? ไม่สิ... งานละเอียดกว่านั้นมาก!"
"นี่คือสินค้าจากอาณาจักรของข้า" เซนหยิบตะเกียงขึ้นมา "ให้ความสว่างได้นาน 168 ชั่วโมงต่อผลึกมานาระดับต่ำเพียงก้อนเดียว ทนแรงกระแทก และไม่ดับแม้จะอยู่ในพื้นที่ไร้อากาศ"
มอซรีบก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ อย่างลืมตัว "เ้าจะขายมันงั้นรึ? ราคาเท่าไหร่!"
"ข้าไม่้าเงินทองของพวกบนดิน" เซนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพ่อค้า "ข้า้า 'แร่ดิบ', 'เมล็ดพันธุ์พืช', และ 'ข้อมูล' ของคนในราชสำนักอาณาจักรแสง ทุกอาทิตย์พวกเ้าต้องนำของมาส่งที่จุดนัดพบนี้ แลกกับตะเกียงเหล่านี้ 10 ชิ้น"
"10 ชิ้น! นั่นมันน้อยไป ข้า้ามากกว่านั้น..."
แกร๊ก!
เสียงไกปืนของป้อมปืนกลบนตัวหุ่นยนต์ 01 ที่ซุ่มอยู่ในมุมมืดดังขึ้น แสงเลเซอร์สีแดงล็อกไปที่หน้าผากของมอซทันที
"ข้าไม่ได้มาต่อรอง มอซ" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เืในกายพ่อค้าเย็นเฉียบ "ข้ามาให้โอกาสเ้ามีชีวิตอยู่เพื่อรวยไปกับข้า... หรือจะตายเป็ปุ๋ยให้ถ้ำแห่งนี้ตัดสินใจเอาเอง"
มอซกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "ทะ... ตกลง! อาทิตย์หน้าข้าจะมาพร้อมกับของที่ท่าน้า!"
เซนยิ้มอย่างพึงพอใจ "ดีมาก... และจำไว้ สินค้าของข้ามี 'ชีวิต' ถ้าเ้าพยายามแกะมันหรือให้ใครวิจัยมัน มันจะะเิและเผาทุกอย่างในรัศมี 10 เมตรให้เป็จุล" (ซึ่งจริงๆ แล้วมันเป็เพียงการขู่ด้วยทักษะ การจัดการข้อมูล เพื่อรักษาความลับทางวิศวกรรม)
เมื่อขบวนสินค้าจากไป กริมถอนหายใจยาว "ท่านเซน... ท่านเพิ่งจะทำสัญญาทางการค้ากับปีศาจนะครับ"
"กริม... ในโลกของธุรกิจ ปีศาจที่ทำกำไรได้ดีคือพันธมิตรที่ซื่อสัตย์ที่สุด" เซนหันหลังกลับมุ่งหน้าสู่เมืองของเขา "ตอนนี้เรามีแหล่งเสบียงและสายลับแล้ว ต่อไป... เราจะเริ่มสร้าง 'อาคารการค้าใต้พิภพ' แห่งแรก"
[ภารกิจสำเร็จ: เริ่มต้นเครือข่ายการค้าเงา]
[รางวัล: ปลดล็อกพิมพ์เขียว 'ห้องนิรภัยสนามแม่เหล็ก' และ 'อุปกรณ์แปลงมานาเป็คลื่นสื่อสาร']
ภายใต้เงาของถ้ำที่เริ่มสว่างไสวขึ้นทีละน้อย ฟันเฟืองของแผนการล้างแค้นระดับโลกได้เริ่มหมุนวนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าที่ใครจะคาดคิด
จบตอนที่ 6