ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        เจียงอี่โหลวที่เห็นลูกชายของตัวเองโอบกอดหญิงสาวบ้านอื่นอยู่ไม่ไกลก็ยกมือขึ้นลูบหน้าผาก ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าวขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

        เรื่องที่จิ่งเยี่ยนกุยเป็นเด็กที่หลิวชุนฮวารับมาเลี้ยงนั้น เธอก็เคยได้ยินมาบ้าง พอเรื่องนี้แดงขึ้นมา เธอคิดว่าสำหรับจิ่งเยี่ยนกุยแล้ว ในใจคงรู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างน่าเวทนาเสียจริง

        เจียงอี่โหลวมองทั้งสองอีกครั้ง ได้แต่ปลอบใจตัวเองอยู่เงียบๆ ในใจ ช่างเถอะ เรื่องของคนหนุ่มสาวก็ให้พวกเขาจัดการกันเอง ยังไงเธอก็เข้าไปยุ่งไม่ได้อยู่ดี

        จิ่งเยี่ยนกุยไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติอะไรกับเรื่องชาติกำเนิด ถึงแม้ชาวบ้านจะคาดเดาว่าเธอจะไปตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงหรือไม่ และต่างก็สงสัยว่าตระกูลฟางจะมีความคิดเห็นใหม่กับเรื่องการแต่งงานนี้หรือเปล่า

        แต่ละวันจิ่งเยี่ยนกุยจะเข้าป่าไปเก็บสมุนไพรแต่เช้า หากเจอชาวบ้านระหว่างทางก็จะยิ้มทักทายให้ทุกครั้ง

        ตอนนี้ผ่านพ้นช่วงฤดูกาลเก็บเกี่ยวไปแล้ว ชาวบ้านก็เริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น ทำให้ข่าวลือต่างๆ แพร่สะพัดไปทั่ว หลังจากทักทายจิ่งเยี่ยนกุยเสร็จแล้ว ชาวบ้านจะรอให้เธอเดินห่างออกไป แล้วซุบซิบนินทาเรื่องต่างๆ ตามความคิดของตน

        จิ่งเยี่ยนกุยคร้านจะสนใจเรื่องหาความสนุกให้ตัวเองของชาวบ้าน เธอเก็บสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับการปรุงยาได้มากแล้ว ส่วนหยางหว่านซิ่วแบ่งห้องโถงให้เธอครึ่งหนึ่ง ข้างในเต็มไปด้วยสมุนไพรต่างๆ ที่จัดแบ่งไว้เป็นหมวดหมู่

        ระหว่างนี้เธอยังขี่จักรยานไปที่โรงงานทำแก้วในเมือง เพื่อที่จะสั่งทำขวดขนาดเล็กสำหรับใส่ยาจากพวกเขา

        คำสั่งซื้อของเธอเล็กเกินไปสำหรับโรงงานทำแก้ว แถมขวดที่เธอต้องการก็มีขนาดเล็กเกินไปด้วย ถ้าผู้จัดการฝ่ายขายไม่เห็นแก่ที่ว่าเธอเป็นเด็กสาวหน้าตาดี เขาคงไม่สนใจเธอ แต่ก็ยังคงปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า “ขวดแบบนี้ นอกจากคุณจะจ่ายค่าทำแม่พิมพ์เอง พวกเราก็ผลิตให้ไม่ได้หรอก”

        ถึงแม้การเป่าแก้วให้เป็นรูปทรงจะไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ถ้าไม่มีอุปกรณ์การผลิตเฉพาะทางก็ไม่สามารถทำได้

        ก่อนที่จะมาที่นี่ จิ่งเยี่ยนกุยก็คิดเรื่องนี้ไว้แล้ว การทำแม่พิมพ์นั้นคงเป็นไปไม่ได้ ด้วยเงินที่เธอมีอยู่ตอนนี้ แค่ซื้อขวดแก้วชุดแรกก็ยังลำบาก จะไปจ่ายค่าทำแม่พิมพ์ได้ยังไง!

        เธอจึงยื่นบุหรี่หนึ่งมวนให้ผู้จัดการฝ่ายขายของโรงงานแก้ว “คุณลุงเจิงคะ หนูต้องใช้ขวดแก้วแบบนี้จริงๆ นะคะ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะว่าแม่พิมพ์ที่มีอยู่ตอนนี้ มีขวดขนาดใกล้เคียงกันไหม?”

        ขวดที่ขนาดใกล้เคียงกันนั้นแน่นอนว่ามี แต่เป็นแม่พิมพ์ที่คนอื่นสั่งทำไว้ และตอนนี้ก็กำลังผลิตในปริมาณมาก การใช้แม่พิมพ์ของลูกค้าคนอื่นผลิตให้เธอมันผิดระเบียบ ถ้าลูกค้าคนนั้นรู้เข้า จะเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นได้

        เจิงจื้อเฉิงสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเธอแล้วรู้สึกว่ามันยากที่จะปฏิเสธ เขาผลักบุหรี่ที่เธอยื่นให้กลับไป “เรื่องนี้มันไม่ได้จริงๆ นะ…”

        พอเขาพูดถึงตรงนี้ ก็เห็นว่าเด็กสาวเหมือนกำลังจะร้องไห้แล้วรู้สึกไม่สบายใจ จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “แต่ว่าลูกค้าคนนั้นสั่งซื้อเยอะ แต่ละครั้งก็จะเหลือเศษที่ไม่ได้มาตรฐานจำนวนหนึ่ง เช่น ปากขวดอาจจะมีรอยบิ่น หรือแก้วหนาบางไม่เท่ากัน ของพวกนี้เมื่อก่อนเราจะต้องเอาไปหลอมใหม่ ถ้าเธอต้องการ ก็จะขายให้ในราคาถูก”

        จิ่งเยี่ยนกุยยกยิ้มขึ้นมาทันที “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณลุงเจิงแล้วนะคะ เก็บไว้ให้หนูด้วยนะคะ! ขอแค่ขวดแก้วไม่รั่ว ไม่มีรอยแตกมาก หนูเอาหมดค่ะ”

        เจิงจื้อเฉิงเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอก็รู้สึกอดขำไม่ได้ “ตามฉันมาสิ”

        ของที่มีตำหนิพวกนี้ถูกกองทับกันไว้อยู่ในห้องด้านนอกสุดของโกดัง ตอนที่เธอเข้าไปข้างใน ถ้าจะบอกว่ากองพะเนินเป็นภูเขาก็ไม่เกินจริง

        และข้างในนั้นก็ใช่ว่าจะมีแค่ขวดเล็กที่เธอต้องการ ยังมีขวดทุกขนาดอยู่ด้วย เนื่องจากของพวกนี้เป็นของที่มีตำหนิ ทางโกดังจึงไม่ได้สนใจ เขายื่นตะกร้าใหญ่ให้เธอไปเลือกเอง

        อย่างที่เจิงจื้อเฉิงบอก ขวดแก้วพวกนี้มีปัญหาข้อบกพร่องไม่มากก็น้อย แต่เธอจะใช้สำหรับใส่ยา ขอแค่ขวดไม่แตกกับปากขวดไม่บาดมือก็พอแล้ว เธอจึงตั้งใจเลือกออกมาหนึ่งกอง

        เนื่องจากเป็นของที่มีตำหนิ ตอนที่เธอกำลังเลือกอยู่นั้นก็เผลอโดนปากขวดที่คมแหลมบาด โชคดีที่ทำงานหนักมานาน บนมือจึงมีหนังด้านหนาหน่อย ไม่อย่างนั้นคงจะเลือดไหลออกมาเป็นทาง แต่ถึงอย่างนั้น นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ของเธอก็ยังโดนบาดเป็นรอยลึกหลายแผล

        จิ่งเยี่ยนกุยไปหาคนดูแลโกดังเพื่อขอยาฆ่าเชื้อและผ้าพันแผลมาพันไว้ ก่อนจะกลับไปเลือกขวดต่อ หลังใช้เวลาเลือกอยู่นานก็ได้ขวดมาประมาณห้าร้อยใบ

        เธอลากตะกร้าใหญ่ไปหาเจิงจื้อเฉิง เจิงจื้อเฉิงก็ตรงไปตรงมา เขาคิดราคาของพวกนี้จากเธอในราคาที่ถูกกว่าลูกค้าเดิมยี่สิบเปอร์เซ็นต์

        ราคานี้ถูกกว่าที่จิ่งเยี่ยนกุยคาดไว้มาก แค่ขวดละสี่เหมาห้าเฟินเท่านั้น ทั้งหมดห้าร้อยขวดก็สองร้อยยี่สิบห้าหยวน ทำให้เงินทุนในมือที่เธอมีอยู่เกือบหมดเกลี้ยง

        เจิงจื้อเฉิงเห็นว่าเด็กผู้หญิงขี่จักรยานขนขวดมากมายแบบนี้คงไม่สะดวก ก็เลยให้เธอยืมตะกร้าไปโดยไม่ได้เก็บเงินมัดจำ แถมยังหาเชือกมาผูกให้เธออีก

        จิ่งเยี่ยนกุยกล่าวขอบคุณเขาแล้วถีบจักรยานออกไป ตอนที่เขากลับเข้าห้องทำงาน ก็เห็นบุหรี่วางอยู่ในลิ้นชัก จึงอดหัวเราะไม่ได้ เด็กผู้หญิงคนนี้ถึงจะยังเด็ก แต่ก็รู้จักทำงานจริงๆ

        บนเบาะหลังจักรยานของจิ่งเยี่ยนกุยผูกตะกร้าใบใหญ่ไว้ ข้างในเต็มไปด้วยขวดแก้ว ถึงแม้จะแยกขวดไว้เป็นอย่างดี แต่เธอก็ยังกลัวว่ามันจะแตก เพราะถ้าแตกไปขวดหนึ่งก็เท่ากับเสียเงินสี่เหมาห้าเฟิน ตอนนี้เธอมีทุนน้อย ไม่สามารถทนแบกรับความเสียหายแบบนี้ได้

        ดังนั้นตอนที่เธอปั่นจักรยานกลับจึงไม่กล้าปั่นเร็วมากนัก เมื่อมาถึงปากทางหมู่บ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว เธอเห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น รูปร่างแลดูคุ้นตา เธอจึงยกยิ้มให้เขา

        ฟางเสียนจืออับจนหนทางกับเธอจริงๆ ตอนนี้เขาทำหน้าตึงและรีบรับจักรยานมาจากเธอ ก่อนจะเดินไปพลางพูดไปว่า “ครั้งหน้าถ้าจะเข้าเมืองก็บอกฉัน ขาฉันดีขึ้นมากแล้ว ขับรถไปส่งเธอได้”

        ช่วงนี้เขามักจะไปที่บ้านเก่าตระกูลจิ่งบ่อยๆ ส่วนจิ่งเยี่ยนกุยจะคอยทำอาหารเพื่อบำรุงร่างกายของหยางหว่านซิ่วและจิ่งจงอี้ ตอนที่เธอผัดกับข้าวหรือต้มน้ำก็จะใส่น้ำจากลำธารในมิติ  เขาก็เลยพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย ขาจึงดีขึ้นมากในช่วงนี้

        จิ่งเยี่ยนกุยเห็นว่าตอนที่เขาเดิน ขาไม่ได้กะเผลกแล้ว จึงไม่ได้ปฏิเสธเขาเหมือนเมื่อก่อน กลับพยักหน้าแล้วพูดว่า “ค่ะ”

        เมื่อมาถึงบ้านเก่า ฟางเสียนจือก็ช่วยยกขวดแก้วลงมา ขวดแก้วเล็กๆ แต่ละใบไม่ได้หนักมาก แต่เมื่อทั้งห้าร้อยขวดมาวางรวมกันก็หนักพอสมควร ขนาดเขายกเองยังเหนื่อยเลยด้วยซ้ำ

        เขาหันไปมองจิ่งเยี่ยนกุยที่กำลังเช็ดเหงื่อด้วยผ้าเช็ดหน้าอยู่แล้วนึกสงสาร แต่ก็รู้ว่าคงห้ามเธอไม่ได้ เธอเป็นคนที่มีความคิดและมีจุดยืน หากตั้งใจจะทำอะไรจะทำให้สำเร็จ ในฐานะคู่หมั้นของเขา ถึงจะรู้สึกสงสาร แต่เขาก็พร้อมสนับสนุนเธอ

        เขาสังเกตเห็นผ้าพันแผลที่มือของเธอ เธอดึงมือกลับไปโดยสัญชาตญาณ แต่เขากลับดึงมือของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอจึงไอเบาๆ แล้วพูดว่า “แค่แผลเล็กน้อยค่ะ ไม่เป็นอะไร”

        ตอนนี้ฟางเสียนจือได้เปิดผ้าพันแผลของเธอออก พลันเห็นรอยบาดลึกสิบกว่ารอย บริเวณบนนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ของเธอแทบจะไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่เป็นแผล