ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]

        จิณณวัตรกลับบ้านเร็วกว่าทุกวัน เพื่อหวังจะได้เห็นหน้าเลขาแม่ให้หายคิดถึงหน่อย เพราะงานทำให้เขาต้องบินไปอยู่อีสานหลายวัน แต่พอก้าวเข้าบ้านกลับเงียบกริบ ไม่เสียงแม่คอยสั่งคนนั้นคนนี้เหมือนเคย

        “คุณผู้หญิงไม่ค่อยสบายค่ะ คุณตะวันกำลังดูแลอยู่กับแหม่มบนห้องค่ะ”

        ผ่อนบอกเมื่อเขาเดินไปหาในครัว จึงรีบขึ้นด้านบนทันที แต่แวะเข้าห้องอาบน้ำให้สบายเนื้อตัวก่อน ค่อยตรงไปห้องแม่ ยังไม่ทันได้เปิดประตูด้วยซ้ำ แหม่มก็โผล่ออกมาพร้อมถาดอาหารก่อน เขาเบี่ยงตัวให้แล้วถึงได้เดินเข้าไป

        เห็นเลขากำลังดึงผ้าขึ้นคลุมตัวให้แม่อย่างแผ่วเบากำลังจะอ้าปากถามก็ได้สัญญาณว่าห้ามส่งเสียงดังจากอาทิตยา แล้วเดินนำเขาเพื่อจะออกจากห้อง แต่ถูกเขาคว้าข้อมือบางเอาไว้ก่อน

        “คุณแม่เป็นยังไงบ้าง แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ ใครขัดใจคุณแม่เหรอ” แล้วจึงกระซิบถาม

        “ไม่น่าห่วงมากหรอกค่ะ แค่มีคนสะกิดแผลเรื่องคุณแอ๊ฟขึ้นมา คุณหมอให้ยานอนหลับจะได้พักผ่อนมากๆ เลยหลับตั้งแต่กินมื้อเย็นเสร็จค่ะ เราออกไปก่อนดีกว่าจะได้ไม่รบกวน”

        แล้วร่างบางก็เดินนำเขาไปเพื่อหมายจะลงไปด้านล่าง แต่พอถึงหน้าห้องนอนของเขาเท่านั้น ก็ถูกเขาคว้าแขนรั้งเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน กระนั้นก็ยังตั้งสติได้และรีบเอาเรื่องงานมาอ้างทันที

        “คุณจิณปล่อยสิคะ ฉันจะลงไปดูในครัวหน่อยค่ะ” แต่อีกคนไม่สนใจสักนิด

        “ป้าผ่อนจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อกี้ผมเพิ่งไปมา คิดถึงจังขอกอดทีได้มั้ย”

        อีกคนยังไม่ทันอนุญาตด้วยซ้ำ วงแขนแข็งแรงก็ตวัดเอาร่างนุ่มเข้ามาแนบอกแล้ว สองสายตาประสานกันอยู่เพียงครู่เดียว ก็ค่อยๆ เข้าใกล้กันเรื่อยๆ กระทั่งสองริมฝีปากพานพบกัน

        จากแค่ขอกอดก็กลายเป็นจูบพริ้มหวาน จนรู้สึกซาบซ่านทั้งสองดวงใจที่ต่างก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าต้องการมอบสัมผัสนี้ให้กันและกัน

        สูทพอดีตัวหลุดออกจากกายเมื่อไหร่นั้นอาทิตยาไม่อาจจะจดจำได้ รู้อีกทีก็มีมือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นออกที่ละเม็ดๆ กระทั่งเห็นบราสีครีม

        แล้วก็ลืมเลือนไปอีกวาระเมื่อถูกร่างกำยำดันแผ่นหลังไปจนชิดกับบานประตู โดยไม่ยอมละจากริมฝีปากนุ่มให้เสียเวลา เจ้าของอกเผลอแอ่นรับมือที่สอดเข้าไปใต้บราเพื่อบีบเคล้นปทุมนุ่มอย่างลืมตัว

        จุมพิตอ่อนละมุลจบลงเมื่อเขาค่อยดอมดมไปตามพวงแก้ม ปลายคาง ลำคอหอมกรุ่น ไปหยุดอยู่ปลายยอดบัวงามแล้วดอมดมสลับไปมาทั้งสองข้าง ก่อนจะดูดดื่มด้วยความหิวกระหาย

        เจ้าของกายก็เผลอแอ่นไปหาริมฝีปากอุ่นของเขาอย่างเป็นสุขใจ มือบางสอดไปตามผมนุ่มและตัดสั้นของเขา อีกมือเกาะเกี่ยวไหล่เขาไว้ไม่ให้ล้มเมื่อสองขาเริ่มไร้เรี่ยวแรงยืน

        เหมือนอีกฝ่ายจะรู้เลยรีบสอดแขนไปรั้งเอวคอดเอาไว้ เพื่อให้ได้ลิ้มลองอกนุ่มต่อ เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่ายัยถั่วงอกสุดแสนจะขี้เหร่ในวัยเด็ก จะกลายมาเป็นสาวสะพรั่ง และมีมนต์ขลังดึงดูดใจเขาได้มากมายเพียงนี้

        เลือดในกายเขาฉูบฉีดไปทั่วร่าง เรียกร้องให้ตักตวงความสุขสมอย่างไม่เคยมีมาก่อนกับหญิงใดในโลก จนต้องเบียดกายไปหาอีกกายแนบชิดกว่าเดิมอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่

        “คุณจิณคะ อย่าค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

        โชคดีที่เจ้าของอกได้สติขึ้นมาก่อน จึงร้องขอเสียงติดๆ ขัดๆ เพื่อหยุดยั้งตัวเองอย่างยากลำบากไม่น้อย เขาก็มีอาการไม่แพ้กันหรืออาจจะมากกว่า

        เพราะเดินทางไปไกลเหลือเกิน ไกลจนเกือบจะรั้งไม่ทันแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องพยายามด้วยเหตุผลเดิมคือหากอีกฝ่ายยังไม่พร้อม

        “ก็ได้ แต่เย็นนี้คุณต้องกินข้าวกับผมก่อนแล้วค่อยกลับนะ เดี๋ยวผมลงไป”

        ว่าแล้วเขาก็ผละออกจากร่างนุ่มอย่างง่ายดายและหายเข้าห้องน้ำปิดประตูเงียบ ทิ้งให้อีกคนรีบจัดการกับเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูโผล่หน้าไปดูลาดเลาก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่เห็นมีใครอยู่แถวนั้น ค่อยพาตัวออกจากห้องไปทันที

        “จะให้ตั้งโต๊ะเลยหรือเปล่าคะคุณตะวัน เพราะมากันหมดแล้วยกเว้นคุณผู้ชายที่โทรมาบอกว่าอีกประมาณสองชั่วโมงจะเสร็จจากลูกค้าค่ะ”

        ลงบันไดมาก็เจอผ่อนพอดีจึงพยักรับ แล้วเดินเลี่ยงเข้าห้องทำงานเก็บข้าวของเตรียมกลับบ้าน แต่ก็จำต้องเดินเข้าห้องอาหารตามร่างสูงไปเมื่อออกจากห้องมาเห็นเขากับน้องๆ พอดี และดูเหมือนเขาจะจงใจให้น้องทั้งสองนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ ส่วนตัวเองเลือกที่จะนั่งเคียงข้างสาวสวย

        “กินเนื้อเยอะๆ หน่อยก็ดีนะ ผมว่าคุณผอมไปแล้วล่ะ”

        แถมตักอาหารใส่จานให้อย่างไม่เกรงใจต่อสายตาใครเลยสักนิด ผิดกับเจ้าของจานเพราะไม่อยากให้เขาแสดงออกนอกหน้านัก ดูเหมือนเขาจะอ่านใจเธอได้ จึงตักอาหารจานเดิมให้น้องๆ อย่างเสมอภาคกัน แถมมื้อนี้ยังเสร็จช้ากว่าทุกวัน เมื่อเขาชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปด้วย

        “อื้ม!!! เกือบลืมบอก อาทิตย์หน้าผมจะต้องไปดูงานที่อเมริกานะ ถ้าคุณจะเบิกเงินก็รีบทำไว้ แล้วสองคนนี้ล่ะ มีอะไรจะต้องซื้อเป็นพิเศษหรือเปล่า”

        เขายิ้มน้อยๆ ไปหาน้องทั้งสอง แล้วหันมามองคนข้างๆ ด้วยอย่างอาลัย เพราะช่วงนี้ยังไม่อยากห่างเธอไปไหนไกลหรือหลายวัน ไม่รู้ทำไมหัวใจคิดถึงอยู่เรื่อยๆ อยากใกล้ชิดอยู่เรื่อยๆ จนอยากจะเหมาว่านี่คือความรัก แต่ก็ไม่กล้าฟันธง จึงได้แต่รอให้เวลาช่วยตอบเท่านั้น

        ไม่ต่างไปจากอีกดวงใจนัก ที่พร่ำถามตัวเองนับตั้งแต่ขับรถออกจากบ้านเขามา แล้วก้าวไปอยู่ในห้องที่มีร่องรอยเขาเต็มไปหมด ชวนให้คิดถึงห้วงเวลาแนบชิดกันอย่างยากหลีกหนีได้

        หัวใจก็เต้นแรงตามไปด้วย เหมือนจะร้องเชียร์ให้ต้องพากายไปพบกับสัมผัสนั้นอยู่ร่ำไป เสียงออดดังขึ้น เรียกให้หัวใจที่เต้นโครมครามค่อยกลับเข้าสู่สภาพเดิม เพราะรู้ดีว่าเพื่อนคงจะมานอนด้วยตามเคย

        จึงเดินไปเปิดประตูให้ ก็ได้พบกับดวงหน้าเศร้าหมอง ดวงตาบวมเปล่งแดงคล้ำ ไม่บอกก็รู้ว่าเพื่อนร้องไห้หนักเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้แน่นอน

        “อยากเมาจังเลย นั่งกินเป็นเพื่อนหน่อยนะ”

        เอมิกาพากายเข้ามาในห้องด้วยชุดนอนวาบหวิวไม่มีเสื้อคลุมปิดไว้เหมือนทุกครั้ง มือกำคอขวดเหล้าราคาแพงมาด้วย แล้วตรงดิ่งไปหาเคาน์เตอร์จัดการหาแก้วมาเทเหล้าใส่อย่างคนขาดสติ

        ก่อนจะยกขึ้นดื่มอย่างง่ายดายประหนึ่งในแก้วนั้นเป็นแค่น้ำเปล่า อาทิตยาถอนหายใจน้อยๆ กับอาการเพื่อน แต่ไม่ได้ตักเตือนอะไรเพราะรู้ดีว่าวินาทีนี้ ต่อให้เป็นใครก็ต้องมีอาการแบบนี้ไม่หนีกันมากมายนัก เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเดินไปหาน้ำแข็งกับโค้กในตู้เย็นมานั่งใกล้ๆ จัดแจงชงเหล้าให้เรียบร้อย และปล่อยให้เพื่อนดื่มได้ตามใจ ส่วนตัวเองนั้นแค่จิบๆ พอ

        “แด่ความรักที่ห่วยแตกของนังมี่ผู้โง่เขลา เอ้า!!! ชนเพื่อนชน”

        เสียงแก้วกระทบกันดังไม่น้อย จากนั้นตะวันก็ได้แต่คอยรินเหล้าให้อย่างคนอารมณ์เย็น กระทั่งเอมิกาหลับฟุบคาเคาน์เตอร์ ถึงได้ลากร่างคนเมาขึ้นหลังเดินไปทิ้งไว้บนเตียงอย่างยากลำบาก

        “รีบๆ เจ็บ แล้วจะได้รีบเปิดใจรับกับรักใหม่กับคนใหม่นะเพื่อน คนมีเจ้าของรักไปก็เท่านั้น ไม่ช้าไม่นานเขาก็จะกลับไปอยู่ในที่ของเขาเหมือนเดิม”

         

        คุณหญิงเพลินพิศที่กำลังสาละวนอยู่กับกองเอกสารโดยมีเลขาคู่ใจคอยรับคำสั่งด้วยการจดลงบันทึกแทบไม่ทัน เพราะรีสอร์ตใหม่ที่ลำปางเริ่มลงมือก่อสร้างไปบ้างแล้ว และคนดูแลทางโน้นก็ทำงานไม่ค่อยคล่องงาน ถูกบ้างผิดบ้างจนต้องลงมาควบคุมเอง

        “ว่าไงจ้ะพ่อรูปหล่อ วันนี้ไม่มีคิวพาสาวๆ ไปเที่ยวไหนเหรอ ถึงมาหาป้าได้”

        หน้ายุ่งๆ ค่อยคลายลงหน่อยเมื่อเห็นหลานชายโผล่เข้ามาพร้อมกับโถซุปหูฉลามใบโต ที่น้องสะใภ้เพิ่งโทรมาอวดอ้างว่าอร่อยเหลือเกินเมื่อไม่กี่นาทีมานี้

        “ยังไม่มีครับ เลยถูกคุณแม่ไล่ให้เอานี่มาให้คุณหญิงป้าและให้กินข้าวเป็นเพื่อนไปด้วยครับ” นนนทียิ้มด้วยความอารมณ์ดี ก่อนจะส่งโถให้เด็กรับใช้เอาไปเก็บไว้ในครัว

        “ไปนั่งรับลมข้างนอกดีกว่า วันนี้ป้ายุ่งเรื่องรีสอร์ตมาทั้งวันปวดหัวไปหมดแล้ว เดี๋ยวจะให้เด็กตั้งโต๊ะข้างนอกเลย เย็นนี้อากาศดีไม่ร้อนมากเหมือนเมื่อวาน”

        หลานชายยื่นมือให้ป้าเกาะแล้วค่อยๆ เดินออกไปยังสนามหญ้ากว้างใหญ่เขียวขจี กับลมพัดผ่านเย็นกำลังดี แต่สองป้าหลานยังไม่ทันได้เดินไปถึงโต๊ะด้วยซ้ำ ก็เห็นอัลติสสีขาวคุ้นตาแล่นเข้าประตูบ้านมาแต่ไกลแล้ว

        อาทิตยารีบเดินไปเปิดหลังรถแล้วยกหม้อกระเบื้องเคลือบใบย่อมออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แล้วยกทั้งมือทั้งหม้อไหว้ด้วยความสุดวิสัย แต่เจ้าบ้านก็ไม่ถือสากลับยิ้มรับด้วยความเอ็นดูไม่เสื่อมคลายอีก

        “คุณผู้หญิงให้ตะวันเอาแกงฮังเลมาฝากค่ะ สั่งตรงมาจากเชียงใหม่ร้านดังที่สุดขึ้นชื่อที่สุดด้วยค่ะ”

        อาทิตยาถอดเอาคำอวดอ้างของเจ้านายมาทั้งดุ้น คุณหญิงก็เดาได้ไม่ยากด้วย

        “เดี๋ยวฉันจะโทรไปขอบคุณ คุณเอ้ด้วยตัวเองนะจ๊ะตะวัน ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นนะจากวันนี้ต้องนั่งกินข้าวคนเดียว แต่บังเอิญมีคนเอาของมาให้ตั้งสองแน่ะ งั้นตะวันต้องกินเป็นเพื่อนฉันแล้วล่ะ ห้ามปฏิเสธนะ เลิกงานแล้วนี่ใช่ไหม เจ้านายคงไม่ได้ใช้ไปไหนอีกหรอกนะ”

        “ไม่ค่ะคุณหญิง”

        อาทิตยารับด้วยรอยยิ้ม แม้อยากปฏิเสธสักแค่ไหนก็ไม่กล้าเอ่ยปากออกมาอยู่ดี จึงได้แต่บอกกับตัวเองว่าจะรีบกลับไปคอยดูแลเอมิกาที่กำลังป่วยทางใจอย่างรุนแรง จนต้องให้เพื่อนอีกคนมาคอยอยู่ดูแลในช่วงกลางวัน ส่วนกลางคืนตัวเองรับช่วงต่อมาหลายคืนแล้ว

        +++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ 

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ร้อยดาวตะวันเดียว [My Daylight]กันเกราwww.mebmarket.comอ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง


เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น