ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

“ด็อกเตอร์คะ เราเข้าใกล้ตัวยานแล้วค่ะ ทางทิศ14 นาฬิกา ห่างออกไปราวๆ 936 เมตรค่ะ” อลิสกล่าวออกมา ในขณะที่รีออนกำลังลองวิชา ผีพุ่งใต้ มันคือวิชาที่พุ่งมาจากโดนบนต้นไม้ ลงมายังเป้าหมายอย่างรวดเร็ว“รับทราบ...โชคดีที่ถึงในเวลาที่กำลังเหมาะสม” เขาหันมองดูพระอาทิตย์อีกครั้ง ก่อนจะประเมินแบบคร่าวๆว่าตอนนี้เวลาประมาณ 16.00-17.00 น. แล้ว“ค่ะ ถ้าไม่ติดว่าด็อกเตอร์เอาแต่เล่นก็ถึงไปนานแล้วค่ะ” อลิสบ่นออกมาอย่างเหนื่อยใจ ยิ่งเธอเห็นด็อกเตอร์ของเธอในตอนนี้ เธอหมดศรัทธาความเป็นอัจฉริยะไปเลย ภาพที่เห็นมันเหมือนกับเด็กกระโปกที่ได้ของเล่นใหม่มากกว่า อีกด้านหนึ่งที่ปราสาท เมืองซาทารอส (เมืองที่พระเอกพึ่งจากมา)“องค์ราชา” เสียงพรึบๆเกิดขึ้นราวๆสามครั้งด้านหลังของราชา ปรากฏบุคคลสามคนให้เห็น พวกเขาคลุมชุดดำทั้งตัวราวกับนินจา ตรงอกด้านซ้ายมีตราของราชวงศ์ ทำให้รู้ได้แน่ชัดว่าพวกเขาคือหน่วยลับที่ขึ้นตรงกับพระราชาเท่านั้น“พวกเจ้ามีเรื่องอันใด รีบกล่าวออกมาเถิด” องค์ราชาฟรีลิมกล่าว“ตั้งแต่ตอนเช้ามีข่าวลือมากมายถูกปล่อยออกมาเกี่ยวกับองค์ชายรีออนขอรับ” 1 ใน 3 ที่ดูเหมือนจะยศใหญ่ที่สุดกล่าวออกมา“เจ้ารีออนมันทำไมอีกล่ะ แม้แต่เนรเทศมันออกจากเมืองไปแล้ว มันก็ยังก่อเรื่องอีกอย่างนั้นหรือ …เห้อ....ข้าล่ะกลุ้มใจจริงๆ” ฟรีลิมกุมขมับพร้อมกับบ่นออกมา“ข้าพระองค์อยากจะแจ้งข่าวร้ายในกับพระองค์ว่า องค์ชายรีออนได้เสียชีวิตแล้วขอรับ” หน่วยลับกล่าว“ห๊ะ!!!” ราชากล่าวออกมาด้วยความตกใจ แล้วถามขึ้นต่อว่า “เกิดอะไรขึ้น”“จากข่าวที่หนาหูเกี่ยวกับสัตว์อสูรขนาดมหึมา เมื่อคืนมีคนพบเห็นองค์ชายรีออนถูกเจ้าสัตว์อสูรตัวนั้นฆ่าตายขอรับ” คำกล่าวรายงานมันทำให้ราชาฟรีลิมถึงกับช็อก เขาค่อยๆทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว“เรื่องนี้ ราชินีรู้หรือยัง” เขากล่าวออกมาเบาๆ“คาดว่าจะยังไม่ทราบ ขอรับ” เหล่าหน่วยลับกล่าว“ดี ปิดเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด อย่าให้ราชินีรู้เป็นอันขาด ไปได้แล้ว” ฟรีลิมที่ไม่ต้องการให้ราชินีหรือภรรยาของเขาเสียใจกับการจากไปของลูกชาย ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าเขาไม่รักลูก แต่เขาแค่อยากจะสั่งสอนลูกให้ลูกรู้จักโต และสั่งรีออนไปผจญกับโลกกว้างด้วยที่เริ่มจากการไม่มีอะไรเลย มันจะทำให้ลูกของเขารู้จักความรับผิดชอบ และมีความเป็นผู้ใหญ่ที่มากขึ้น เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาก็จะเชิญลูกคนนี้กลับมารับตำแหน่งอีกครั้งหนึ่งในอนาคต แต่วันนี้เขาก็ได้รับรู้ข่าวร้ายที่ยากเกินจะรับได้ไหว เขานั่งโทษแต่ตัวเองอยู่ที่เก้าอี้ทำงานของเขาอยู่อย่างนั้น ทางด้านของ เบลล่า และออทาร์“ท่านแม่ ทางกลุ่มนักฆ่าแจ้งมาว่า เจ้ารีออนมันตายไปแล้วขอรับ” ออทาร์เอ่ยออกมากับแม่ของเขา“แม่รู้แล้ว พวกชาวบ้านพูดกันให้หนาหู ข้าล่ะอยากรู้จริงว่าราชินีนางจะทำอย่างไร ถ้ารู้ข่าวนี้” เธอกล่าวออกมา“แต่ท่านแม่ ข้ายังสงสัยอยู่ว่าเจ้ารีออนมันอาจจะรอดไปก็เป็นได้” ออทาร์กล่าวคำสงสัย“ทำไมเจ้าถึงคิดอย่างนั้นล่ะลูกแม่”“ประการแรกเลย เราไม่พบศพของเจ้ารีออน ถึงอาจจะถูกมอนสเตอร์ตัวนั้นกินศพไป จากแผนการสังหารของกลุ่มนักฆ่า แต่สิ่งที่มันกวนใจข้าคือ ทำไมพยานที่เป็นชาวบ้านกลับเห็นเหตุการณ์เยอะเกินไป มันเหมือนกับเป็นการสร้างกระแสข่าวการตายขึ้นมา หรือไม่ก็จัดฉากการตายของเจ้ารีออนอย่างแน่นอน” “สิ่งที่ลูกพูดออกมาก็มีเหตุผลนะ แต่ในเมื่อเจ้าจะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ต่อไปจากเสด็จพ่อของลูก เจ้าพวกนั้นคงไม่ต้องการเสี่ยงที่จะโกหกเราอย่างแน่นอน” ผู้เป็นแม่กล่าวออกมา“แล้วถ้ามันให้ความช่วยเหลือเจ้ารีออน แล้ววางแผนตบตาเรา เราจะทำอย่างไงล่ะท่านแม่ หากข้ายังไม่ได้ขึ้นครองบัลลังก์ ทุกอย่างมันก็เป็นไปได้ทั้งนั้น” ออทาร์กล่าวออกมาอย่างกลุ้มๆ“เจ้าไม่ต้องห่วงไป เรื่องนั้นแม่จัดการเอง เรายังมีพวกคุณนางอีกหลายท่านที่ยังสนับสนุนเราอยู่ คงจะกดดันฝ่าบาทได้ไม่มากก็น้อย” เบลล่ากล่าว“ขอรับท่านแม่ ถ้าอย่างนั้นลูกขอตัวก่อน” ออทาร์เดินออกไปแสดงสีหน้าที่ไม่สบายใจในหลายๆอย่าง เขายังจำมันได้ดีกับคำพูดของพี่ชายต่างแม่ของเขา‘ข้าควรจะทำอย่างไรดีท่านพี่รีออน’ เมื่อ 16 ปีก่อน ในขณะที่เจ้าชายน้อยทั้งสองกำลังเล่นอยู่ทุ่งหญ้าหลังปราสาท“ออทาร์ ถ้าพวกเราโตมา ข้าจะให้เจ้าเป็นกษัตริย์ ข้าอยากออกไปผจญภัยมากกว่า” รีออนพูดออกมาในวัยเพียง 7 ขวบปี“ท่านพี่รีออน ท่านเหมาะสมกว่าข้า ข้าเป็นแค่ลูกนางสนมเล็กๆ ข้าคงไม่มีสิทธิ์เท่าท่าน” ออทาร์วัย 5 ขวบเอ่ยตอบ“เฮ้ยๆ! ข้ามองว่าเจ้าคือน้องชายข้าเสมอ ยังไงข้าก็ตัดสินใจแล้ว ข้าจะคอยช่วยเหลือเจ้าเองไอ้น้องชาย” รีออนพูดออกมาพร้อมกับเดินนำหน้าไป พร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย ทางด้านราชินี“เจ้าว่ายังไงนะ!!” พระนางเมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากคนรับใช้ส่วนตัวของพระนาง นางถึงกับล้มลงไปนั่งกลับพื้น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอรักลูกชายคนนี้ของเธอมาก“พระนาง หายใจลึกๆเจ้าค่ะ” หญิงรับใช้ที่อยู่รับใช้ตั้งแต่พระราชินียังเด็กๆ เธอก็เอ็นดู และรักองค์ชายรีออนเหมือนกับลูกของนางเองเหมือนกัน ในตอนนี้เธอก็เสียใจไม่ต่างจากราชินี“ฮื้อๆๆ ๆ ข้า.....ข้า..ควรทำ..เช่นไรดี...ลูกแม่” เซล่าร้องไห้ออกมาฟังสิ่งที่เอ่ยออกมาจากปากมันแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง สักพักหนึ่งเหมือนนางจะหายใจไม่ทันเนื่องจากอาการช็อกกับเรื่องที่พึ่งจะเกิด ราชินีกระตุกอยู่สองสามทีก่อนจะสลบลงไป“พระนาง!!!!!!!.....ผู้ใดอยู่ด้านนอก ไปตามหมอมาที พระราชินีทรงหมดสติ” ทหารที่ได้ยินก็รีบวิ่งไปตามหมอ พร้อมกับไปแจ้งให้กับพระราชาที่กำลังเสียใจทรงทราบเรื่อง ด้วยความตกใจ พระราชาจึงรีบเดินทางเข้ามาหาตัวของเซล่า“เซล่า เจ้าเป็นไรบ้าง..ท่านหมอท่านต้องรักษานางให้หายเดี๋ยวนี้” พระราชาที่หันไปตะคอกใส่หมอที่กำลังรักษาพระราชินี เหมือนกับไปโกรธแค้นใครมาก็ไม่ปาน“โปรดอย่าทิ้งข้าไปอีกคน.......เซล่า”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้