บทที่ ๒ - ในโลกอีกใบ
“…..”
“…คุณหนู เป็อะไรหรือเ้าคะ” สาวใช้ถามขึ้นอย่างงง ๆ เมื่อเห็นว่า คุณหนูของตนทำท่าทางแปลก ๆ หรืออาจจะเป็เพราะไข้ยังคงอยู่ ถึงเป็เช่นนี้คิดแล้วใบหน้าเนียนใสก็มีร่องรอยความกังวลจึงถลาเข้าหาผู้เป็คุณหนูเล็กอย่างรวดเร็ว
“คุณหนู ไม่สบายอยู่ใช่หรือไม่เ้าคะ เช่นนั้นข้าจะไปต้มโอสถให้คุณหนูดื่มนะเ้าคะ”ระล่ำระลักด้วยความเป็ห่วง แต่ผู้เป็นายรีบยกมือห้ามอย่างทันท่วงที
“เดี๋ยว ข้าไม่เป็อะไร แค่ปวดหัว เ้าไปต้มยาเอ๊ย ไปต้มโอสถให้ข้าก็แล้วกัน” เอ่ยห้ามคนสนิทจึงพยักหน้าหงึก ๆ
“เ้าค่ะ คุณหนูไม่เป็อันใดแน่นะเ้าคะ” ย้ำ เพราะความห่วงใย
“อื้อ ข้าไม่เป็อะไร เ้าไปเถอะเสี่ยวอู”ความทรงจำบอกว่า คนตรงหน้าคือสาวใช้ประจำตัว ชื่อว่า เสี่ยวอู หรืออูฟางยี่
“เ้าค่ะ คุณหนู” เมื่อสาวใช้เดินออกไปแล้วคนเป็นายจึงสะบัดศีรษะสองสามที จึงตั้งสติขึ้นมา แล้วเดินไปที่ห้องอาบน้ำเปลื้องผ้าออกจากกายงามจนล่อนจ้อน ลงไปแช่น้ำเย็นอยู่ในอ่างไม้ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดที่เกิดขึ้น
ความคิดย้อนกลับไปกลับมาจนจบอยู่ในโลกที่เพิ่งจากมา ใช่ เธอไม่ใช่คนที่นี่ แต่ว่า เป็คนในอีกโลกหนึ่ง เธอนั้นเป็สาวเืผสมระหว่างไทยจีน ชื่อว่า เจียวลู่ อายุ 26 ปี แต่งงานแล้ว เธอนั้นรับราชการตำรวจในตำแหน่ง จ่าสิบตรี เจียวลู่ เธอถูกสามีแทงข้างหลังด้วยการมีเมียน้อยมันจึงทำให้เธอโมโหและเจ็บแค้น ด้วยความขาดสติ จึงเผลอควักปืนออกมา ยิงเข้าที่หน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจสามีและเมียน้อยจนตายคาที่
แต่ตัวเธอนั้น ไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายแม้แต่น้อยแต่ตั้งใจจะมอบตัว เพราะทำผิด แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือปืนที่ตั้งใจจะเก็บเอาไว้ กลับลั่นขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้และยิงเข้าที่หน้าท้องของตนเองสองนัดซ้อน จนสิ้นใจ จากการเสียเืเยอะ
และคงเป็เหตุให้ดวงิญญาของเธอนั้นลอยละลิ่วมาเข้าร่างของผู้หญิงคนนี้ที่มีใบหน้าเหมือนกันกับเธออย่างกับพิมพ์เดียวกัน หรือบางทีอาจจะเป็ตัวเธอในโลกอดีตก็ได้นะ เป็จิติญญาเดียวกัน แค่แยกไปคนละที่คนละภพจน่สิ้นสุดของชีวิต ถึงจะมาพบเจอกัน
ส่วนผู้หญิงคนนี้ ชื่อว่า เป่ยฉิงเป็ลูกอนุคนโปรดของท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายท่านเป่ยซิ่ว กับอนุเจีย
ด้วยความที่เจียหลิงเป็อนุคนโปรดจึงทำให้ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองไม่พอใจ ถึงขั้นรังเกียจเดียดฉันท์บรรดาบุตรชายและบุตรี จึงถูกพร่ำสอนมาให้เกลียดชัง ทั้งอนุและผู้เป็น้องต่างมารดา
เป่ยฮ่วน เป็พี่ชายคนโตหรือต้าเกอ ส่วนเป่ยอ้ายเป็พี่สาวคนโต หรือต้าจื่อ และเป่ยเหริน เป็พี่สาวคนรองหรือเอ้อร์จื่อ ซึ่งเป็บุตรและบุตรีของท่านเสนาบดีกับฮูหยินเอกและฮูหยินรอง
ทั้งหมดจึงรวมหัวกันกลั่นแกล้งผู้เป็น้องสาวของตนอย่างสนุกสนานทุกวันโดยที่ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย ไม่ได้รู้เื่อันใดเลยแม้แต่น้อยด้วยร่างกายที่อ่อนแอ เป่ยฉิงจึงเจ็บป่วยได้ง่าย ซึ่งกลายเป็เื่ดีที่สองฮูหยินแหละเหล่าคุณหนู คุณชายมาหาเื่ทุกวัน
เหตุการณ์ของเมื่อคืนเมื่อคุณหนูเล็กของจวน ถูกผลักลงไปในน้ำ เมื่อขาดออกซิเจนภาวะพร่องออกซิเจน(ภาวะพร่องออกซิเจน (ข้อมูลจากกูลเกิ้ล)) มาเป็เวลาหลายนาที
ออกซิเจนไม่สามารถซึมผ่านจากถุงลมปอดไปสู่กระแสเืได้สะดวกสมองเมื่อขาดออกซิเจน จึงรู้สึกหายใจลำบาก อึดอัด และอาเจียนออกมาปวดศีรษะมากขึ้น ๆ หัวใจจึงเต้นถี่เร็วผิดปกติ เป่ยฉิงจึงเสียชีวิตไปในที่สุดิญญาของเจียวลู่ จึงเข้ามาอยู่แทน
เจียวลู่เมื่อรับรู้ในทุกเื่แล้วก็เข้าใจในทุกอย่างจนหมดสิ้น เธอนั้นรู้สึกเห็นใจเ้าของร่างนี้มาก จึงตั้งใจจะชดเชยในสิ่งที่เป่ยฉิงสูญเสียไปกลับคืนมาแม้จะสายไปแล้วก็ตาม
“ฉันจะเอาคืนให้ก็แล้วกันนะเป่ยฉิงจะไม่มีใครมารังแกเธออีกต่อไป ขอโทษที่ฉันมาไม่ทันบางทีเธออาจจะไม่เสียชีวิตก็เป็ได้”ความสงสารมันซึมเข้าสู่จิตใจของเจียวลู่ จนร่างกายสะท้านจมดิ่งอยู่กับความเ็ปเป็เวลาหลายนาที
เมื่อตัดใจเก็บความเศร้าและอารมณ์ดิ่งได้แล้วจึงอาบน้ำถูโน่นนี่ไปจนทั่วกายงาม จากนั้นลุกออกมาจากอ่างไม้แล้วก็คว้าชุดเดิมที่ถอดออก นำมาคลุมกาย เธอเดินออกจากห้องน้ำค้นหาเสื้อผ้าที่จะใส่ เมื่อเจอก็จัดการเอง แม้จะงง ๆ ไปบ้าง แต่ก็ถือว่าใช้ได้ เื่แค่นี้มันจิ๊บ ๆ สบายมาก
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น อูฟางยี่จึงเข้ามาพร้อมกับถ้วยเล็ก คงเป็ยานั่นแหละ และเมื่อได้กลิ่น เจียวลู่จึงถอนใจออกมานิดนึงพลางครุ่นคิดอย่างสงสารเป่ยฉิง
‘เฮ้อ เ้าคงกินยาแบบนี้ทุกวันสินะ น่าสงสาร’
อยู่โลกโน้น เธอไม่เคยต้องกินยาไม่เคยเข้าโรงพยาบาล เพราะร่างกายแข็งแรงเป็อย่างมาก แต่ร่างนี้ ชีวิตนี้ อ่อนแอและไม่แข็งแรงจำต้องทานยาเป็ประจำ
คิดแล้วก็หน่วงอีกรอบ
“โอสถเ้าค่ะ คุณหนูดื่มหน่อยนะเ้าคะจะได้มีร่างกายที่แข็งแรง ผู้อื่นจะได้ไม่รังแกคุณหนูได้ง่าย ๆ” เสี่ยวอูตาแดง ๆ ด้วยความสงสารผู้เป็นายจึงทำให้เป่ยฉิงรีบคว้าถ้วยยากรอกลงในปากอย่างรวดเร็ว
“อื้อ ข้ารู้แล้วเ้าเองก็เลิกคร่ำครวญเถิดนะ ข้าจะรีบดื่มให้หมด เ้าไม่ต้องกังวล” กระดกทีเดียวหมดถ้วย ท่ามกลางความใของบ่าวรับใช้คนสนิท
“คะ คุณหนู มะ มันขมนะเ้าคะ”
21K
