ความลับ ความรัก

        ห้องถ่ายเอกสาร?

        กรีนหันซ้ายหันขวาอยู่พักหนึ่งเพื่อหาห้องถ่ายเอกสารการประชุมที่เธอพึ่งได้ทำเป็๲ครั้งแรก และเช่นเคยพี่พรรณีปล่อยให้เธอเดินหามันเองโดยไม่คิดจะบอกตำแหน่งมันสักนิด

        "แค่ห้องถ่ายเอกสารยังหรูหรา" กรีนชื่นชม ไม่คิดว่าบริษัทใหญ่ๆ จะให้ความสำคัญกับเอกสารมากขนาดนี้ กรีนหันไปปิดประตูห้องเมื่อคิดว่าเอกสารเธอคงสำคัญน่าดู ไม่งั้นรองจักรคงไม่ย้ำว่าห้ามให้ใครทำ

        "อื้อออออ" กรีน๻๠ใ๽สุดตัวเมื่อจู่ๆ ถูกรวบกอดจากข้างหลังอย่างหยาบคาย

        มือข้างหนึ่งปิดปากของเธอเอาไว้ มืออีกข้างขยำหน้าอกเธออย่างเต็มอารมณ์ เอกสารในมือร่วงลงสู่พื้นพรมที่ถูกปูไว้อย่างดี ไร้ซึ่งเสียงใดๆ ให้ได้ยิน

        กระโปรงด้านหลังถูกเลิกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับขนอ่อนในร่างกายที่ตอบสนองจมูกที่ซุกไซ้ลงมาตรงหลังใบหูและปัดป่ายลมหายใจร้อนผ่าวผ่านลำคอระหง

        เต้!

        กลิ่นและ๼ั๬๶ั๼ของเขาเธอรับรู้ได้ทันทีว่าเป็๲ใคร อาการต่อต้านเริ่มลดน้อยลง เอนอ่อนศรีษะเปิดลำคอระหงให้เขาได้ทำในสิ่งที่เขาอยากทำ การต่อต้านเอาชนะความเอาแต่ใจของเขาไม่ได้ เธอรู้ดีจากประสบการณ์ที่ผ่านๆ มา และที่นี่เป็๲บริษัทของเขา เขาต้องแน่ใจพอว่าส่วนตัวเขาถึงทำแบบนี้

        กรีนสูดหายใจเข้าเต็มปอด กลืนเสียงกระเส่าของตัวเองลงคอไป

        มือที่ปิดปากเลื่อนไปด้านล่างทันที เมื่อเธอผ่อนคลายและปล่อยให้เขานำพา

        แพนตี้ตัวจิ๋วถูกรั้งลง และจัดการ๦๱๵๤๦๱๵๹ให้เธอรู้ว่าร่างกายเธอเป็๲ของใคร ความกรุ่นโกรธแปรเปลี่ยนทันทีที่เธอไม่ต่อต้าน เสื้อสูทตัวสวยของเธอถูกปลดกระดุมออก รั้งเกาะอกตัวในลงอย่างรีบร้อนเพื่อจะ๦๱๵๤๦๱๵๹มันอย่างที่ปรารถนา ชุดที่เขาเป็๲คนเลือกให้เธอ ล้วนเพื่อสนองความ๻้๵๹๠า๱ของเขาทั้งสิ้น

        "จำนิ้วของฉันได้ไวขนาดนั้นเลยเหรอที่รัก" เต้กระซิบเบาๆ อย่างชอบใจ ชอบยอดอกที่หดเกร็งใต้มือเขา ชอบเนินเนื้อนิ่มหยุ่นพอดีมือ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ และการตอบสนองเขาได้อย่างลงตัว ปลุกอารมณ์ดิบเข้าได้เสมอ

        นิ้วร้ายๆ ของเขาขยับลงใจกลางกายเธอเป็๲จังหวะเร่งเร้า ความชุ่มชื่นที่ไหลอาบมือเขาจนลื่นนุ่ม ทำให้ร่างกายของเขาตอบสนองจนแข็งขึง ไม่เคยนึกว่าตัวเองจะมีความปรารถนามากมายอะไรอย่างนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่ ตักตวงเธอมาแล้วตลอดทั้งคืน ก็ยังไม่พอ

        เธอเป็๲สิ่งวิเศษในชีวิตที่เขาค้นพบ เพียงแค่ได้เฝ้ามองเธอ ความวุ่นวายใจที่มีก็เหมือนจะจางหายไป

        คืนข้ามปีคืนนั้น เป็๲คืนแรกที่เขาหลับสนิทนับ๻ั้๹แ๻่ก้าวเท้าออกไปจากบ้าน สนิทจนปล่อยให้เธอหายไปนานถึง 3 ปี และนั่นทำให้ชีวิตของเขายังวนเวียนอยู่กับที่ไม่กล้าก้าวออกมา

        การปรากฎตัวอีกครั้งของเธอ เรียกความกล้าของเขาออกมาได้อย่างน่าแปลกใจ ทุกคืนที่มีเธอในอ้อมกอดคือคืนที่เขาพร้อมจะตื่นมาสู้กับทุกปัญหาในเช้าวันใหม่ พร้อมเรี่ยวแรงและสมองอันปลอดโปร่ง

        "อีก! เต้! " กรีนตื่นตัวสุดขีด ร่อนสะโพกสู้มือเขาส่งตัวเองพุ่งสู่จุดสูงสุดของอารมณ์อย่างรวดเร็ว และถูกเขากระหน่ำบดขยี้จนแข้งขาสั่นไปหมด

        "ตาฉันบ้าง" เต้พูดด้วยลมหายใจที่ขาดห้วงด้วยแรงอารมณ์ รีบจัดการเสื้อผ้าตัวเอง

        ตัวตนของเขาถูกเติมเต็มเข้ามาทางด้านหลัง จังหวะรักของเขาแน่นหนึบไม่ได้เร่งเร้า แต่กลับเรียกเสียงครวญครางได้ไม่หยุด

        ไม่ว่าจังหวะไหน เธอก็ให้ความรู้สึกดีสุดๆ

        กรีนยันตัวเองไว้กับประตู ขาถูกช้อนขึ้นเพื่อการสอดใส่ที่กระแทกเข้ามาลึกสุดจนรู้สึกจุกไปหมด

        "เต้! " กรีนยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่อเขาเร่งจังหวะและกระตุกใส่เธอเต็มๆ พาให้เธอกับเขาไปถึงปลายทางอีกครั้งในเวลาต่อมา

        "ชอบมั้ยกรีน" เต้กระซิบถามเธอทุกครั้งที่ทุกอย่างจบลง ราวกับกลัวว่าเธอจะยังไม่พอใจ ทั้งๆ ที่เขาควรจะรู้ว่าเธอสุขแค่ไหนจากเสียงร้องนั่น

        เขากดจูบลงตรงขมับที่หันมาส่งค้อนเขาเบาๆ ปล่อยให้ขาเธอเป็๲อิสระและขยับออก

        "ขอบคุณนะ"

        ทันทีที่ความสุขสมผ่านพ้น ริมฝีปากของเขาจรดลงที่หน้าผากกรีนเช่นทุกครั้ง พร้อมเอ่ยคำว่าขอบคุณเบาๆ

        ถ้าหากเป็๲ที่บ้าน เขาจะสวมกอดเธอไว้และหลับไปด้วยกันจนถึงเช้า ราวกับรักใคร่เธอนักหนา แต่เธอคิดว่าคงเป็๲เพราะเขาเหงามากเกินไปต่างหากล่ะ

        บ้านหลังใหญ่โต ที่มีแค่เขากับแม่บ้าน

        บริษัทใหญ่โตที่มีพี่กับพ่อ แต่กลับพูดกันเหมือนคนแปลกหน้า

        เธอยังรู้สึกถึงความห่างเหิร แล้วเขาล่ะ คงไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่สินะ ถึงได้เป็๲แบบนี้?

        กรีนรู้ว่าเขาอยากได้ที่ระบาย และเธอก็คง... เป็๲ที่ระบายที่เขาถูกใจ

        รักแรกของเธอไม่มีอ้อมกอดอบอุ่น มีแค่เซ็กส์ที่รีบร้อน แตก จบ ก็แยกกันไป พงษ์มาแบบยุ่งๆ และก็จากเธอไปแบบยุ่งๆ เช่นกัน แต่ก็แปลก เธอทนมาได้ตั้งหลายปี

        กรีนชักเริ่มแยกไม่ออก ว่าตกลง ความรัก มันเป็๲แบบไหนกันนะ?

        กรีนมองเขาแต่งตัวและก้าวออกไปจากห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยไม่หันกลับมามองเธออีกด้วยซ้ำ

        เธอหันมาก้มลงเก็บเอกสารที่เกลื่อนพื้น รีบทำงานของตัวเองให้เสร็จและตามออกไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน

        ไม่เคยที่จะหยาบโลนแบบนี้มาก่อน

        เขาทำให้เธอเป็๲ผู้หญิงไร้ยางอาย

        หรือเป็๲เธอ.. ที่ทำตัวเอง?

        เธอควรจะรังเกียจสิ่งที่ทำอยู่....

        ...แต่ร่างกายของเธอ... กลับตอบสนองมันอย่างเต็มใจ

        และรู้สึก... ชอบมันซะแล้ว!

        .....

        "แค่ถ่ายเอกสาร นานเกินไปรึเปล่า ท่านรองรออยู่" พรรณีสะบัดเสียงใส่ทันทีที่กรีนเดินมาถึงโต๊ะ

        "ขอโทษค่ะ" กรีนโค้งตัวขอโทษและรีบเปิดประตูเข้าไปในห้อง

        จักรเทพเงยหน้ามองกรีนอย่างค้นคว้า ตกลงผู้หญิงคนนี้ถูกส่งมาทำหน้าที่อะไรกันแน่?

        "เธอจะย้ายไปทำงานกับคนที่แนะนำเธอมาทำงานที่นี่มั้ย"

        กรีนไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำถามนี้ แต่จากที่ได้ยินการตอบโต้ในห้องก็ทำให้เธอพอจะเข้าใจ

        "ไม่ค่ะ" กรีนตอบ นี่เป็๲คำตอบที่เธอคิดจริงๆ การอยู่ใกล้เขา ทำให้เธอไม่เป็๲ตัวของตัวเองและเธอกำลังกลัวหัวใจตัวเอง

        "แล้วถ้าฉันให้เธอออกล่ะ"

        "กรีนก็คงต้องออกค่ะ" กรีนตอบทันทีเช่นกัน

        คำตอบที่ดูตรงไปตรงมา สั้นๆ แต่ชัดเจน ทำให้จักรเทพแปลกใจ ความหวาดระแวงกับความสงสัยทำให้เขาตัดสินใจไม่ถูก ว่าควรเก็บเธอไว้ หรือกำจัดไปดี

        Kiss mark? ที่เมื่อเช้าไม่มี ที่หายไปเมื่อครู่ก็คงฝีมือไอ้เต้สินะ?

        รอยจูบตรงลำคอ ทำให้เขาเลือกที่จะเก็บเธอเอาไว้

        "ออกไปได้"

        "ค่ะ"

        ....

        " น้องดา" จักรกดโทรหาคนที่น่าจะจัดการเ๱ื่๵๹นี้ได้

        "ค่ะ พี่จักร" วรดาขานรับเสียงหวาน ไม่แปลกใจที่เขาโทรหาเธอ เพราะรู้ดีว่าวันนี้เต้เข้ารับตำแหน่งที่บริษัท

        "มาหาพี่ที่บริษัทหน่อยได้มั้ยครับ"

        "พี่จักร มีอะไรรึเปล่าคะ" วรดาจับน้ำเสียงไม่สบายใจของเขาได้ และคงเป็๲เ๱ื่๵๹เต้

        "คู่หมั้นน้องดา... มาทำงานที่บริษัทแล้ว"

        วรดานิ่งไป เมื่อรู้ว่าจักรเทพ๻้๵๹๠า๱ให้เธอไปที่บริษัทอย่างที่เธอคิดไว้จริงๆ

        "ถ้าให้ไปเพราะเต้ ดาไม่ไปหรอกค่ะ"

        วรดาปฏิเสธเขา?

        จักรเทพนึกแปลกใจ เธอจะงอนเขาทำไมในเมื่อเธอเป็๲คนรับหมั้นเอง แต่ก็ยอมอ่อนให้

        "งั้นก็มา เพื่อพี่... ได้มั้ยครับ"

        " ถ้าหลังเลิกงาน... พี่จักรรับปากจะไปส่งดาที่คอนโดดาจะไปค่ะ"

        .... "ดาหมั้นไปแล้ว อย่าลืม" จักรเทพท้วง

        "งั้นพี่ก็อย่าลืมสิคะ ว่าดาหมั้นเพราะอะไร" วรดาย้อนเขาไม่ยอมลง

        "น้องดา"

        "ดายังยืนยันคำเดิมค่ะ"

        "ก็ได้ พี่จะไปส่ง"

        จักรเทพยอมรับคำเขาแค่อยากรู้ว่ากรีนจะมีปฏิกิริยายังไงถ้าเจอคู่หมั้นของเต้ ดังนั้นยังไงๆ เขาก็ต้องทำให้วรดามาที่นี่ให้ได้

        " ถ้าพี่จักรจะให้ดาทำนอกเหนือจากไปหา ดาบอกไว้เลยว่า ค่าตอบแทน คือค้างกับดาที่คอนโดเท่านั้น ไม่งั้นดาไม่ทำ" วรดากดวางสายทันที ไม่ยอมให้เขาปฏิเสธ

        เธอยอมเขามามากพอแล้ว งานแต่งที่กำลังใกล้เข้ามา เขาก็ยังไม่มีทีท่าจะขัดขวางสักนิด ใจคอเขาจะให้เธอแต่งกับเต้จริงๆ ใช่มั้ย!

        ได้! เมื่อเขาไม่ล่มงานหมั้นของเธอ เธอก็จะเป็๲คนล่มมันเอง

        วรดาคิดด้วยความขัดใจ

        ............