ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ไอรีนถูกเพื่อนสาวคนที่พอจะเริ่มเรียกได้ว่าสนิทลากออกมาจากกลุ่มใหญ่ที่รวมตัวกัน.. คามิล่าหน้าซีดตื่นตระหนก คนตัวเล็กไหล่สั่นกระเพื่อมอยู่เนืองๆ
“ไอรีน.. ข้า..ข้า..” เสียงเล็กพูดสั่น ก่อนจะมองอย่างหวาดระแวงไปยังกลุ่มใหญ่ที่ทั้งสองเพิ่งจากมา “คือ..ข้า..”
ไอรีนอ้าปากกว้างอย่างใเมื่อพอจะเดาท่าทางของคามิล่าออก.. “คามิ เ้าอย่าบอกนะว่าเ้า..” เมื่อไอรีนทำหน้ารู้ทัน คามิล่ายิ่งร้อนรน หญิงสาวกระสับกระส่ายก่อนที่น้ำตาแห่งความกลัวจะเริ่มไหลออกมา
“ขะ..ข้าไม่ได้ตั้งใจ ฮือๆๆ” หญิงสาวเริ่มสะอื้นหนัก “ขะ.. ข้าเพียงจะเอามาลองใส่เล่นเท่านั้น ฮึก..ฮืออ” คามิล่าห่อตัวเล็กลงยังคงไม่หยุดสะอื้น..
“ข้าไม่เคยได้ใส่ชุดสวยๆเช่นพวกนาง ข้า..ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขโมยนะ” ไอรีนเห็นน้ำตาที่ไหลงนอง บวกกับได้ฟังคำเพื่อนสาวก็สงสานนางจับใจ “ข้าแค่.. ข้าแค่อยากจะลองใส่แค่นั้น ฮึก ฮึก” คามิล่าถลามาจับไหล่บาง “ข้าไม่ได้คิดขโมยนะ ไอรีน ช่วยข้าด้วย ฮืออ”
หญิงสาวสวมกอดคามิล่า มือเรียวลูบหลังอีกคนเบาๆเพื่อนปลอบประโลม ไอรีนลอบถอนหายใจเบาๆอย่างสงสารเพื่อนของเธอ จริงอยู่ว่าครอบครัวนางนั้นก็ไม่ไดร่ำรวยอะไร แต่เพราะหน้าตา ใบหน้าที่มี ทำให้เธอมีงานทำมีเสื้อผ้าสวยๆใส่อยู่ร่ำไป
“แล้วตอนนี้เสื้อผ้าพวกนั้นอยู่ที่ไหน” ร่างบางถามค่อยๆคลายกอดหญิงสาว คามิล่ายกมือปาดน้ำตาลวกๆ หญิงสาวหันไปมองรอบๆ ซ้ายทีขวาทีก่อนจะพูดเบาๆ.. “ในห้องข้า” เสียงเล็กตอบแทบจะเป็เสียงกระซิบ
ร่างบางพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะบอกเพื่อนสาวเบาๆ “เดี๋ยวรอให้พวกเขาออกไปกัน ค่อยเอาไปวางคืนก็ได้” แม้เสียงจะแ่เบา แต่ความตั้งใจนั้นหนักแน่น
คามิล่ารีบเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนหน้าก่อนจะทำตัวให้เป็ปกติที่สุด.. ไอรีนจับมือนางก่อนจะค่อยๆเดินกลับเข้าไปแทรกระหว่างกลุ่มใหญ่นั้น
ชาร์เลโอเดินนำทั้งสามคนกลับเข้ามาภายในตัวคฤหาสน์ ใบหน้าคมนิ่งขึงจริงจัง
“เพื่อความโปร่งใส และกระจ่างข้าจะค้นทุกห้องของคฤหาสน์ใหญ่แห่งนี้เพื่อความสบายใจของพวกเ้า” ร่างสูงกล่าว ขณะที่ขายาวก้าวขึ้นมายื่นข้างหน้า เคน์น่าหันขวับมองหน้าชายหนุ่ม
“อย่าทำให้เื่มันใหญ่นักเลย” หญิงสาวเดินไปแนบกายกว้างก่อนจะกระซิบแ่ให้ชายหนุ่มได้ยินเพียงคนเดียว ชาร์เลโอได้ยินดังนั้นจึงกระซิบตอบ
“เ้าก็รู้ว่าข้าเกลียดเื่แบบนี้ แม้จะแค่เสื้อผ้าก็เถอะ”
“เอาล่ะ” ชายหนุ่มพยักหน้ายื่นไปยังหญิงสาวจากหมู่คาราวาน “ข้าอนุญาติให้เ้าค้นดูทั้งห้องชั้นสองและชั้นหนึ่งทุกห้อง” เขาหยุดวรรค “สิ่งเดียวที่ข้าขอ คืออย่างสร้างความเสียหายเท่านั้น!”
สิ้นคำประกาศ ความโกลาหลวุ่นวายเริ่มกระจายตัวเข้าไปในแต่ละส่วนของคฤหาสน์ มีเพียงหญิงสาวสองคนเท่านั้นที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ ใครจะไปคิดว่าเขาจะเปิดบ้านหาเพียงแค่เสื้อผ้า.. ไอรีนคิด ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวอีกคนนี้ตอนนี้เริ่มตัวสั่นเทิ่มอีกครั้ง
“ใจเย็นคามิ.. พวกนางอาจจะไม่เจอก็ได้” เสียงหวานปลอบ “ไปเถอะ.. เราต้องเดินออกจากที่นี่” ร่างบางลากอีกฝ่ายผละออกจากกลุ่มชุลมุน ก่อนจะเดินไปป้วนเปี้ยนวนเวียนอยู่บริเวณหน้าห้องของคามิล่า ซึ่งขณะนี้เ้าของห้องจิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หญิงสาวมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง
“ไอรีน.. ช่วยข้าด้วย..ฮึก..” คามิล่าจับท่อนแขนเรียวบาง ก่อนจะเริ่มสะอื้นเบาๆ..
ข้าจะช่วยเ้าอย่างไร คามิ.. เป็ความคิดที่ออกเสียงไม่ได้.. ไอรีนถอนหายใจ มือเล็กยื่นไปกุมอีกมือเพื่อให้กำลังใจและขอให้โชคเข้าข้างคามิล่าเพียงเท่านั้น แม้ไม่รู้ว่าโทษจะหนักเพียงใด แต่ร่างสูงที่ออกคำสั่งอย่างเอาจริงเอาจังนั้นก็ขู่ให้คนทำผิดกลัวจนฝ่อได้
“นี่มันเสื้อผ้าข้า” เสียงแหลมะโขึ้น เพียงเท่านั้นร่างบางก็ชาวูบ ดูเหมือนพระเ้าจะไม่เข้าข้างพวกเธอเลยจริงๆ สาวน้อยสองคนหันสบตากันอย่างรวดเร็ว คามิล่าจวนเจียนจะปล่อยร้องไห้โฮอยู่เสียเต็มประดา
ไอรีนพยักหน้าให้กำลังใจคามิล่า “ถ้าเ้าอธิบาย นายท่านจะต้องเข้าใจ เชื่อข้านะ” ร่างบางเอ่ย แม้จะไม่แน่ใจในคำพูดของตนเองเลยก็ตาม
“ไอรีน.. ข้ากลัว” หญิงสาวคราง.. น้ำตาเอ่อมาคลอเต็มดวงตา
“นี่มันห้องใคร!?” เสียงทุ้มเข้มที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็ของใคระโดังขึ้น เยมินแทบกลั้นหายใจเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้อง..
สาวร่างท้วมอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะะโเสียงดังไม่แพ้ชาร์เลโอ
“นังคามิล่า!!! นังหลานเลว!!”
สิ้นคำพูดเพียงเท่านั้น คามิล่าปล่อยโฮอย่างหยุดไม่อยู่ ร่างเล็กสั่นเทิ่มเป็เ้าเข้าจนไอรีนต้องดันหล่อนไปไว้ด้านหลังตนเอง
ชาร์เลโอย่างสามขุมเข้ามาหาสาวน้อยทั้งสอง ั์ตาจ้องถลึงมองไอรีนเป็เชิงให้ถอยออกไป
ร่างบางกลั้นใจยืนสู้ ความกล้าหาญทั้งหมดถูกรวบรวมอย่างรวดเร็วก่อนจะหันมองสบตาชายหนุ่ม
“นะ..นายท่าน นางเพียงแค่..” เสียงหวานกล่าวตะกุกตะกักหมายจะแก้ตัวให้สาวน้อยที่ยืนสั่นอยู่ด้านหลัง
“เ้าหุบปาก!!” ั์ตาดุวาวโรธราวกับสิงโตที่โดนบุกถ้ำ ท่อนแขนใหญ่จับบ่าเล็กก่อนจะเหวี่ยงไอรีนให้หลบพ้นทาง
เยมินได้แต่มองหลานสาวด้วยแววตาสับสน นางไม่กล้าทำอะไรทั้งสิ้นเพราะรู้ดีว่าโทษฐานขโมยผู้อื่นนั้นจะต้องถูกเนรเทศออกจากเมือง หญิงร่างท้วมปัดหน้าลง เลี่ยงที่จะมองเหตุการณ์นั้น คามิล่ายืนคู้หันข้างสะอึกสะอื้นอย่างรุนแรง ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้น..
“นะ..นายท่าน.. ขะ..ข้า ฮึก.. ข้า โฮฮฮ” หญิงสาวพูดไม่เป็ภาษา..
“เ้ารู้หรือไม่ว่าโทษฐานขโมยจะต้องโดนอะไร!!!” ชายหนุ่มตวาด “นี่ยังดีแค่เสื้อผ้า.. หากเป็สิ่งของมากกว่านี้เ้าจะไม่มีมือไว้ใช้อีก!!” เสียงทุ้มะโดังก้อง แม้แต่สาวคนอื่นๆในกองคาราวานยังยืนตัวแข็งทื่อ
“ไป!” ชาร์เลโอชี้นิ้วออกไปทางประตู “ออกไปเสียให้ไกล.. ไกลจากเมืองของข้า!!!” ร่างสูงเสือกไสไล่ส่งนางรับใช้ ไอรีนเห็นเช่นนั้นถึงรีบเข้าไปขวางร่างสูงอีกครั้ง
“ไม่ได้นะ!!” เสียงหวานกล่าวอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้ใบหน้าคมตวัดหันมา
“เ้าอย่าเอาตัวเข้ามาแส่!” กระแสดุดันยังคงไม่เสื่อมคลาย ก่อนจะใช้แขนปัดร่างบางออกไปอีกครั้ง
“ไม่!! ข้าไม่แส่ไม่ได้!!” เสียงหวานยืนยันหนักแน่น ขาเรียวยึดกับพื้นได้แน่นกว่าที่เคยเป็
“ข้าผิดเอง!!” ร่างบางะโออกไป “ข้าเป็คนบอกให้คามิล่าขโมยเสื้อผ้านั่น!!” ไอรีนพูดต่อ ก่อนกัดริมฝีปากแน่น
คามิล่าได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าใอย่างยิ่ง! .. ไม่จริงน่ะไอรีน.. เ้าจะโกหกทำไม!!
“ข้าไม่เคยเห็นเสื้อผ้าสวยๆพวกนี้ จึงอยากจะลอง” เสียงหวานพูดต่อ
“แล้วเสื้อผ้าพวกนี้ไปอยู่ในห้องคามิล่าได้อย่างไร” เคน์น่าที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ห่างออกไปเอ่ยถาม ทำให้ไอรีนหันไปมองหน้านาง..
“ขะ..ข้า.. ข้าเอามันไปลองที่ห้องคามิล่า” ไอรีนหยุด่หายใจ พยายามจะคิดหาเหตุผลอ้างขึ้น
กระจก!! .. ใช่แล้ว..
“พอดีห้องของข้าไม่มีกระจก.. ข้าจึงไปใช้ห้องของคามิล่า” เสียงหวานพูดต่อ ตากลมหลุบลงเสมองลงพื้น เพราะกลัวว่าใครจะจับโกหกเอาได้ ถูกไล่ออกจากเมืองนี้ อาจจะดีกับเธอเสียกว่าที่ต้องทนอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ หญิงสาวคิดปลอบใจตนเอง
“เ้านี่มัน..” ชาร์เลโอคำราม ั์ตาดุดันวาวโรธกว่าที่เป็ ชาร์เลโอสบถอย่างโมโห พลางสมองก็ใช้ความคิดประมวลผลอย่างรวดเร็ว..
173
