“เอ๊ะ! นี่มัน....เหมือนของฉันเลยค่ะ แต่ว่าของฉันเป็พวงกุญแจ แล้วฉันก็เอาให้กับ .... คนคนหนึ่งไป” ขณะที่พูดดารันเอื้อมมือไปดึงนาฬิกาพก ที่รฐนนท์ห้อยคออยู่เข้ามาดูใกล้ ๆ จนชายหนุ่มต้องเอนตัวเข้าหาเธอตามแรงดึง เพราะเขากลัวว่าสายสร้อยที่คล้องนาฬิกาไว้อาจจะขาดเอาได้
“เหมือนมาก คุณได้มาจากไหนคะ น่าแปลกที่มันบังเอิญเหมือนกันได้ขนาดนี้” ดารันจ้องมองนาฬิกาอย่างไม่กระพริบตาเลยทีเดียว โดยไม่ทันได้สังเกตว่าสายตาของรฐนนท์ที่ส่งผ่านมาให้เธออยู่นั้นมีแววขบขันปนมาด้วย
“มีคนให้ผมมาอีกทีน่ะครับ เธอบอกว่าถ้าพกนาฬิกาเรือนนี้เอาไว้ ผมจะโชคดี” สายตาของผู้กองหนุ่มจองอยู่ที่ใบหน้าของดารัน เพื่อสังเกตอาการของเธอ
“มีคนให้คุณ... ตอนอยู่ที่ยะลา... เพราะคุณช่วยเธอตอนที่เกิดเหตุะเิ ใช่ไหมคะ...” ดารันเงยหน้าขึ้นมาประสายสายตากับผู้กองรฐนนท์ เธอยังไม่อยากเชื่อว่าจะเป็เขา คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้จะเป็คนเดียวกับที่เคยช่วยเธอไว้ แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกเธอแต่แรก หรือว่าเขาจำเธอไม่ได้ก็ไม่น่าจะใช่ แล้วมันเพราะอะไรกัน
“คุณคิดว่าไงล่ะ ผมกับคนที่คุณให้นาฬิกานี่กับเค้า เหมือนกันงั้นเหรอครับ” รฐนนท์แกล้งพูดยั่วดารันเล่น ๆ
“เป็คุณ ...ใช่คุณแน่ ๆ ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันก่อนหน้านี้ ล่ะคะ” ดารันรู้สึกโกรธเขาขึ้นมาทันที เธอคิดเอาเองว่าที่เขาไม่บอกเธอเพราะเขาไม่อยากสานสัมพันธ์กับเธอ ไม่อยากให้เธอรู้และเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขา
“คุณเองนะ ที่จำผมไม่ได้ ตอนเจอกันที่ด่านเชียงดาว คุณยังหาว่าผมเป็คนร้ายเป็ไอ่โรคจิตอยู่เลย จำไม่ได้เหรอ” ผู้กองหนุ่มพูดถึงเื่ที่เธอเข้าใจเขาผิดเมื่อเจอกันคราวก่อนเพื่อกลบเกลื่อน
“ก็ .... ใครจะไปจำคุณได้ล่ะ เล่นปิดหน้าปิดตาซะขนาดนั้น ตอนอยู่ที่ยะลา ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณเลยนะ คุณเองน่ะแหละที่ตั้งใจจะปิดฉัน เห็นฉันเป็ตัวตลกให้คุณหลอกเล่นใช่ปะ ได้! เอาเลย! ทีนี้จะหลอกอะไรอีกล่ะ เอาสิ ...” ดารันสะบัดหน้าหนี คราวนี้เธอเริ่มโกรธกับคำแก้ตัวของเขาจริง ๆ แล้ว ‘คนอะไรทำผิดให้คนเค้าจับได้แล้วยังไม่คิดจะขอโทษอีก’
“คุณเคยบอกว่าถ้าพกนาฬิกาเรือนนี้เอาไว้ แล้วผมจะโชคดี คุณจำได้รึเปล่า” รฐนนท์เอียงหัวนิดหน่อย แล้วโน้มตัวไปด้านหน้า เพื่อมองหน้าคนที่หันหน้าหนีเขาให้ชัดขึ้น
“จำไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากจำด้วย!” ดารันยังไม่ยอมหันมาคุยกับรฐนนท์ เธอนั่งเอามือกอดอก และหันหลังให้เขาแต่ในใจก็ยังแอบคิดว่าเขาจะถามทำไม เพื่ออะไร สีหน้าของหญิงสาวจึงเจือปนไปด้วยความสงสัย
“ผมหวังว่าโชคดีที่คุณพูดถึง มันคือการที่ผมจะได้พบกับคุณอีกครั้ง ผมก็เลยเอาพวงกุญแจนาฬิกาพกที่คุณให้ ไปเปลี่ยนเป็สร้อยห้อยคอเอาไว้แบบนี้ไง” รฐนนท์ยื่นหน้าเข้ามาข้าง ๆ แก้มของดารันและพูดเสียงคล้ายกระซิบอยู่ข้าง ๆ หูของเธอ ที่จริงแล้วมันคือความจริงที่เกิดขึ้นในใจของเขา ณ ตอนนั้น เขาอยากเจอเธออีกครั้งจริง ๆ
ผู้กองรฐนนท์เห็นดารันนิ่งไปสักพัก คิดว่าเธออาจจะยังไม่หายโกรธ จึงอยากจะรอให้เธอใจเย็นขึ้นแล้วค่อยคุยกันอีกที เขาจึงหมุนตัวเพื่อจะลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงใส ๆ ดังแทรกขึ้นมาก่อน
“เดี๋ยว ....เมื่อกี้....คุณหมายความว่า....คุณอยากเจอฉันงั้นเหรอคะ” ดารันพูดออกไปหลังจากตั้งสติได้แล้ว เธอรู้สึกดีใจระคนแปลกใจ ที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้ แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าที่เธอเข้าใจถูกต้องไหม เพราะหากถูกมันก็แปลว่าเขาชอบเธอสินะ เขาถึงได้อยากเจอเธออีก จะเป็ไปได้หรือที่เขาจะชอบเธอ อยู่ ๆ ใจของเธอมันก็เริ่มเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับเขาแล้วในตอนนี้
“เฮ้อ ..... คุณนี่ความรู้สึกช้านะ ผมพูดไปตั้งนานละ คุณพึ่งจะมาถาม ตื้ด.......หมดเวลาตอบแล้วครับ รีบลงไปกันได้แล้วจะได้รีบกลับ ป่านนี้ทุกคนคงรออยู่แล้ว” ผู้กองหนุ่มยืนขึ้นและส่งมือมาให้หญิงสาวพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ฉันลุกขึ้นเองได้ คนบ้า......เจ็บแขนอยู่แล้วยังมาทำอวดเก่งอีก” ประโยคหลังนี่ดารันพูดเสียงเบาลง เธอปัดมือของรฐนนท์ แล้วรีบลุกขึ้นเอง เมื่อลงมาด้านล่างก็เห็นว่าทุกคนกำลังเตรียมตัวที่จะกลับกันแล้ว
“มีใครเป็อะไรมากไหมคะ” ดารันถามรวม ๆ เพราะอยู่กันหลายคน
“ผมเจ็บตรงขานิดหน่อยครับ ส่วนหมวดอาทิตย์ก็อย่างที่เห็นนี่แหละครับ หัวแตกเพราะซุ่มซ่ามเดินชนต้นไม้เข้า จริงไหมหมวด” จ่ามิ่งตอบดารันแต่ก็ไม่วายพูดแขวะผู้หมวดอาทิตย์จนได้
“จ่าน่ะสิ เดินตกเขาจนขาแพลงใช่ปะ ฮา ๆ ๆ” ผู้หมวดอาทิตย์เอาคืนบ้าง คนอื่น ๆ รวมถึงดารันจึงหัวเราะกันใหญ่ กับความตลกของคู่นี้ ขนาดเจ็บตัวก็ยังคงสร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้
แต่เห็นจะมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ขำด้วย ดารันเหลือบไปมองผู้กองหนุ่มที่เดินตามลงมาจากบนบ้าน เห็นเขาทำสีหน้าเฉย ๆ ‘ให้ตายเถอะสีหน้าแบบนี้นี่ฆ่าคนได้เลยนะ เฉยได้อีกอะ คนอะไร’ แต่เธอก็แอบรู้สึกโล่งใจ ดีใจ ที่ทุกคนปลอดภัยกลับมา และที่สำคัญเธอได้พบกับเค้าคนที่เธออยากเจอสักที ถึงแม้ตอนนี้เธออยากจะร้องะโดัง ๆ ด้วยความดีใจแต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้เพื่อรักษาภาพพจน์ของลูกผู้หญิง “ฮึบเอาไว้ดารัน ฮึบเอาไว้” หญิงสาวพึมพำบอกกับตัวเอง
เมื่อทุกคนเดินมาถึงจุดจอดรถกันอย่างทุลักทุเล เพราะแต่ละคนก็าเ็กันคนละนิดคนละหน่อย จะมีก็แต่ดารันที่คราวขาขึ้นลำบากกว่าคนอื่น แต่ขาลงกลับสบายกว่าใคร ผู้กองรฐนนท์บอกกับจ่ามิ่งว่าเขาจะเป็คนขับรถเองเพราะจ่ามิ่งขาเจ็บ แต่เขาเจ็บที่หัวไหล่ไม่มากนักพอขับรถไหว
“นี่...ผู้กอง คุณแน่ใจนะคะว่าขับไหว เดี๋ยวก็ได้แผลเพิ่มหรอก” ดารันพูดเมื่อทั้งคู่ขึ้นมาอยู่บนรถแล้ว เธอเหลือบมองรฐนนท์เห็นสีหน้ายังไม่ค่อยดี เมื่อหมุนพวงมาลัยรถเพื่อบังคับให้รถหันไปตามทิศทางที่้า
“ที่คุณพูดนี่เป็ห่วงผม หรือเป็ห่วงตัวคุณเอง ฮึ” รฐนนท์หันมาถามดารันเป็เชิงล้อเล่นเสียมากกว่า
“ก็ห่วงทุกคนแหละ ยกเว้น....คุณ!” ดารันพูดพร้อมกับยื่นหน้าไปย่นจมูกใส่คนถาม ส่วนรฐนนท์กลับเผลอยิ้มออกมาเพราะสิ่งที่เธอทำมันดูเหมือนว่าเธอไม่ได้โกรธเป็จริงเป็จัง แต่แค่งอนเขาเฉย ๆ และท่าทางของเธอกลับยิ่งดูน่ารักดี
“ไหวสิ คุณไม่ต้องห่วงหรอก ผมขับมือเดียวก็ยังได้นะ ให้ลองดูไหมล่ะ” รฐนนท์หันมามองหน้าดารันแล้วพูดจาแกล้งยั่วเธอเล่น หลายครั้งที่เขาเห็นเธอค้อนให้เขา มันกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเธอ
“นี่ นี่ นี่ อย่าทำเป็เล่นสิ ขับดี ๆ เลย ทำเป็เก่ง ตัวเองไม่ได้มีพลังวิเศษเหมือนซุปเปอร์ฮีโร่ซะหน่อย” ดารันหันไปห้ามคนข้าง ๆ เมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะปล่อยมืออีกข้างออกจาพวงมาลัยจริง ๆ ทางแถวนี้ เลี้ยวลดคดเคี้ยว ขึ้น ๆ ลงๆ ถ้าไม่ชำนาญหรือระวังมากพอได้ขับรถตกเขากันพอดี ทางที่ดีสองมือควรประคองพวงมาลัยรถไว้ให้มั่น
“ซุปเปอร์ฮีโร่ ไม่จำเป็ต้องมีพลังวิเศษหรอกนะคุณ มีคนเคยบอกผมไว้” รฐนนท์พูดโดยไม่หันหน้ามามองหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จึงไม่เห็นว่าตอนนี้สีหน้าของเธอมีทั้งความแปลกใจและดีใจปนอยู่ เพราะคำพูดนี้เธอนั่นแหละที่เป็คนบอกเขาเองตอนก่อนจากกันที่ยะลา
“ตอนนี้ผมก็คิดเหมือนที่คนๆ นั้นพูดนะ ทุกคนที่เสียสละชีวิตเพื่อชาติบ้านเมือง ไม่ว่าตำรวจ ทหาร หรือ เ้าหน้าที่ต่าง ๆ ในใจของผม พวกเขาล้วนเป็ฮีโร่ด้วยกันทั้งนั้น แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีพลังวิเศษหรอกนะ มีแต่หัวใจที่วิเศษและพิเศษมาก ๆ แค่นั้นเอง” รฐนนท์พูดมาถึงตรงนี้ กลับทำให้เขามีสีหน้าที่เศร้าลงทันที เพราะมันทำให้เขานึกถึงสหายร่วมรบ ที่ได้ล่วงลับจากไปแล้ว
“ผู้กอง ....กำลังคิดถึงฮีโร่เ่าั้อยู่ใช่ไหมคะ” ดารันพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เมื่อเห็นสีหน้าของผู้กองรฐนนท์เปลี่ยนไป มันคงเป็ความสูญเสียที่สร้างรอยร้าวภายในจิตใจของเขาเป็อย่างมากแน่นอน เขาเป็คนแบบไหนกันแน่นะ บางทีก็ดูเงียบขรึม บางครั้งก็กวนโมโห บางคราวก็ดูเศร้า ๆ เหมือนมีเื่อะไรในใจอย่างนั้น แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็อยากที่จะร่วมแบ่งปันเื่เ่าั้กับเขาบ้าง
“ฉันเชื่อว่า ถ้าฮีโร่ทุกคนรับรู้ได้ ว่ายังมีคนคอยสานต่อความฝันของพวกเขาอยู่ คงทำให้พวกเขาดีใจ และมีความสุขมากแน่ ๆ คุณว่าจริงไหมคะ” ดารันพยายามพูดให้เขารู้สึกดีขึ้น ตอนนี้เธอมัวห่วงความรู้สึกของคนข้าง ๆ จนลืมไปเลยว่าเธอกำลังโกรธเขาอยู่ ใช่ตอนนี้เธอโกรธเขา แต่จะทำอย่างไรได้ อยู่ ๆ อารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาดูน่าสงสารมากจริง ๆ เธอคงจะดูใจร้ายมากเลยสินะหากยังโกรธเขาอยู่
“คุณ ไม่โกรธผมแล้วเหรอ” รฐนนท์สลัดความรู้สึกภายในใจเมื่อครู่ออกไป แล้วหันมาสนใจหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เขาแทน
“ใครว่า ....แค่ตอนนี้ฉัน.....ฉัน.....ช่างเถอะ เอาเป็ว่าเราพักเื่โกรธกันไว้ก่อนละกัน ขับรถไปดี ๆ เลยคุณน่ะ” ดารันจะบอกเขาได้อย่างไรว่า ตอนนี้เธอหายโกรธเขาแล้ว แต่ดันไปสงสารเขาแทน ‘ไม่ได้ ๆ เราต้องรักษาฟอร์มเอาไว้ ดารัน! เดี๋ยวเค้าได้ใจแกล้งเราอีกเรื่อย ๆ เฮ้อ....จุดอ่อนของเธอสินะไอ้ความขี้สงสารเนี่ย’ ดารันคิดถึงตรงนี้แล้วก็ได้แต่แอบถอนหายใจยาว
ทุกคนกลับมาถึงฐานปฏิบัติการตำรวจตระเวนชายแดนบ้านปางดาราเกือบจะหกโมงเช้าแล้ว วันนี้ยกเลิกการวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า เพราะคงไม่มีแรงวิ่งกันเป็แน่ พอลงจากรถได้ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะต่างไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน ยกเว้นดารันเพราะเธอเป็คนเดียวที่ได้นอน และที่สำคัญวันนี้ยังเป็วันแรกที่เธอจะต้องทำหน้าที่สอนเด็ก ๆ ที่โรงเรียนอีกด้วย ซึ่งมันทำให้ดารันรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยแต่เธอก็เชื่อว่า เธอจะสามารถทำมันได้ดีเหมือนกับที่ตั้งใจเอาไว้ได้แน่นอน
“วันนี้คุณสอนวันแรกนี่ .... ทำให้ดีล่ะ...สู้ๆ นะ”
99K
![เกิดใหม่ครั้งนี้โดนเนรเทศไม่พอ...ยังมีสามีเป็นสตรีอีกหรือ [มีE-book]]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746622656_30645617.webp)
