เชี่ยนเชี่ยนน้อย
หลังจากวันที่ชิงเถานางได้เช่าที่ขายของไว้ผ่านมาหลายวันแล้วแต่นางยังคิดไม่ออกเลยว่าต้องนำอะไรไปขาย
“ทำอะไรดีนะอาหารดีมั้ยนะข้าทำได้หลายอย่างยิ่งขนมไทยอร่อยๆหน้าตาหน้าทานมีก็มากทำไปซักอย่างสองอย่างก็น่าจะขายได้ เอ๊ะ ไม่ได้ๆเราไม่มีครัวเป็ของตัวเองซะหน่อย จะไปขอทำที่โรงครัวก็ไม่ได้อีกหรือจะทำของเล่นอีกนะ แล้วของเล่นอะไรล่ะข้าทำเป็ที่ไหน คิดสิคิด” ชิงเถานางนอนบ่นงึมงำอย่างนี้มาหลายวันแล้วแต่ก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรไปขายดี
“เ้าเป็รึปล่าวเถาเอ๋อร์ข้าเห็นเ้าเป็อย่างนี้มาหลายวันแล้วนะ” ลี่ถิงที่นอนอยู่ข้างกันเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไรหรอกพี่ใหญ่เอาะพี่ใหญ่งานปีใหม่ส่วนใหญ่เขาขายอะไรกันรึ” ชิงเถาลองถามพี่สาวดู
“อืม ส่วนใหญ่ก็พวกอาหาร ขนม ผ้าเครื่องประดับล่ะมั้ง เ้าอยากได้อะไรอย่างนั้นรึ” ลี่ถิงถามน้องสาว
“ไม่มีอะไรหรอกเ้าค่ะข้าแค่ถามดูเพราะอีกเดือนเดียวก็จะถึงงานแล้วข้าแค่อยากรู้ท่านนอนเถอะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ฝันดีเ้าค่ะ” ชิงเถากล่าวกับพี่สาว
“ฝันดีเช่นกันน้องพี่” ลี่จูบอกแล้วนอนหลับไปส่วนชิงเถานั้นนางยังไม่หลับเพราะต้องคิดให้ได้ว่าจะขายอะไรเพราะต้องเตรียมของไว้แต่เนิ่นๆเนื่องจากนางไม่มีเวลาทำทั้งวันจะมีก็แต่่เย็นเท่านั้น
“โอ้ยยยยยจะขายอะไรดีเนี่ยคิดจนหัวจะะเิอยู่แล้วทำไมข้าข้ามมิติมาไม่เห็นมีตัวช่วยเหมือนคนอื่นเขาเลยเนี่ยทั้งๆโลกนี้ข้าศึกษามาแล้วว่ามีการฝึกปราณมีพลังพิเศซต่างๆด้วย ไหนของวิเศษของข้า ไหนผู้พิทักษ์ไหนอยู่หน้ายยยยย” ชิงเถานั่งโอดครวญคนเดียวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หลังโรงครัวตรงนี้ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมานางจึงชอบมานั่งอู้ที่นี่
‘ไหนๆ ใครถามหาข้าผู้นี้บังอาจมาขัดความสุขของข้า พ่อหนุ่มหล่อกำลังจะผลัดเปลี่ยนผ้าเชียว ถ้าาไม่มีอะไรแม่จะสาปให้เป็กบเลย’หลังจากชิงเถานางโวยวายนั่นนี่ไป ก็มีหญิงสาวอายุประมาณ 12 ปีหน้าตาน่ารักตากลมโต ตัวเล็กๆสูงกว่าฝ่ามือนางไปไม่มากรูปร่างอวบอ้วนผิวขาวกระจ่างเหมือนมีแสงรัศมีสีเงินแผ่ออกจากตัวนางสวมชุดโบราณสีเหลืองสดใสและที่โดดเด่นก็คงจะเป็ปีกคล้ายผีเสื้อแต่กลับโปร่งใสคล้ายแมงปอหนึ่งคู่ตรงหลังนาง
“เย้ยยยย ที่ตัวอะไรเนี่ย” ชิงเถาร้องขึ้นด้วยความใ
‘ตัวอะไร เรียกข้าดีๆนะข้าเป็เทพธิดาเชียวนะ’ แม่เทพธิดาตัวน้อยเอ่ยตำหนิออกมา
“เออเทพธิดาก็เทพธิดาแต่ทำไมเ้าตัวเล็กแค่นี้เอ๊ะไม่เล็กสิทำไมตัวสั้นแค่นี้แล้วเ้ามาจากไหน เป็เ้าที่ที่นี่หรอ หรือว่าผ่านมา หรือว่าๆๆ” ชิงเถารัวทำถามออกมามากมายด้วยความตื่นเต้นที่เห็นสิ่งมหัศจรรย์สิ่งแรกั้แ่ที่นางมาเยือนที่โลกใหม่
“เดี๋ยวๆ พอก่อนข้าจะอธิบายให้เ้าฟังเองฟังนะ” แม่นางตัวสั้นนี้เออโทษๆตัวเล็กนี้มีชื่อว่า เชี่ยนเชี่ยน เป็เทพธิดากึ่งภูต กำเนิดมาพร้อมกับลูกพีชที่ถูกนำมายังโลกใบนี้อาจจะกล่าวว่าเชี่ยนเชี่ยนนางเกิดจากจิติญญาอันแรงกล้าของลูกพีชก่อนที่จะมาโลกใบนี้ทำไมนะหรือก็แต่ก่อนลูกพีชนางก็อ่านแต่นิยายพวกข้ามมิติอยากมีนั้นทำนี่เหมือนตัวเอกทุกๆเื่นั้นแหละพอมายังโลกนี้นางเลยมีเทพธิดากึ่งภูตตัวน้อยนี้มาช่วยเหลือด้วยนั่นเอง
“อย่างนี้นี่เองถึงข้าจะไม่เคยเห็นเทพธิดาหรือภูตมาก่อนหรอกนะแต่ก็สงสัยว่าทำไมเ้าถึงได้อ้วนเออขอโทษๆอวบอั้นแบบนี้ล่ะ ไหนว่าเกิดมาจากตัวข้าไง” ชิงเถารีบเปลี่ยนคำเลี่ยงคำว่าอ้วนทันทีหลังจากเห็นสายตาเชี่ยนเชี่ยนที่เหมือนจะกินนางเ้าไปทั้งตัว
‘ก็เป็เพราะเ้านั้นแหละเพราะเ้าเป็ยัยตัวี้เีทำให้ข้าเกิดมาแล้วมีรูปร่างแบบนี้’ เชี่ยนเชี่ยนจากแค่สายตาที่อยากจะกินชิงเถาเข้าไปแต่ตอนนี้รัศมีรอบตัวนางเปลี่ยนเป็สีแดงและพร้อมจะเข้ามาบีบคอนางด้วยมือเล็กๆนี้
“เป็เพราะข้างั้นหรอข้าต้องขอโทษด้วย เ้าอย่าโกรธเลยนะข้าผิดเองข้ามันยัยตัวี้เีงานการไม่รู้จักทำ นอนเล่นไปวันๆ” ชิงเถาพูดว่าตนพร้อมเอากำปั้นตีไปที่หัวตนเอง
‘พอแล้วๆ ช่างมันเถอะ ข้าเป็เทพธิดาเชียวนะจะมาโกรธมนุษย์เยี่ยงเ้าได้เช่นไร’ชิงเถาได้ยินก็รีบหยุดตีทันทีจริงๆนางก็ไม่ได้ตีแรงอะไรหรอก
“งั้นสรุปว่าเ้าเป็ภูตน้อยที่จะมาค่อยช่วยเหลือข้าใช่มั้ยแล้วทำไมเ้าพึ่งมาล่ะ” ชิงเถาเริ่มสงสัยแล้วทำไมยัยภูตตัวเล็กพึ่งจะโพล่มา
‘เรียกว่าเทพธิดาน้อยจะดีกว่าส่วนเื่นั้นก็เ้าไม่เรียกข้าก็เลยไม่ออกมาให้เห็น ข้าก็พึ่งจุติมาเหมือนกัน มาโลกใหม่แบบนี้ก็ต้องสำรวจสักหน่อยสิ’เชี่ยนเชี่ยนตอบกลับโดยไม่คิดตัวเองจะผิดอะไร
“ก็ใครจะรู้ว่า์ส่งตัวช่วยมาให้ข้าด้วยเป็เ้าสิต้องออกมาหาข้าั้แ่แรก งั้นต่อไปเ้าต้องช่วยข้ามากๆหล่ะทดแทนที่ก่อนหน้านี้ไม่มาทำหน้าที่”ชิงเถาเริ่มโวยวาย
‘ได้อยู่แล้วขอแค่ไม่เกินพลังที่ข้าจะทำได้ก็พอ’ เชี่ยนเชี่ยน
“อ่าวเ้าไม่ได้เก่งกาจอะไรหรอกหรือ”ชิงเถาถามกลับด้วยความผิดหวัง
‘เอ๊ะยัยมนุษย์จอมี้เีบังอาจว่าบ้า ข้าเก่งกว่าเ้าเป็ร้อยเท่าก็แล้วกันจะลองดูไหมข้าขอสาปเ้าเป็’ เชี่ยนเชี่ยนยกนิ้วชี้ขึ้นมาเริ่มร่ายมนต์
“อ่าๆๆ อย่าสาปข้าเลยขอโทษๆต่อไปข้าจะไม่ดูถูกเ้าอีกแล้วสัญญาเลย” ชิงเถารีบยื่นมือไปคว้ามือข้างที่เชี่ยนเชี่ยนกำลังร่ายมนต์ทันที
‘ก็ได้ ต่อไปเ้าต้องเชื่อข้า บูชาข้า’เชี่ยนบอกด้วยหน้าตาพอใจ
“ตกลงๆ งั้นเ้าสามารถช่วยเื่”ชิงเถายังไม่ทันพูดจบเสียงมารดานางก็ดังมาซะก่อน “อาเถาไปไหนลูกท่านหัวหน้าเรียกแล้ว”นางลี่จูมาตามชิงเถาไปช่วยงานในครัวหลังจากที่ลูกนางหายไปได้พักใหญ่จนหัวหน้าโรงครัวเริ่มบ่นเพราะนางไม่มารับใช้
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เ้าค่ะท่านแม่”นางะโบอกมารดา
“แล้วเ้าจะไปไหนต่อคนอื่นไม่เห็นเ้าหรอ” ชิงเถาหันมาถามเชี่ยนเชี่ยน
‘ถ้าข้าไม่อยากให้เห็นก็ไม่มีใครเห็นข้าหรอกข้าจะเที่ยวเล่นในเมืองนี่ล่ะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกข้าล่ะกันแต่ต้องเรียกว่าท่านเทพธิดาผู้งดงามเชี่ยนเชี่ยนนะ ไปหล่ะ’ พอกล่าวจบแม่ภูตัวน้อยนางก็หายไปทันที
“เหอะข้าไม่เรียกเ้าอย่างนั้นแน่นอน”แล้วนางก็แลรีบวิ่งไปช่วยงานในครัวต่อ
2K
