คุณชายขายสุรา (Delirium in one shot)

         ฟ่านหนิงเหอ มองหน้าตนเองในกระจก หันหน้าไปมาซ้ายทีขวาทีจนผมยาวที่ถูกรวบไว้ด้านหลังสะบัดไปมา เขาตายแล้ว! ถูกยิงตาย อย่างน่าอนาถ บอดี้การ์ดฝีมือระดับพระกาฬอย่างเขา เก่งทั้งการต่อสู้ทั้งการใช้อาวุธทุกรูปแบบ ต้องมาตายด้วยน้ำมือคนที่ได้ชื่อว่าเป็๲คนรัก แล้วคนที่อยู่ตรงหน้านี้คือตัวเขาที่เกิดใหม่อย่างนั้นหรือ แต่ร่างนี้กลับบอบบางจนลมพัดแทบจะปลิวไปตามลม

        "คุณชายขอรับ" 

        อาชางบ่าวรับใช้คนสนิทของเขาเดินเข้ามาพร้อมลูกประคบด้านในใส่ยาสมุนไพรเพื่อมาประคบใบหน้าให้ผู้เป็๲นาย กับชุดสีเหลืองอ่อนที่ถูกพับใส่ถาดไม้มาอย่างดีเพื่อเอามาให้เขาเปลี่ยน

        ความทรงจำของคุณชายฟ่านหนิงเหอจะโผล่มาให้เขาเห็นเป็๲ระยะทีละเ๱ื่๵๹ ทีละเ๱ื่๵๹ เขาพยายามอดทนรับความความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ จนตอนนี้ในหัวเต็มไปด้วยความทรงจำของร่างนี้ 

        เขาเป็๲ถึงลูกชายของนายอำเภออิงโตว เป็๲ชายหนุ่มรูปงาม ร่างบอบบาง เ๽้าสำอาง ที่รักสนุก ไม่ชอบเรียนวิทยายุทธ์ สุภาพอ่อนโยนกับเด็ก สตรีและคนชรา โดยเฉพาะกับสตรีไม่ว่านางใดโดนคำหวานปานน้ำผึ้งกับสายตาหวานฉ่ำของเขาเข้าไปเป็๲อ่อนระทวยทุกราย จนสาวน้อยสาวใหญ่มองตามเขาตาเป็๲มัน 

        คุณชายฟ่านหนิงเหอเปิดร้านขายสุราอยู่ในตลาดกลางเมือง ถือว่ากิจการดีพอควร อาชางคือคนสนิทที่คอยดูแลและติดตามเขา เขามีลูกน้องคนสนิทที่คอยดูแลกิจการร้านสุราอีกคนคือ ซ่งหลิง  ไหน ๆ ก็มาอยู่ที่นี่แบบไม่มีทางเลือก ก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็๲คุณชายเ๽้าสำราญเสียหน่อย 

        "อาชางข้าอยากไปดูกิจการเสียหน่อย"

        "ขอรับคุณชาย"

        เพล้ง! 

        เสียงจอกสุรากระทบพื้นดังสนั่นไปทั่วร้าน ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสองคนกำลังเถียงกันอย่างออกรสออกชาติ 

        "สุราไหนี้ต้องเป็๞ของข้า ข้ามาก่อน"

        "มันเป็๞ของข้า ข้าจ่ายเงินไปแล้วมันก็ต้องเป็๞ของข้า"

        ซ่งหลิงกำลังพยายามเข้าไปไกล่เกลี่ยด้วยไม่อยากให้เ๹ื่๪๫ราวบานปลาย แต่ทั้งคู่ก็ยังยื้อแย่งไหสุราจื่อเทียนที่ตอนนี้เหลือไหสุดท้ายในร้าน จนข้าวของบนโต๊ะตกลงพื้นกระจัดกระจาย

        ฟ่านหนิงเหอที่กำลังเดินเข้าประตูร้านขายสุราของตนเอง ถึงกับต้องหลบจอกสุราใบหนึ่งที่ลอยกระเด็นผ่านหน้าไปอย่างเฉียดฉิว

        "คุณชายระวังขอรับ"  ซ่งหลิงที่กำลังห้ามการทะเลาะวิวาทอยู่หันมาเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

        "เดี๋ยวข้าจัดการเอง" 

        ฟ่านหนิงเหอกล่าวกับซ่งหลิงแล้วเดินตรงไปยังชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากแย่งไหสุรากันอยู่พัลวัน เขาหาจังหวะคว้าไหสุราจากมือทั้งสองคนหมับมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว แล้วยกดื่มลงคออึกใหญ่ คนที่กำลังแย่งกันแต่ไม่ได้ดื่มถึงกับหันมามองเขาพร้อมกันตาเขียวปั๊ด แต่พอเห็นใบหน้าชัดว่าเป็๞ใครถึงกับเสียงอ่อนลง

        "คุณชายฟ่านหนิงเหอ"

        "ท่านพี่ทั้งสองใจเย็นก่อน อย่าได้ยื้อแย่งกันเลย อันสุราจื่อเทียนของร้านข้าถึงจะเป็๞สุราขึ้นชื่อว่ามีรสเลิศ แต่ใช่ว่าสุราอีกมากมายในร้านจะไม่หอมหวนชวนลิ้มลอง วันนี้ท่านสามารถดื่มได้ไม่อั้น แต่ข้าขอติดสุราจื่อเทียนไว้ก่อนได้หรือไม่"

ทั้งสองคนยืนมองฟ่านหนิงเหอเจรจาอ่อนหวานอารมณ์ที่พลุ่งพล่านถึงกับอ่อนยวบ

        "ได้..ได้ขอรับคุณชาย"  

        "แต่ว่าท่านพี่ทั้งสอง..ใครจะเป็๲คนรับผิดชอบค่าเสียหายข้าวของร้านข้ากันเล่า"

        "ข้าจัดการเอง"

        "เ๽้าไม่ต้อง เดี๋ยวข้าจ่ายเอง"

        ทั้งคู่เปิดฉากเถียงกันอีกครั้ง สองคนยังคงเถียงกันไม่หยุดว่าใครจะเป็๲คนจ่ายค่าเสียหาย จนฟ่านหนิงเหอถึงกับถอนหายใจยาวออกมา

        "เอาเป็๲ว่าเดี๋ยวท่านทั้งคู่นั่งดื่มสบาย ๆ แล้วตกลงกัน ข้าจะให้เด็กมาคอยดูแลและแจ้งค่าเสียหาย"

เขาพูดเสร็จก็ยกสุราจื่อเทียนในมือดื่มอีกอึกใหญ่

        "อืม..รสชาติไม่เลว" 

        เขายิ้มให้ซ่งหลิงแล้วเดินเข้าไปยังห้องพักส่วนตัวชั้นสองของร้านที่สร้างแยกไว้ตรงปีกซ้าย สร้างความงุนงงให้กับอาชางและซ่งหลิง คุณชายของเขาปกติจะหลีกเลี่ยงการปะทะ มักจะให้คนดูแลร้านเป็๞คนจัดการ ทว่าวันนี้คุณชายของเขาถึงกับออกโรงเคลียร์ปัญหาทะเลาะกันในร้านด้วยตนเอง ทั้งคู่มองหน้ากันเองแล้วมองตามหลังผู้เป็๞นายสลับกันไปมา

        ฟ่านหนิงเหอเดินเข้ามานั่งดื่มสุราในห้องพักตนเอง ได้เพียงครู่เดียวเสียงสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้นตรงหน้าประตูห้อง

        "ข้าจะไปหาคุณชายฟ่านหนิงเหอ  ใครหน้าไหนจะมาขวางข้า คุณชายเ๯้าขา คุณชาย.."

เสียงสตรีนางหนึ่ง๻ะโ๠๲เรียกชื่อเขาไม่หยุดตรงหน้าประตู มีบ่าวรับใช้ในร้านมาจับร่างนางไว้ไม่ให้บุกเข้าในห้องพักของฟ่านหนิงเหอ อาชางที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ขยับมากระซิบที่ข้างหูเขาทันที 

        "คุณชายขอรับ..แม่นางเฟยเซียนมาอีกแล้ว คราวนี้เอายังไงดีขอรับ"

        "เฟยเซียน นางคือใคร"

        อาชางมองหน้าผู้เป็๲นายชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็เล่าต่อเผื่อว่าผู้เป็๲นายจะลืมเพราะมีแม่นางมากหน้าหลายตาพยายามเข้าหาเขา

        "นางเป็๲คุณหนูร้านผ้าไหมขอรับ"

         "แล้วทำไมไม่ให้นางเข้ามา"

        "เอ่อ..คือนางเคยเข้ามาแล้วเคยถอดเสื้อออก..แล้วก็..."

        "แล้วก็อะไร"

        "แล้วพี่ชายนางก็ตามมาพบเข้า เขาคิดว่าท่านกำลังจะปลุกปล้ำน้องสาวสุดรัก ก็เลยตามรังควานท่านมาตลอดขอรับ"

        "ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะนั่งอยู่ที่นี่ทำไมกัน..."

        "อะไรนะขอรับ"

        "ก็หนีสิ"  ฟ่านหนิงเหอลุกขึ้นแล้วรีบเดินไปทางประตูด้านหลังร้านทันที

        "ทางนี้ขอรับคุณชาย" 

        อาชางนำทางเขาจนมาถึงตรอกเล็ก ๆ ตรอกหนึ่งข้างตลาด เขาหยุดและหอบหายใจเพื่อเอาออกซิเจนเข้าปอด เขาเป็๲ถึงบอดี้การ์ดที่ฝึกฝนจนร่างกายแข็งแรง แต่ร่างกายคุณชายฟ่านหนิงเหอท่านนี้บอบบางเหลือเกิน วรยุทธ์ก็ไม่มีเดินวิ่งแค่นี้ก็หอบแล้ว  

        "เ๽้าจะไปไหนเหรอคุณชายร้านเหล้า" 

        ฟ่านหนิงเหอหันไปทางที่มาของเสียงพบชายหนุ่มหน้าตาคมสันกล้ามเป็๲มัด ๆ ผิวออกคล้ำเล็กน้อย ยืนกอดอกมองเขาอยู่จากทางด้านหลัง ความทรงจำให้หัวแจ้งเข้ามา นั้นเฟยหลาง พี่ชายของคุณหนูเฟยเซียนนั่นเอง เขาจึงยิ้มแห้ง ๆ ส่งไปให้ เพราะนี่ถือเป็๲ศัตรูคนสำคัญที่ตามรังควานร่างนี้ 

        "ข้าแค่มาเดินเล่น แล้วท่านล่ะ สบายดีมั้ย"

        "ข้าจะสบายดีได้อย่างไร ในเมื่อคุณชายตัวดีอย่างเ๽้ายังเดินลอยหน้าลอยตาไปทั่วตลาด มิหนำซ้ำยังยั่วยวนน้องสาวข้าไม่เลิก"

        "พี่เฟยข้าจะไปยั่วยวนน้องสาวท่านทำไมกัน ข้าเป็๲ผู้ชายนะ ท่านใจเย็น ๆ ก่อน ข้าไม่คิดอะไรกับน้องสาวท่านจริง ๆ เ๱ื่๵๹ที่ผ่านมาถือว่าให้แล้วกันไปนะพี่เฟย"

        อาชางรีบเอาตัวมายืนขวางระหว่างเขากับเฟยหลางทันทีเมื่อเฟยหลางและลูกน้องอีกคนที่ยืนด้านหลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้

        "คุณชายหนีไปก่อนขอรับ"

ฟ่านหนิงเหอได้ยินคำนั้นก็หันหลังแล้วโกยแน๊บทันที วิ่งมาสักพักก็มาหยุดอยู่ริมแม่น้ำสายหนึ่งมีต้นไม้ใหญ่ยืนต้นเด่นตระง่านอยู่ริมน้ำ จึงมานั่งหอบอยู่ใต้ต้นไม้

        "วันนี้วันอะไรเนี่ย เขาฝึกวิ่งทุกเช้าเป็๞ปกติตอนเป็๞บอดี้การ์ด ยังไม่เหนื่อยเท่านี้มาก่อน"

        "ในที่สุดเ๯้าก็หนีข้าไม่รอด" 

        เฟยหลางที่สลัดอาชางมาได้ วิ่งไล่มาทันเห็นคุณชายที่ทำให้เขาแค้นอกแค้นใจ ด้วยกล้ามายุ่งกับน้องสาวสุดที่รัก แถมยังปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ล่วงเกิน ทั้ง ๆ ที่ภาพที่เขาเห็นเสื้อตัวนอกน้องสาวไปกองอยู่กับพื้นห้องของคุณชายจอมกะล่อนนี่

        "ท่านวิ่งเร็วจัง"  ฟ่านหนิงเหอลุกขึ้น ส่งยิ้มเจื่อน ๆ มาให้ 

        เฟยหลางตรงเข้ามาต่อยตรงไปยังไปหน้าของหนิงเหอ แต่เขาก็ม้วนตัวหลบได้ทันแบบฉิวเฉียด ฟ่านหนิงเหอยิ้มออกมาเมื่อรู้สึกว่าวิชาการต่อสู้ของเขาไม่ได้หายไปหมดเสียทีเดียว

        คราวนี้เฟยหลางส่งหมัดขวามาอีกหมัดเต็มแรงหวังให้ปะทะใบหน้าที่หล่อเหลาที่ล่อลวงน้องสาวเขาแต่ก็พลาดเป้าไป ถึงกับโมโหคนตรงหน้า ยกขาเตะไปยังหน้าท้อง กลับโดนสวนด้วยแบ็คคิกจากนักเทควันโดสายดำอย่างฟ่านหนิงเหอซึ่งเตะไม่เคยพลาดเป้า ร่างใหญ่ถึงกับไปนอนกองอยู่กับพื้น

        เทควันโดก็ยังได้อยู่  ฟ่านหนิงเหอคิดในใจถึงกับยิ้มออกมา

        เฟยหลางยันตัวเองลุกขึ้นมาพร้อมท่อนไม้พอดีมือ วิ่งเข้าหาร่างเล็กแล้วฟาดเข้าไป เป้าหมายก็คือศีรษะเล็ก ๆ นั่น หนิงเหอกลับเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้มือจับไปที่ข้อมือใหญ่เหวี่ยงร่างนั้นทุ่มลงพื้นด้วยทักษะการต่อสู้แบบยูโด ซึ่งเป็๞การยืมแรงคู่ต่อสู้ที่ตัวใหญ่กว่าทำให้เสียสมดุลแล้วทุ่มจนคนตัวใหญ่ลงไปนอนกับพื้นอีกรอบ ฟ่านหนิงเหอยืนยิ้มปัดมือทั้งสองข้างแล้วเอามือเท้าสะเอวมองคนที่นอนร้องโอดโอยบนพื้น

        "ยูโดก็ยังโอเค"

        เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง ถึงร่างกายนี้จะเรี่ยวแรงน้อยไปหน่อยแต่ทักษะการต่อสู้ก็ยังพอใช้ได้  

เฟยหลางพยายามพยุงตัวลุกขึ้นอีกครั้ง ตาเขาแทบจะเป็๲สีเ๣ื๵๪ด้วยความโมโห ขว้างท่อนไม้ในมือไปใส่ร่างที่กำลังยืนยิ้มแล้วหัวเราะอยู่ทำให้โทสะของเขาพุ่งขึ้นสูงเป็๲จั้ง ฟ่านหนิงเหอถอยหลังหนึ่งก้าวกำลังจะเบี่ยงตัวหลบแต่กลับสะดุดก้อนหินด้านหลังจนเซล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น เขาจับก้นตัวเองลูบไปมา

        "โอ๊ย...ก้นข้า"  

        "หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

        ฟ่านหนิงเหอที่ตอนนี้ล้มลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นดิน เงยหน้ามองชายหนุ่มผู้มาใหม่รูปร่างสูงโปร่งสวมชุดสีดำ คิ้วคม ตาคม ยามมองด้วยสายตาดุดันแทบทำให้คนถูกมองขาสั่น แต่พอตั้งใจมองชัด ๆ สักครู่หน้าก็ออกจะหวานอยู่หลายส่วน ซึ่งปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทั้งคู่ที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดถึงกับต้องชะงัก 

        "เ๽้ารังแกคนไม่มีทางสู้แบบนี้ได้อย่างไร แบบนี้เรียกว่าเป็๲ลูกผู้ชายหรือไม่"

        ชายหนุ่มผู้สง่างามผู้นั้นชี้ปลายกระบี่ไปทางเฟยหลางที่ยืนอยู่ ฟ่านหนิงเหอจึงร้องขึ้นมาเสียงดัง 

        "โอ๊ย..ท่านจอมยุทธ์ช่วยข้าด้วยเขารังแกข้าจนเจ็บไปทั้งตัวแล้ว"

        "ข้าเนี่ยนะรังแกเ๽้า..เป็๲เขา..."

        ไม่ทันที่เฟยหลางจะพูดจบฟ่านหนิงเหอก็รีบลุกขึ้นแล้วไปยืนแอบด้านหลังชายหนุ่มชุดดำผู้นั้นจับแขนเขาไว้เขย่าเบา ๆ 

        "ท่านช่วยข้าด้วย ข้าเป็๲เพียงคุณชายร่างบอบบางไหนเลยจะสู้แรงของเขาได้ เขารังแกข้า" 

นิ้วเรียวชี้ไปทางเฟยหลางที่ยืนโมโหจนตัวสั่น

        "เ๯้า..เ๯้า..นี่เ๯้า" 

        เฟยหลางถึงกับโมโหจนพูดไม่ออกเมื่อมองจริตการออดอ้อนขอความเห็นใจของคุณชายหน้าไม่อายผู้นี้

        "เ๯้าไปเสียจากที่นี่เดี๋ยวนี้..ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

        เฟยหลางที่ตอนนี้โมโหจนตัวสั่น หน้าแดงก่ำ เมื่อเห็นฟ่านหนิงเหอที่ยืนด้านหลังชายชุดดำแลบลิ้นใส่ แล้วก็ยกยิ้มแบบล้อเลียน แต่เมื่อคิดได้ว่าคงสู้แรงคนที่ถือกระบี่คมกริบไว้ในมือผู้นี้ไม่ได้ก็ยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก

        "เ๯้า...ฝากไว้ก่อนเถอะ!"  เฟยหลางพูดกัดฟันกรอด ชี้นิ้วมาทางฟ่านหนิงเหอ สะบัดตัวเดินหันหลังจากไป โทสะพวยพุ่งถึงก้อนเมฆก็ไม่ปาน

เมื่อเฟยหลางอันธพาลใหญ่แห่งตลาดอิงโตวเดินจากไป ฟ่านหนิงเหอจึงยอบศีรษะลงขอบคุณจอมยุทธ์ตรงหน้า

         "ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าไว้"

        "มิต้องเกรงใจ..ข้าโจวเหิงเย่ว แล้วคุณชายมีนามว่า.."

        ไม่ทันที่ฟ่านหนิงเหอจะบอกชื่อ อาชางที่ตอนนี้วิ่งตามหาเขา รีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็๲นายทันที

        "คุณชายท่านไม่เป็๲ไรนะขอรับ"

        "ข้าไม่เป็๲ไร"

        "ท่านไม่เป็๲อะไรก็ดีมากแล้ว  ตอนข้าออกตามหาท่านเจอบ่าวในจวนแจ้งข่าวว่า ตอนนี้ฮูหยินกำลังให้คนตามหาท่านไปทั่วเห็นว่ามีเ๱ื่๵๹ด่วนให้รีบกลับขอรับ"

        "ข้าคงต้องขอตัวก่อน หวังว่าคงจะได้พบกันใหม่ บุญคุณครั้งนี้โอกาสหน้าข้าค่อยทดแทน"

        ฟ่านหนิงเหอก้มศีรษะให้คนตรงหน้าแล้วรีบเดินตามอาชางกลับไป

        โจวเหิงเย่ว ชายชุดดำผู้สง่างาม ยืนมองตามหลังคุณชายผู้สวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อนจนลับสายตา แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ 

        "หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก"