หลายวันอยู่พอสมควรที่จางเหวินเซียวจำต้องกินยาที่เสียวจินเอามาให้ แต่พอนานหลายวันเข้า ยาที่เสียวจินเอามาให้ก็กินง่ายขึ้น เพราะเสียวจินมักจะมีของหวานๆ ติดมือมาด้วยตลอด จึงทำให้จางเหวินเซียวยอมที่จะกินยาที่เสียวจินเอามาให้ได้ง่ายขึ้น เสียวจินนึกถึงวันที่คุณชายเหวินเซียว ไม่ยอมกินยาที่ตนเองเอามาให้ใน่แรกๆ ก็นึกขำขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อฮูหยินได้ทราบว่า คุณชายจางเหวินเซียวไม่ยอมกินยาที่ตนเองเอามาให้ ฮูหยินก็ได้ยกหม้อยามาด้วยตนเองั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา จึงทำให้คุณชายเหวินเซียวยอมที่จะกินยาที่ตนเองเอามาให้อย่างไม่งอแงอีกเลย เสียวจินยืนมองดูคุณชายของตนเองกินยาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับถือถ้วยน้ำชารออยู่ เพื่อที่จะให้คุณชายของตนได้ดับความขมของยาที่ได้ดื่มเข้าไป
"น้ำชาของรับคุณชาย" พูดจบเสียวจินก็ส่งถ้วยน้ำชาที่ตนได้เตรียมเอาไว้ให้และรับถ้วยยาที่หมดแล้วมาถือเอาไว้ จางเหวินเซียวเองก็รีบรับถ้วยชาที่เสียวจินส่งมาให้และรีบดื่มทันที
"เสียวจิน นี่ข้าจะต้องดื่มยาที่ขมมากขนาดนี้อีกนานแค่ไหนกัน" จางเหวินเซียวพูดจบจึงได้ส่งถ้วยชาให้กับเสียวจินที่ยืนรออยู่ แล้วรับเอาของหวานที่เสียวจินเตรียมเอาไว้ให้มากินต่อทันที
"วันสุดท้ายแล้วขอรับคุณชาย พรุ่งนี้คุณชายก็ไม่ต้องกินยาที่ขมขนาดนี้อีกแล้วขอรับ" เสียวจินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
จางเหวินเซียวได้ยินในสิ่งที่เสียวจินได้พูดออกมา เ้าตัวก็รู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่จะไม่ต้องกินยาที่ขมเช่นนี้อีก รอยยิ้มบนใบหน้าของจางเหวินเซียวจึงได้มีขึ้นอีกครั้ง เสียวจินได้แต่ยืนดูคุณชายของตนเองที่ยิ้มออกมาเท่านั้นและไม่รู้ด้วยว่า คุณชายของตนเองกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ถึงได้ยิ้มออกมาเช่นนี่
"เสียวจิน ถ้าข้าไม่ต้องกินยาที่เ้าเอามาให้แล้ว แบบนี้ข้าก็จะออกไปเที่ยวที่นอกจวนได้แล้วใช่หรือไม่" จางเหวินเซียวพูดออกมาด้วยรอยยิ้มและรอฟังคำตอบจากเสียวจิน แต่ดูเหมือนว่าเสียวจินเองไม่ยอมที่จะพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย จางเหวินเซียวจึงมีรอยยิ้มที่แห้งลงทันที เมื่อเห็นว่าเสียวจินไม่ยอมพูดอะไรออกมาเสียที
"คุณชายขอรับ บ่าวว่าคุณชายไปขอฮูหยินเองเถอะขอรับ แต่ถ้าจะให้ดีบ่าวว่าคุณชายไปขอกับนายท่านเองจะดีกว่านะขอรับ"
"ทำไมหรือเสียวจิน?" จางเหวินเซียวถามออกไปด้วยความสงสัย
"ถ้าคุณชายไปขอกับฮูหยิน ดูท่าแล้วคุณชายคงไม่ได้ออกไปแน่ขอรับ แต่ถ้าคุณชายไปขอกับนายท่าน บ่าวว่าจะง่ายกว่านะขอรับ"
จางเหวินเซียวเริ่มจะเข้าใจความหมายที่เสียวจินได้พูดออกมาบ้างแล้ว นี้ตนเองลืมไปได้อย่างไรกันแล้วพอจะมีวิธีไหนได้บ้าง จางเหวินเซียวยังคงอยู่ในความคิดของตนเองและคิดหาวิธีอยู่ ผ่านไปไม่นานเสียเท่าไหร่จางเหวินเซียวก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตระกูลจางมีกิจการหลายอย่างที่ต้องดูแลจึงทำให้จางเหวินเซียวได้มีรอยยิ้มกลับมาอีกครั้ง และรีบเดินออกจากเรือนของตนเองไปในทันที...
จางเหวินเซียวเดินมาจากเรือนของตนเองนานอยู่พอสมควร ก่อนที่เ้าตัวจะมายืนอยู่ที่หน้าเรือนใหญ่ แล้วยืนสุดใจเข้าปอดจนสุดแรงก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมา เสียวจินที่เห็นคุณชายของตนเองทำท่าทางแปลกๆ ก็ได้แต่ยืนมองดู และคิดในใจเท่านั้นว่า คุณชายของตนเองคงจะเหนื่อยน่าดูถึงได้หายใจออกมาแรงเช่นนี้ นับวันคุณชายเหวินเซียวมีอะไรให้เสียวจินได้แต่แปลกใจอยู่ตลอด เมื่อจางเหวินเซียวรวบรวมความคิดได้แล้วว่าตนเองจะเริ่มพูดเช่นไรบ้าง เ้าตัวจึงได้เปิดประตูเรือนเข้าไปทันที
"ท่านพ่อ...ท่านแม่ ขอรับ"
จางตงฉวนและจางซีผิงได้ยินเสียงของบุตรชายของตนเอง ก็หันใบหน้าไปตามเสียงที่ได้ยินในทันที
"อาเซียว เ้ามีอะไรหรือถึงได้มาที่เรือนใหญ่ได้เช่นนี่" ฮูหยินจางพูดเย้าแหย่บุตรชายออกไป
จางเหวินเซียวได้ยินที่จางซีผิงถามออกมา เ้าตัวก็ได้แต่ยิ้มให้จางเหวินเซียวจึงเดินเข้าไปหานายท่านจางและฮูหยินจาง พร้อมกับรินน้ำชาในกาให้กับทั้งสองก่อนจะพูดในสิ่งที่จางเหวินเซียวได้คิดมาตลอดทาง
"ท่านพ่อ ท่านแม่ขอรับ ต่อไปนี้ข้าจางเหวินเซียว จะไปช่วยท่านดูแลกิจการเองขอรับ"
"..??.."
เมื่อทั้งสองได้ยินในสิ่งที่จางเหวินเซียวได้พูดออกมานายท่านจางถึงกับสำลักน้ำชาที่ได้ดื่มไปทันที ไม่ต่างจากฮูหยินจางก็เช่นกันเมื่อได้ยินที่จางเหวินเซียวได้พูดออกมา แก้วชาที่อยู่ในมือของนางก็ได้หล่นร่วงลงไปทันที ทั้งสองหันไปมองหน้ากันไปมาก่อนมองไปที่ใบหน้าของจางเหวินเซียว ที่ตอนนี้กำลังนั่งส่งยิ้มมาให้กับทั้งสอง
3K
