[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 106 เริ่มแผนตะลุยเกาะ

        เรือแล่นตรงไปยังเกาะที่พวกเธอกำลังหากันแต่อยู่ในระยะห่างจากเกาะพอสมควรโพรทาเลียจ้องมองเกาะตรงหน้าทำให้นึกถึงวันวานที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าอะไรเธอส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วหันไปมองคนอื่นที่ต้องตื่นมาเพื่อพูดคุยถึงแผนที่ต้องดำเนินต่อ โพรทาเลียมองคนอื่นอย่างตั้งใจแต่แล้วสายตาของเธอหันไปมองพวกพี่ชายทั้งสามคนที่อยู่ในสภาพงัวเงียทำให้คิดเลยว่าจะรับรู้เรื่องที่เธอจะคุยไหมไม่รอช้าเธอก็เริ่มเข้าเรื่องถึงสถานการณ์ตอนนี้ว่าเจอเกาะที่ตามหาแล้วและต้องขับเรือไปอยู่ในระยะประชิดไม่ให้คาดสายตา

        “เราจะขับเรือตามเกาะไปเรื่อย ๆแล้วเราจะเข้าไปข้างในก็ขอให้เรื่องอยู่ในระยะที่ตามมาติด ๆแต่ว่าคนที่จะเข้าไปจะมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น”

        “ไหนพี่จะเข้าไปคนเดียวกัน? ตอนแรกบอกว่าจะให้หนูตามเข้าไปไม่ใช่เหรอ?”

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ “ขอโทษทีโฟกัสพี่มานั่งนึก...ว่าให้น้องอยู่นี่ดีกว่า”

        “ไม่เอานะ!!” โฟกัสเดินตรงไปหาพี่สาวเธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “เราอุตส่าห์มาถึงจุดนี้แล้ว พี่จะทิ้งฉันไว้เหรอ?”

        “ไม่ได้ทิ้ง พี่แค่อยากให้เธอปลอดภัยเพราะคนที่รู้ว่าในเกาะมีอะไรมั่งก็มีแค่พี่คนเดียวเท่านั้น เธอไปอาจจะเกิดอันตรายก็ได้!”

        “หนูไม่ยอมเด็ดขาด!ถ้าพี่หายเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมาล่ะ?”

        “ไม่ต้องห่วง พี่จะใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงแน่ ๆ”

        “พี่...แต่ว่า...” โฟกัสฟังคำพูดพี่สาวแล้วไม่ชอบใจเป็นอย่างมากจนเธอทำหน้าเศร้าใจ“ฉัน...ฉัน...”

        โอราอุสฟังน้องสาวทั้งสองคุย เขาเข้าใจว่าอีกฝ่ายห่วงน้องสาวตัวเองแค่ไหนเขาเดินเข้ามาหาทั้งสองคนแล้วแตะไหล่ทั้งสอง

        “พี่ว่าโพรทาเลียก็มีเหตุผลของเขาและเขาอยากปกป้องเรานะโฟกัส”

        “แต่พี่คะ!! พี่เขาเสียสละมากมายเกินไปแล้วนะ!!หนูอยากเสียสละมั่ง หนูอยากมีประโยชน์กับพี่สาวมั่ง!!”

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นนึกถึงสิ่งที่แองเจิลเคยพูดไว้กับเธอว่าสักวันพวกเธอต้องเสียสละบางอย่างแต่เมื่อไหร่ไม่มีคนรู้ทำให้เธอยิ้มออกมาแล้วมองน้องสาวอีกครั้ง

        “ก็ได้ ๆ พี่ยอมแพ้ งั้นไปด้วยกันนะ โฟกัส”

        “พี่ค่ะ~♥” โฟกัสได้ยินแบบนั้นก็ดีใจเป็นที่สุด

        หนุ่ม ๆ เห็นว่าทั้งสองคนต่างไม่เถียงกันแล้วเบเดอร์พยายามจะพูดบางอย่างออกมา “งั้น-”

        “พวกพี่อยู่ที่นี่!!” โพรทาเลียขันขึ้นโดยไม่ต้องรู้ว่าพวกพี่ๆ จะพูดอะไรออกมา

        “อ้าววววว” พี่ฝาแฝดส่งเสียอย่างไม่ชอบใจ

        “รับทราบ” โอราอุสตอบรับคำพูดของน้องสาวจนแฝดหนุ่มมองพี่ชายของตนเอง

        “ทำไมพี่ตอบแบบนั้นนะ”

        “พวกนายอยากเข้าไปในสถานที่ที่ไม่รู้จักไหมล่ะ?”

        “ไม่...”

        “งั้นอยู่นี้ไป ปล่อยสองสาวไปกันเอง” โอราอุสเอ่ยตอบเขากอดน้องสาวทั้งสองคนเบา ๆ“ดูแลตัวเองกันดี ๆ นะ ถึงพี่จะไม่ใช่พี่ในโลกของพวกเธอแต่พี่ก็ห่วงเธอทั้งสองคนนะ”

        “ขอบคุณค่ะ พี่โอราอุส” โฟกัสกอดอีกฝ่ายตอบอย่างรักใคร่

        “พวกเราจะรีบกลับค่ะ”

        ทั้งสองคนต่างจับมือกันเดินไปที่ขอบเรือถึงบรรยากาศตอนนี้ยังมืดมิดก็ตามทีโพรทาเลียก็มองเห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจนเลยไม่เป็นปัญหาอะไรกับเธอแต่มีปัญหาอีกอย่างที่ต้องแก้ไขนั้นก็คือการเข้าไปข้างในได้ยังไง เพราะว่าจุดที่เป็นบาเรียจะมีกระแสน้ำรอบๆ เกาะที่รุนแรงจนว่ายน้ำไม่ได้ยิ่งทำให้ลำบากเข้าไปอีกโพรทาเลียจ้องมองอย่างสงสัยว่าจะทำยังไงดี

        “โพรทาเลีย” เสียงของเฟอร์ร่าเอ่ยออกมา

        โพรทาเลียได้ยินเสียงอีกฝ่ายก็ตกใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเรียกอีกฝ่าย “เฟอร์ร่า...”

        “ข้ามีแผนที่จะพาเจ้าเข้าไปในนั้นได้”

        “แต่ว่า...”

        โพรทาเลียจะทักท้วงอีกฝ่ายที่ตอนแรกไม่อยากออกมาเผชิญโลกข้างนอกเพราะครอบครัวอีกฝ่ายอยู่ตรงนี้

        “ข้าจะมาปิดบังตัวเองตลอดก็ไม่ได้เพราะยังไงสักวันก็ต้องรู้ถึงไม่ใช่โลกเดิม...แต่สักวันก็ต้องเจอกัน...และอีกอย่างถึงพวกเจ้าจะเป็นหลานข้า...แต่พลังในการว่ายน้ำก็คงไม่เท่าข้า”

        “แต่เรายังมีวิธีอื่นก็ได้นะ”

        “วิธีไหนล่ะ? เหาะเข้าไปเหรอ?เจ้าคงไม่ลืมความทรงจำตัวเองนะว่าเคยเจออะไรนะ”

        โพรทาเลียนึกในอดีตที่ตัวเองนั้นเคยใช้วิธีพุ่งตัวเองออกจากเกาะแต่ก็พุ่งจนชนบาเรียอย่างจังจนตอนนั้นเจ็บไปเลย เธอนึกก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมแพ้

        “งั้นก็ได้...”

        โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวที่อยู่ข้าง ๆโฟกัสมองพี่สาวอย่างสงสัยว่ามีอะไร ก่อนที่โพรทาเลียจะเอ่ยเรียกอีกฝ่ายออกมา

        “เฟอร์ร่า”

        เสียงเอ่ยนามนั้นดังไปทั้งบริเวณนั้นทำให้เหล่าลูกเรือที่ปู่ส่งมาให้นั้นต่างตกตะลึงที่อีกฝ่ายเอ่ยนามนั้นออกมาร่างกายของโพรทาเลียลอยขึ้นกลางอากาศ รูปลักษณ์ของเธอกำลังเปลี่ยนไปขาเรียวยาวแปรเปลี่ยนเป็นหางปลาสีฟ้าเสื้อผ้าที่สวมใส่สลายแปรเปลี่ยนเป็นเปลือกหอยที่ปกปิดเนินอกอันงดงามผมสีดำสั้นกำลังยืดยาวกลายเป็นผมสีฟ้ายาวสลวยแสงเปล่งประกายออกมาจากร่างกายอย่างกับนางฟ้ารูปลักษณ์ของโพรทาเลียแปรเปลี่ยนเป็นนางเงือกที่มีใบหน้าอันงดงามดั่งนางฟ้าทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาของตนเอง

        เฟอร์ร่าไม่รออะไรก็กระโดดตีลังกาลงสู่ทะเลทันใดโฟกัสมองอีกฝ่ายที่กระโดดลงไปที่ทะเลแล้ว เธอชะโงกหน้าขึ้นมาจากผิวน้ำในทันใด

        “โฟกัส มาเร็ว พวกเจ้ามีเวลาไม่มากนะ”

        “อ๊ะ! ค่ะ ท่านเฟอร์ร่า!!” โฟกัสตอบแล้วกระโดดตามลงไป

        ชาวเรือต่างรีบวิ่งกันมาดูที่ขอบเรือพวกเขาไม่อยากเชื่อสายตาของตนเองที่ได้เจอกับบุคคลที่พวกเขาไม่ได้เจอมานานแสนนานทุกคนต่างยิ้มอย่างดีใจหรือมีบางคนต่างร้องไห้ด้วยความดีใจ

        “องค์หญิง!!”

        “องค์หญิงยังมีชีวิตอยู่? องค์ชาย!!”

        “ต้องเอาเรื่องนี้บอกท่านราชากับท่านราชินีแล้ว!”

        ผู้คนต่างพูดกันอย่างยินดีแต่ชายที่ถูกเรียกว่าองค์ชายกับตกตะลึงและจับจ้องมองหญิงสาวผมสีฟ้ากำลังว่ายพาเด็กหญิงข้ามกระแสน้ำไปอย่างรวดเร็วเขาไม่คาดคิดว่าสถานการณ์ตรงหน้าของเขานั้นกำลังเจอเรื่องปาฏิหาริย์ที่เขาไม่คาดคิด

        “เฟอร์ร่า…” ไทรทันเอ่ยเรียกนามอีกฝ่ายอย่างสับสน“นี่เจ้า...ยังมีชีวิตอยู่หรือ...น้องข้า...”

        กระแสน้ำซัดอย่างรุนแรงแต่ก็ไม่ลำบากสำหรับหญิงที่มีหางเป็นปลา เวลาไม่นานนักก็มีถึงฝั่งกันอย่างปลอดภัยโฟกัสไม่อยากเชื่อว่าใช้เวลาไม่นานก็มีถึงฝั่งแต่กระแสน้ำที่เจอนั้นช่างรุนแรงจริง ๆทำให้คิดเลยว่าพี่สาวเธอไม่มีทางออกจากเกาะนี้ได้ง่ายแน่ ๆ เธอหันไปมองอีกฝ่ายที่อยู่ด้านข้างกำลังขึ้นมาจากทะเลร่างกายอีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนกลับคืนร่างเดิมเป็นพี่สาวของเธอโพรทาเลียมองมือตัวเองกลับเป็นมือของเธอทำให้คิดเลยว่าการเปลี่ยนร่างนั้นดูจะเร็วขึ้นและไม่ต้องใช้เวลานาน

        “รู้สึกว่าไม่ต้องใช้เวลาในการกลับร่างเยอะเลยนะคะพี่”

        โพรทาเลียหันไปหาน้องสาวแล้วพยักหน้าให้ “ใช่...แต่ว่าทำบ่อยก็ไม่ดี”

        “อืม แล้วเอาไงต่อดีค่ะ?”

        “ตามพี่มาให้ไวละกันหลังจากนี้พี่จะเพิ่มความเร็ว”

        “ความเร็ว? ของอะไร?”โฟกัสเอียงคอมองอย่างสงสัย

        โพรทาเลียยกยิ้มให้น้องสาวก่อนที่ตัวเธอจะวิ่งนำไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รีรอน้องสาวโฟกัสเห็นพี่สาววิ่งนำไปเธอก็ตาลุกวาวอย่างตกใจก่อนจะรีบวิ่งตามพี่สาวอย่างสุดกำลังตลอดทางที่โพรทาเลียจำได้ทั้งหมดว่าจุดไหนมีอะไรมั่งแล้วเธอจะเจอกับอะไรและแล้วเธอก็เจอกับพวกปีศาจที่เคยทำให้เจอต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ที่แห่งนี้นานนับหลายปีเธอก็พุ่งตรงจัดการพวกมันแค่เพียงปลายดาบก็สังหารพวกมันจนหมดสิ้นก่อนที่พวกมันจะรับรู้ถึงกลิ่นอายของเธอโฟกัสเห็นการต่อสู้ในความมืดของพี่สาวช่างว่องไวและรวดเร็วยิ่งกว่าอะไรเธอแค่อยู่ไม่กี่นาทีก็ยังมองอะไรไม่ออกนอกจากเงามืดข้างนอกนี้ทำให้เธอคิดเลยว่าตัวเองนั้นอ่อนแอกว่าพี่สาวเสียอีกระหว่างที่เธอวิ่งนั้นก็มีปีศาจตัวหนึ่งวิ่งตรงมาทางโฟกัสทันทีโพรทาเลียเห็นก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ทันไปช่วยแน่ ๆ จึงตะโกนออกไป

        “โฟกัสด้านข้าง!!”

        โฟกัสได้ยินก็ใช้ห่างตามองเธอก็หยิบดาบขึ้นมาตวัดดาบฟันปีศาจอย่างรวดเร็วจนมันสลายเป็นผงสีทอง

        “ขอบคุณที่บอกค่ะ...”

        “ดีที่เธอเก่งนะ โจมตีกลับได้อย่างง่ายดายนะ”

        “แต่หนูก็ยังอ่อนแอกว่าพี่นะ”

        “หือ? อย่าพึ่งด้อยค่าตัวเองสิยังไม่เห็นพลังตัวเองอย่างเต็มที่เลยนะ ไปต่อกัน พี่จะให้เธอเห็นสีหน้าของเจ้าพวกยังไม่รู้จักพี่ได้เจอกับนรกเสียหน่อย!!”

        “พี่...”

        โฟกัสเหงื่อตกเลยว่าพี่สาวกำลังจะคิดทำอะไรที่เธอระแวงอยู่ไหมทั้งสองกำลังตรงไปยังปราสาทที่อยู่ตรงหน้าระหว่างที่ทั้งสองเดินทางนั้นก็มีปีศาจตนหนึ่งรีบหนีมาอย่างวิตกกังวลถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันกำลังวิ่งไปตามโถงทางเดินอย่างยากลำบากจนมาถึงประตูใหญ่ก็เปิดประตูเข้าไปภายในที่มีปีศาจกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าด้วยอาการบาดเจ็บเลือดออกตามร่างกายแต่ตรงหน้าของพวกปีศาจนั้นมีชายชรากำลังถืออาวุธเคียวคู่ใจของตนเองอยู่ก่อนที่ปีศาจที่เข้ามาจะตะโกนเรียกอีกฝ่าย

        “นายท่าน!! นายท่าน!!”

        “น่ารำคาญจริง ๆ”

        เสียงทุ้มตะโกนออกมาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวกับคำเรียกที่ไม่รู้จักกาลเทศะว่าเขากำลังลงโทษลูกน้องตรงหน้าอยู่เขากำลังโกรธกับสิ่งที่ลูกน้องตัวเองกระทำ

        “ไม่เห็นหรือไงว่าข้ากระทำอันใดอยู่!!”

        “กระผมรู้ขอรับ แต่เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!!”

        “เกิดเรื่อง?”

        ชายชราได้ยินก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ว่าเขานั้นกับรู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้วกำลังเซไปด้านข้างทำให้ปีศาจตนหนึ่งที่นั่งบาดเจ็บรีบเข้ามาพยุงอีกฝ่าย

        “นายท่าน! ท่านต้องพักก่อนนะเจ้าค่ะ!!”

        “หุบปาก!!” ชายชราเอ่ยก่อนจะยกมือตบใบหน้าของอีกฝ่ายทันที“เพราะเจ้า นูอัส!พูดนักพูดหนาว่าตนเองจะนำของกลับมาช่วยรักษาข้า!! ไหนล่ะ!?”

        “ข้าขออภัย...ท่านแซเทิร์น...ข้าโดนขัดขวาง...ทำให้ไม่สามารถนำของที่คิดว่าใช้รักษาท่านกลับมาได้เจ้าค่ะ...”

        นูอัสเอ่ยอธิบายถึงสิ่งที่เธอเจอให้แก่เจ้านายของตนเองที่ตอนนี้มีร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปมากตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อนร่างกายผอมบางอย่างคนแก่ ผมที่ดำกลายเป็นผมขาวทั้งหัวผิวพรรณอันงดงามกับเหี่ยวเฉามีรอยดำตามร่างกายแซเทิร์นฟังคำแก้ตัวของอีกฝ่ายยิ่งทำให้เขามีอารมณ์โมโหยิ่งกว่าอะไร

        “เลิกแก้ตัวเสียที!! อึ้ก!!”

        ปีศาจสาวสะดุ้งอย่างตกใจกับการตะโกนของอีกฝ่ายแซเทิร์นเดินไปนั้นที่บัลลังก์ของเขาอย่างปวดหัวร่างกายของเขาก็ย่ำแย่อยู่แล้วยังมาเจอลูกน้องไม่ได้เรื่องอีก

        “วันบ้าอะไรกัน!! ลูกน้องทำเสียเรื่องแล้วตอนนี้มีเรื่องอะไรใหญ่โตกัน!!”

        “มีผู้บุกรุกเข้ามาภายในเกาะขอรับ!!”

        “ผู้บุกรุก? แล้วพวกยักษ์ไปไหนหมดล่ะ!?”

        “พวกนั้นโดยโจมตีจนตายไปหมดแล้วขอรับ!!”

        “ว่าไงนะ!?” แซเทิร์นได้ยินแบบนั้นก็แปลกใจว่าใครกันที่กล้าบุกมาถึงที่นี่“แล้วผู้บุกรุกนั้นเป็นใคร!?”

        “มนุษย์กึ่งเทพเพศหญิง 2 ตนขอรับ แต่ว่าตนแรกที่นำหน้านั้นดูเหมือนจะรู้ทุกจุดของเกาะมันสามารถโจมตีพวกปีศาจที่แอบซ่อนได้อย่างว่องไวขอรับ!”

        “แค่...มนุษย์กึ่งเทพ 2 ตนเนี่ยนะ!?”แซเทิร์นโมโหอย่างที่สุดแค่มนุษย์กึ่งเทพสองตนกับกระทำอันกล้าหาญที่มาฆ่าลูกน้องของเขาถึงภายในเกาะ“เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!”

        “รู้สึกว่าท่านพ่อกำลังเจอเรื่องสินะขอรับ!?”

        เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพูดขึ้นสายตาของผู้เป็นบิดาหันไปมองก็ได้เห็นผู้เป็นบุตรของตนเองกำลังเดินตรงออกมาจากเงามืด

        “วากาเน็ท?”

        “ให้ข้าออกไปจัดการไหมขอรับ ท่านพ่อ?”

        แซเทิร์นได้ยินแบบนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมา“งั้นเจ้าจงจัดการซะวากาเน็ท อย่าให้พวกมันรอดไปได้เด็ดขาด!!ล่ะ!!”

        “ขอรับ!”

        วากาเน็ทขานตอบผู้เป็นพ่อโดยไม่สนใจเลยว่าคนที่เขากำลังจะไปหานั้นเป็นบุคคลที่รู้จุดอ่อนของเขายิ่งกว่าอะไรตามเส้นทางใกล้กับปราสาทโพรทาเลียพาน้องสาวมาใกล้กับกระท่อมหลังหนึ่งที่มีกลิ่นอายที่เหม็นอย่างกับสิ่งสกปรกสะสมเป็นเวลานานโชยออกมาเตะจมูกของโฟกัสจนเธอต้องปิดจมูกของตน

        “ยี้ แถวนี้อะไรกัน!เหม็นยิ่งกว่าท่อระบายน้ำอีก!!”

        “เหม็นเหรอ?”

        โพรทาเลียลองใช้จมูกดมกลิ่นบริเวณนั้นคงเพราะความเคยชินเธอเลยไม่รู้สึกอะไรจนกระทั่งจำได้ว่ากลิ่นนี้คืออะไรเธอหันไปมองด้านหลังก็เห็นสิ่งก่อสร้างอันคุ้นเคยเธอยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินไปใกล้ ๆ กระท่อมดังกล่าว

        “พี่จะไปไหนนะ?” โฟกัสมองตามพี่สาวว่าจะเดินไปไหนจนอีกฝ่ายหยุดอยู่ตรงหน้ากระท่อมเธอลองเดินตามก่อนจะรู้สึกว่ากลิ่นมันรุนแรงขึ้น “อืมมมมมม!! ต้นต่อกลิ่นคือที่นี่เหรอ?”

        โพรทาเลียได้ยินคำพูดน้องสาวก็ขำหน่อย ๆ ก่อนจะเตือนอีกฝ่าย “ถ้าเธอเหม็นก็ปิดจมูกซะโฟกัส เพราะของสะสมมานาน มันไม่ดีต่อร่างกายนะ”

        “มันคืออะไร?”

        โฟกัสเดินอย่างช้า ๆเนื่องจากกลิ่นอันรุนแรงที่ออกมาจากกระท่อมนั้นโพรทาเลียมองกระท่อมตรงหน้าก่อนจะแตะไปที่ประตูบานใหญ่ที่ชวนคิดถึงก่อนจะดันประตูเข้าไปแต่มันก็ยากลำบากเพราะสิ่งบางอย่างกองเป็นภูเขาติดหลังประตูมานานหลายปีเธอรู้สึกว่าเปิดไม่ออกจึงชักดาบออกมาแล้วฟันประตูขาดเป็นสองท่อนโฟกัสมองก็ไม่นึกว่าพี่สาวจะฟันประตูทั้งอย่างงั้นแต่พอเปิดประตูออกมากลิ่นก็รุนแรงยิ่งกว่าเดิมจนเธอแทบอย่างอ้วกตรงนั้นแต่โพรทาเลียไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะมองข้างในที่มืดมิดจนมองอะไรไม่เห็นโพรทาเลียยกมือขึ้นมาแล้วเปลวเพลิงก็ลุกโชนขึ้นก็เห็นเงาหนึ่งอยู่ใจกลางของกระท่อมนั้น

        “คนคนนั้น...อาจารย์ของพี่...”

        “ใช่...อาจารย์โอเซซัส...”

        “แต่ทำไมดูเขา...” น้องสาวมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายทำไม่อยู่ในสภาพนี้

        “ไม่มีคนสนใจไง...แถมเขาในตอนนี้ไม่สามารถลุกไปไหนได้เนื่องจากโดนแซเทิร์นพังประสาทที่ขาจนเดินไม่ได้”

        “ดูเหมือนเจ้าจะรู้นะว่าข้าอยู่ในสภาพเช่นใด”

        เสียงชายหนุ่มเอ่ยพูดขึ้นเขาที่หลับอยู่ตอนแรกได้ยินเสียงการขยับของดาบก็สงสัยว่าใครมาที่ที่เขาอยู่เพราะมีไม่กี่คนที่จะมาที่นี่แล้วสถานที่แห่งนี้ทำความสะอาดเพียงสิบปีครั้งเอง เขาเงยหน้ามาเห็นบุคคลปริศนาสองคนที่เขาไม่รู้จัก

        “พวกเจ้าเป็นใครกัน?” โอเซซัสถามด้วยความสงสัย

        “เป็นใครไม่สำคัญอาจารย์...แต่ฉันมาช่วยท่านกับคนที่ต้องทนทุกข์กับสิ่งที่แซเทิร์นกระทำเพื่อพาออกไปจากที่นี่!!”โพรทาเลียกล่าวออกไปด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

        โอเซซัสฟังคำพูดอีกฝ่ายที่เรียกเขาว่าอาจารย์ทำให้สงสัยว่าเขามีลูกศิษย์ด้วยงั้นหรือเพราะตลอดหลายร้อยปีเขาไม่ได้ออกจากเกาะนี้เลย

        “ข้า...ไม่เคยมีลูกศิษย์นะ...”

        “โลกนี้ของท่านฉันไม่รู้ว่าท่านจะมีหรือไม่มี...แต่ว่าโลกของฉันท่านเป็นคนแรกที่เป็นอาจารย์ของฉัน สอนทุกอย่างให้ฉัน สอนให้ฉันแข็งแกร่ง แล้วลุกขึ้นสู้ต่อสิ่งที่ตัวเองเผชิญบนเกาะนี้”

        “...”

        โอเซซัสมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างชัดเจนเขาเห็นก็รู้สึกคุ้นเคยจนนึกถึงฝันหนึ่งที่เขาเคยฝันเมื่อนานมาแล้วดวงตาเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เขา

        “เจ้า...มนุษย์กึ่งเทพน้อยในฝัน...ลูกศิษย์...ที่น่าสงสาร...”

        “ในฝัน...?” โพรทาเลียฟังก็สงสัยว่าอีกฝ่ายเคยฝันถึงตัวเธอด้วยงั้นเหรอ“ท่านเคยฝันถึงฉันด้วยเหรอ?”

        “ใช่...ข้าฝัน...ว่ามีเด็กตาบอดคนหนึ่งเข้ามา...ช่วยทำให้ข้ากลับมาเดินได้...และก็...ทำให้ข้าเป็นอาจารย์...และเป็นอาจารย์ได้สอนมนุษย์กึ่งเทพเจ้านี่เอง...”

        “อาจารย์...งั้นให้ฉันช่วยท่านอีกครั้งนะ”

        “ช่วยยังไง? ขาข้าพังมาหลายร้อยปี...มันไม่มีทาง...”

        “อย่าสิ้นหวังสิคะ ท่านไม่เคยให้ฉันสิ้นหวังฉันก็จะไม่ให้ท่านสิ้นหวัง!!”

        รอยยิ้มของโพรทาเลียเด่นอยู่บนใบหน้าเธอจะทำให้ชายตรงหน้าที่ไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มานานจะได้กลับมาเห็นแสงอาทิตย์แสงจันทร์อีกครั้งเธอยกดาบขึ้นมาตั้งท่าเตรียมเหวี่ยงดาบโฟกัสเห็นก็ตาลุกวาวก่อนจะรีบวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อหลบการโจมตีของพี่สาว

        “เตรียมตัวหลบกันได้!!”

        โอเซซัสได้ยินก็ไม่รู้ว่าจะหลบไปตรงไหนเพราะเขาลุกไม่ได้โพรทาเลียเหวี่ยงดาบฟันกระท่อมผ่าครึ่งออกเป็นสองท่อน ส่วนบนค่อย ๆดิ่งตรงลงพื้นจนเกิดเสียงดังโครม กลิ่นของเสียฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณนั้นแต่แสงจันทร์ตกลงสู่พื้นดินชายหนุ่มเงยหน้ามองแสงจันทร์ที่กระทบลงมาที่ตัวของเขาเป็นครั้งแรกที่ได้เจอแสงจันทร์อีกครั้ง ทำให้เขาน้ำตาซึมออกมา โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหยิบขวดน้ำออกมาอีกฝ่ายเห็นก็สงสัยในสิ่งที่เด็กถือออกมา

        “อันนั้นมันอะไรนะ?”

        “ขวดใส่น้ำ ฉันจะช่วยชำระร่างกายอาจารย์ให้ค่ะ”

        เธอกล่าวแบบนั้นแล้วเปิดขวดให้น้ำออกมาแล้วเธอใส่ยาบางอย่างลงในขวดประมาณสี่ถึงห้าหยดก่อนจะควบคุมน้ำให้ปกคลุมร่างกายอีกฝ่ายแล้วทำความสะอาดกับรักษาร่างกายอีกฝ่ายโอเซซัสมองอย่างสงสัยว่ากำลังทำอะไรแต่แล้วเขาก็รู้สึกว่าขาของเขาเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างนั้นทำให้เขาพยุงตัวเองขึ้นมาขาของเขาสั่นเล็กน้อยแต่ก็ยังที่จะยืนไหวเขาก้มลงมาว่าตัวเองนั้นกำลังยืนอยู่มันช่างวิเศษยิ่งกว่าอะไร

        “เจ้าทำได้...ช่างมหัศจรรย์...”

        “ฉันบอกแล้วค่ะ ว่าฉันทำได้อาจารย์” โพรทาเลียยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย “แต่ฉันขอถามหน่อย เผื่ออาจารย์รู้ว่าเทพีอลิซ่าเบ็ธอยู่ที่ไหนในปราสาทแห่งนี้!!”

จบตอนที่ 106 โปรดติดตามตอนที่ 107ต่อไป