ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!.. อีกสถานที่หนึ่งบนโลกแห่งความเป็จริงภายในห้องมืดๆเสียงแจ้งเตือนของระบบ AI ที่ชายผู้อยู่บนจุดสูงสุดของโลกMF ไม่ได้ยินมานานมากแล้ว ซึ่งการแจ้งเตือน 3 ครั้งที่เขากำลังได้ยินนั้นมันมีความหมายที่ว่ามีผู้เล่นบางคนเข้าใกล้เงื่อนไขของการเปิดเควสหลักของตัวเกมแล้วแน่นอนว่าชินอิจิโร่ก็รีบเลื่อนตัวจากท่านอนสบายๆบนเก้าอี้ทำงานตัวโปรดกลับมาตัวตั้งตรงอย่างตั้งใจ..
“หืออ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ ‘อลิส’...” ดร.ชินกล่าวถามกับ AI ปัญญาประดิษฐ์ที่แสนภาคภูมิใจของตน
“รายงานค่ะด็อกเตอร์.. เพลเยอร์หมายเลข 8581-884-339 ‘มิคารอส เดอ ไอรีน’ เข้าสู่เงื่อนไข 1ใน2ของการเปิดเควสหลักค่ะ..” อลิสเอไอส่วนตัวของชินกล่าวรายงานซึ่งด้วยประโยคนี้มันเล่นทำเอาชินถึงอยากจะะโโลดเต้นเป็เ้าเข้าทรงเลยทีเดียว..
“ฮ่าๆ นานมาก! กว่าจะมีใครสักคนเข้าใกล้เควสหลัก.. ฮ่าๆ ไหนๆส่งข้อมูลของผู้เล่นคนนี้มาดูหน่อย..” ชินกล่าวพรางหัวเราะภายในห้องตามลำพังเมื่อหลายเดือนก่อนหลังจากที่มีข่าวในเว็บบอร์ดถึงการจัดการบอสในเกาะเริ่มต้นมันไม่ได้ให้ผลตอบแทนที่มากพอเท่ากับทวีปใหญ่แน่นอนว่ามันส่งผลอะไรหลายๆอย่างต่อระบบเกมเควสหลักที่ชินคิดว่ามันเป็เื่ง่ายๆแต่เวลาจนถึงตอนนี้กลับไม่มีใครทำมันสำเร็จเลย..
“โอ้!.. ไอเทมดาบ ‘แองเจลโล่’ งั้นเหรอ?.. ชายคนนี้โชคดีมากๆเลยนะนั่น” ชินกล่าวถึงความโชคดีของผู้เล่นคนดังกล่าวเพราะหุ้นส่วนของเขา ‘ปิแอร์’ผู้ชื่นชอบเื่ระบบกาชาการสุ่มของรางวัลอะไรทำนองนั้นดึงดันที่จะใส่เ้าดาบในตำนานนี้ลงในการสุ่มซองการ์ดที่เหมือนกับการสุ่มการ์ดมอนสเตอร์ในวัยเด็กแม้ว่าชินจะไม่เห็นด้วย แต่ก็ขัดอะไรเพื่อนรักของเขาไม่ได้เช่นกัน..
“ได้รับการยอมรับจากไอริส?..แถมยังเข้าเงื่อนไขการเปลี่ยนแปลงเผ่าพันธุ์อีกงั้นเหรอ ชักไม่ธรรมดาแล้วสิ!”เมื่อชินยิ่งตรวจสอบเขาก็ต้องยิ่งใกับความโกงของชายตรงหน้าแต่ถึงอย่างนั้นความโกงนี้เขาก็ตั้งใจจะให้มันเป็อย่างนั้นอยู่แล้วในโลก MFผิดที่ผู้เล่นเองที่ไม่สนใจระบบการเปลี่ยนเผ่ามัวแต่สนใจเื่ฐานอำนาจกิลด์ของตัวเองเท่านั้น มันเป็เื่ที่น่าเสียดายทั้งๆที่เขาใส่ลูกเล่น และฟีเจอร์ต่างๆเอาไว้มากมายรอให้พวกเขาเริ่มผจญภัยกัน
“เข้าเงื่อนไข.. ‘การยอมรับจากเ้าเมืองแห่งเกาะเริ่มต้น’ งั้นเหรอ.. ถึงมันจะเป็เพียงแค่ครึ่งหนึ่งก็ตาม..อื้มมมฉันตัดสินใจแล้วแหละ! ฉันจะต้องแทรกแซงอะไรบางอย่างเสียแล้ว”ดร.ชินกล่าวกับตัวเองด้วยรอยยิ้มก่อนจะใช้นิ้วมือรัวบนแป้นพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์หลังจากที่ไม่ได้ทำแบบนี้มานานแสนนานแล้ว..
“ด็อกเตอร์คะ.. การแทรกแซงผู้เล่นถือเป็การกระทำที่ผิดกฎนะคะ” อลิสกล่าวเตือนผู้เป็นาย
“อะไร?.. ใครบอกกันว่าฉันจะแทรกแซงผู้เล่น..ฉันก็แค่จะเพิ่มบทตำนานอะไรบางอย่างในความคิดของเหล่า NPC แห่งเกาะเริ่มต้นเท่านั้นไม่เห็นจะเกี่ยวกับผู้เล่นคนนั้นเลยสักนิดเดียว” ดร.ชินกล่าวและทำหน้าราวกับไม่รู้ไม่ชี้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
“ด็อกเตอร์คะ.. แต่มันก็ยังมีผลต่อไอเทมที่ผู้เล่นคนนี้อยู่..มันไม่ต่างอะไรกับการแทรกแซงทางอ้อมเลยนะคะ ถ้าผู้เล่นรู้บริษัทอาจจะเสียความน่าเชื่อถือรวมไปถึงเม็ดเงินที่ต้องใช้ในการชดเชยให้ผู้เล่นอีกเป็จำนวนมหาศาล..” อลิสกล่าวพร้อมกับความคำนวณความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นบนหน้าจอให้กับด็อกเตอร์ของเธอดูอย่างละเอียด
“นี่อลิส!.. สิ่งที่ฉันทำมันก็แค่เป็การสร้างอีเวนต์ใหม่เท่านั้นแต่ว่ามันบังเอิญที่เงื่อนไขของอีเวนต์ส่วนหนึ่งมันดันไปตรงกับไอเทมที่ผู้เล่นคนหนึ่งก็เท่านั้นเอง..มันบังเอิญ มันเป็เื่ของความบังเอิญล้วนๆ” ชินกล่าวตอบพร้อมกับพยักหน้าตายกับอลิสเอไอสาว..
“..บังเอิญ? อ่า! บังเอิญก็บังเอิญค่ะด็อกเตอร์..ถ้าอย่างนั้นดิฉันเองก็ไม่รู้ไม่ชี้ด้วยแล้ว..” อลิสกล่าว
ดร.ชินที่ได้ยินอย่างนั้นก็หยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะหันกลับไปมองเหตุการณ์ในโลก MF ที่มันมีความเร็วภาพอยู่ที่1 ต่อ 4 หรือก็คือภาพที่เขากำลังรับชมอยู่นั้นมันมีความเร็วเป็ 4 เท่าของเวลาปกติอันสืบเนื่องมาจากเวลาของโลกทั้งสองนั้นไม่เท่ากัน
โลกจริง 1 วัน (24ชั่วโมง) จะเท่ากับ 4 วันในโลก MF และถ้าหากรวมกับเงื่อนไขที่ตกลงเอาไว้กับรัฐบาลทั่วโลกที่ผู้เล่นสามารถเล่นเกมนานสูงสุดได้เพียงแค่12 ชั่วโมงเท่านั้น มันก็เท่ากับว่าคนคนหนึ่งสามารถอยู่ในโลก MF ได้นาน 2 วันต่อเวลาในโลกจริง 1 วัน(12ชั่วโมง)
“เฮ้ยๆ.. นายกำลังจะเดินไปไหนกันน่ะ ไม่ได้นะเฟ้ย! นายจะต้องไปหาNPC มิเกลก่อน... ชิ! ฉลาดใช่เล่น..หึหึ แต่นายคิดจริงๆหรือว่าฉันคนนี้จะปล่อยให้นายไปได้ง่ายๆ..”
ชินกล่าวจบเขาก็รัวนิ้วสั่งการอีกครั้ง เขาโยกย้ายตัวละคร ‘มิเกล’ มายังตลาดที่ชายคนนั้นกำลังเดินผ่าน ก่อนจะให้ NPC แสร้งทำเป็ได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นกำลังกล่าวบ่นและถึงแม้ว่าเขาคนนั้นจะไม่พูดบ่นเกี่ยวกับบอสออกมาชินก็ยังมีอีกหลายวิธีเช่นแสร้งทำเป็เดินชนจากนั้นก็ยัดเยียดเควสพิเศษให้ก็เป็อันจบ ส่วนบทลงโทษก็เอาให้มันดุๆเข้าไว้เควสหลักของเขาจะได้เริ่มต้นเสียที..
“ฮ่าๆ อลิส! เธอเห็นหน้าของผู้เล่นคนนั้นไหม?..ดูเขาทำหน้าสิ ตลกดีแฮะ!.. น่าๆนายก็กลายเป็ ‘ชายผู้อยู่ในคำทำนาย’ ให้กับฉันหน่อยจะเป็อะไรไป..เสร็จเควสแล้วจะให้รางวัลโอเคไหม? ถือว่าช่วยเหลือกันหน่อย” ดร.ชินกล่าวพลางพยักหน้าตกลงกับข้อความนี้อยู่ฝ่ายเดียวจนเอไออลิสที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจกับความบ้าของผู้เป็นาย..
‘มีบทความหนึ่งในโลกอินเทอร์เน็ตที่ว่า ‘อัจฉริยะกับคนบ้าจะถูกกั้นโดยเส้นบางๆเท่านั้น’ เฮ้ออสงสัยคงอีกไม่นานแล้วล่ะด็อกเตอร์ของเรา...’ อลิสกล่าวคิดก่อนจะเฝ้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้เล่นคนนั้นต่อไป
กลับมาที่ปัจจุบันหลังจากที่มิคารอสจนใจรับเควสกำจัดบอสทั้งสี่แห่งเกาะเริ่มต้นมาแล้วเขาก็ไม่อยากจะรีรออะไรอีกต่อไปแล้ว เขารีบตรงไปยังค่ายฝึกทหารของเมืองทันทีภายในใจหวังว่าเขาจะไม่ต้องรับเควสพิเศษอะไรอีกซึ่งแน่นอนว่าเมื่อเขามาถึงยังค่ายทหารก็ได้รับการดูแล และอำนวยความสะดวกอย่างดีจนผิดสังเกตหลายครั้งแล้วในวันนี้เขาได้ยินเหล่า NPC พูดเกี่ยวกับเขาว่า‘คำนาย’ หรือไม่ก็ ‘ผู้ที่อยู่ในคำทำนาย’ อะไรทำนองนั้นแม้ว่าจะแอบหลอกถามกับ NPC ทหารที่ฝึกด้วยกันแต่ก็ไม่ใครพูดอะไรเลย
“ช่างเถอะ! ก็แค่ฝึกๆไป บางทีมันอาจจะเป็อีเวนต์พิเศษที่เราเข้าร่วมด้วยความบังเอิญในตอนนั้นก็เป็ได้..”มิคารอสเลิกสนใจก่อนจะหันมาตั้งใจฝึกฝนด้วยรอยยิ้มมันนานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้เหนื่อยจากการฝึกฝนร่างกายตัวเอง ความเหนื่อยล้าอาการชาที่เกิดขึ้นทั่วทั้งร่างกายมันช่างสมจริง และเขาก็ชื่นชอบอาการที่ว่ามานี้ราวกับคนโรคจิต..
“ฮ่าๆๆ รู้สึกดีจริงๆ.. จะว่าไปก็อดนึกถึงหน้าเ้าพวกนั้นไม่ได้ หึหึ..เอาไว้กลับไปเยี่ยมพวกมันหน่อยก็แล้วกัน” มิคารอสกล่าวพร้อมกับทำการฝึกฝนร่างกายแบบพื้นฐานต่อไปด้วยความบ้าคลั่ง..
จนเวลาผ่านไปในสถานที่เดียวกันนั้นเองเหล่าทหาร NPC ต่างก็กำลังอึ้งกับชายผู้ที่อยู่ในคำทำนายโบราณชายผู้ที่พวกเขาเชื่อว่าจะเป็ผู้ช่วยเหลือให้เกาะเริ่มต้นกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งเพราะตอนนี้ชายคนนั้นเพิ่งจะผ่านการทดสอบพื้นฐานร่างกายโดยการสถิติใหม่ในระดับแผนการฝึกที่เลวร้ายที่สุด
“เขาเป็เพลเยอร์ ไม่สิ! เขายังเป็คนอยู่หรือเปล่านะ”NPC ทหารนายหนึ่งกล่าวอย่างอึ้งๆ
“ข้าก็คิดเหมือนกับเ้า.. ชายคนนี้ไม่ใช่คนแล้วแน่ๆ เขาต้องเป็สัตว์ประหลาด..”NPC ทหารอีกคนกล่าว
ในสายตาของพวกเขาบุคคลที่ผ่านแผนการฝึกนรกนั้นได้ภายในไม่ถึงครึ่งวัน แถมยังเป็การฝึกครั้งแรกและผลลัพธ์ที่แสดงออกมา เขากลับทำได้ดีถึงขนาดนี้ทำให้เหล่าทหารไม่สามารถมองมิคารอสเป็ดั่งคนธรรมดาได้อีกต่อไปซึ่งเื่นี้เ้าตัวมิคารอสไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าทุกสายตาทุกความคิดต่างก็คิดกับเขาเป็ทิศทางเดียวกันอย่างนี้ หลังจากมิคารอสนอนหอบหายใจอย่างหมดแรงอยู่นานเขาก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงมายังครูฝึกทหารด้วยรอยยิ้มและเขาก็เอ่ยกล่าวในสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงอีกครั้ง..
“เออ.. จะว่าอะไรหรือไม่ขอรับ หากข้า้าที่จะเข้าการทดสอบอีกครั้งหนึ่ง”มิคารอสกล่าว
“ห๊ะ! นี่เ้ายังจะฝึกต่ออีกรึ.. อื้มม ข้าว่าเ้าควรพักผ่อนบ้างนะฝืนร่างกายไปใช่ว่าจะเป็เื่ดี” NPC ครูฝึกทหารร้องกล่าวอย่างใก่อนที่จะเอ่ยเตือนด้วยความเป็ห่วงเล็กน้อย
“สบายมากขอรับ.. เท่านี้ยังไม่ถึงครึ่งจากที่ข้าเคยฝึกเมื่อก่อนเลยถ้าอย่างนั้นขอรบกวนด้วยนะขอรับ” มิคารอสกล่าวครูฝึกก็ได้แต่จนใจกับคำพูดของเขา ส่วนทหารคนอื่นๆต่างก็อ้างปากค้างกันยกใหญ่
“..มาวันแรกก็ตั้งใจฝึกขนาดนี้ หากหันกลับมามองพวกแก.. เฮ้ออไอ้พวกี้เี เอาเด็กใหม่เป็ตัวอย่างเสียบ้างสิ! ไป!ไปวิ่งรอบค่ายฝึกซะ! เอาสัก 20 รอบ ไม่สิ!วิ่งไปจนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน..ปฏิบัติ!” เสียงสั่งการของครูฝึกร้องเตือนถึงหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นเหล่าทหารมากมายก็ได้แต่ขานรับอย่างหมดอาลัยตายอยาก ในใจพวกเขาพยายามโทษเ้าสัตว์ประหลาดคนนั้นเขาที่ทำให้พวกเขาจะต้องฝึกกันต่อ..
แสงอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าไปอย่างช้าๆชายหนุ่มนามมิคารอสยังคงวิ่งผ่านด่านการฝึกฝนนรกเป็รอบที่ 5 ของวันทุกครั้งที่เขาฝึกร่างกายจบครบทุกกระบวนท่าใบหน้าของเขาก็มักจะปรากฏให้เห็นเป็รอยยิ้มแน่นอนว่าหากผู้คนจากภายนอกมองเข้ามาก็คงจะคิดว่าชายคนนี้จะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆแต่ความลับที่ไม่มีใครลวงรู้ ความลับของโลก MF ที่ยิ่งฝึกฝนร่างกายทางกายภาพค่าสเตตัสของตัวละครก็จะมากขึ้นตามไปด้วยซึ่งทุกครั้งที่ฝึกเสร็จค่าสถานะของเขาก็จะเพิ่มขึ้นมาด้วยเช่นกัน..
“หึหึ.. ถึงมันจะเพิ่มขึ้นมาเพียงแค่ 3-4 หน่วยต่อการฝึกหนึ่งรอบแต่มันขึ้นทุกค่าสถานะอย่างนี้... มันโคตรจะโกงเลยแฮะ!” ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นมาประกอบกับฉายาที่บวกค่าสเตตัสคูณสาม มันก็ทำให้มิคารอสในตอนนี้แข็งแรงและมีค่าสถานะโดยรอบสูงกว่าเพลเยอร์คนอื่นที่มีเลเวล 10 ไปเลยทีเดียว..
“ขออีกรอบนะขอรับ..” มิคารอสกล่าวพลางกำลังจะเดินเข้าสู่จุดเริ่มต้นของแผนการฝึกระดับนรกแตก
“เดี๋ยวก่อน!.. วันนี้เ้าสามารถฝึกฝนร่างกายได้เพียงเท่านี้ค่ายทหารของเราฝึกทหารถึงเวลาราวๆพระอาทิตย์ตกดินเท่านั้น โปรดเข้าใจด้วย” ครูฝึกทหารกล่าวกับมิคารอสอย่างใ
“เอ๊ะ! มืดค่ำขนาดนี้แล้วหรือขอรับ ฮ่าๆต้องขออภัยด้วย ข้าคงจะฝึกเพลินไปเสียหน่อย ถ้าอย่างนั้นเอาเป็วันอื่นข้าจะมาฝึกใหม่นะขอรับสำหรับวันนี้ข้าขอขอบพระคุณในความกรุณาด้วยขอรับ” มิคารอสกล่าวพลางยกมือขึ้นมาเกาแก้มและเขาก็ไม่ลืมที่จะก้มศีรษะลงเพื่อเป็การขอบคุณ
“ถ้าเ้าสะดวก หรือว่างเมื่อไหร่ก็มาใช้บริการของเราได้ทุกเวลาเลยนะ..แต่ว่าเ้าก็อย่ามาบ่อยล่ะ เดี๋ยวพวกทหารของข้าก็ได้ตายกันก่อนพอดี” NPC ครูฝึกทหารกล่าวพร้อมกับยกมือชี้ไปยังทหารคนอื่น
“แหะๆ ข้าเข้าใจขอรับ…” มิคารอสกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงแห้งในใจของเขาก็ไม่อยากจะคิดให้มันมากแต่เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าพวกเขาจะฝึกฝนตามเขาให้มันได้อะไรขึ้นมา ไม่ใช่แค่โลกในเกมแต่มันยังรวมถึงในชีวิตจริงอีกด้วย
“เฮ้ออ.. ระบบเกมก็สมจริงในเื่นี้ด้วยเหรอ.. น่านับถือคนสร้างเกมจริงๆเอาล่ะ! ไปโรงแรมแล้วก็ล็อกเอาท์ออกไปพักผ่อนก่อนดีกว่า..”มิคารอสกล่าวกับตัวเองซึ่งในการออนไลน์ในครั้งนี้เขาเพียงแค่้าที่จะทดสอบระบบเกมก็เพียงเท่านั้นเวลาเล่นเกมของคนในประเทศไทยส่วนใหญ่จะเป็่เวลาราวๆ 2 ทุ่มจนถึง 8โมงเช้าของอีกวัน เพื่อให้ตรงกับการเล่นเกมกับเพลเยอร์คนอื่นๆมิคารอสก็ตั้งใจไว้ว่าจะออนไลน์ในเวลาใกล้เคียงกับพวกเขา..
“จะว่าไปดู ‘สเตตัส’สักหน่อยดีกว่า...” มิคารอสกล่าวในขณะเดินไปยังโรงแรมของมิเกลหนึ่งในผู้ให้เควสพิเศษแก่เขา ในใจของเขาพยายามนึกถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นภายในเกมในวันแรกนี้ไปด้วยแม้ว่ามันจะผ่านไปเพียงแค่หนึ่งวันใน่เช้าถึงเย็นเท่านั้นแต่มันก็มีหลายเื่ที่ชวนให้ปวดหัวจริงๆ
ชื่อ.. มิคารอส เดอ ไอรีน
ฉายา.. สาวกคนแรกของเหล่าทวยเทพ
เผ่าพันธุ์
กึ่งเทพ
เลเวล
1
HP(เื)
600 (200*3)
STR (พลังกาย)
45 (15*3)
VIT (ความอดทน)
51 (17*3)
AGI (ความเร็ว)
54 (18*3)
DEX(ความแม่นยำ)
42 (14*3)
ค่าพลังพิเศษ
0
Money (G)
7
ทักษะสกิล
-ดวงตาแห่งทวยเทพ(เรียกใช้).. -ต้านทานสถานะผิดปกติ(ติดตัว).. -เป็ที่รักของเหล่าเทพ และบริวาล(ติดตัว).. -ฟื้นฟูชั้นสูง(เรียกใช้).. -เวทมนตร์เขตแดนแห่งพระผู้เป็เ้า(เรียกใช้).. -เวทย์ชำระล้างชั้นสูง(เรียกใช้)
“อื้มม.. พลังจากฉายาโกงมากจริงๆ ค่าสถานะไม่ต่างอะไรกับผู้เล่นเลเวล 30ต้นๆแล้วล่ะมั้งนั่น.. เฮ้ออเอาไว้กลับมาค่อยตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้งก็แล้วกัน” มิคารอสกล่าวถึงความโกงของตัวเองเวลานี้เขาแทบจะไม่จำเป็ต้องเก็บระดับเลเวลเลยด้วยซ้ำบางทีด้วยสถานะเพียงเท่านี้เขาอาจจะล้มเ้าบอสทั้งสี่ของเกาะเริ่มต้นเลยก็เป็ไปได้แต่มิคารอสก็เลิกสนใจก่อนจะเดินเข้าไปภายในโรงแรมที่มีมิเกลรอต้อนรับเขาอยู่
“โอ้! มิคารอส..วันนี้เ้าฝึกฝนร่างกายเป็เช่นไรบ้างล่ะ” มิเกลกล่าวถามอย่างเป็กันเอง
“สนุกมากขอรับท่านมิเกล.. ถ้าเกิดว่าเวลาฝึกไม่หมดเสียก่อนบางทีข้าอาจจะกำลังฝึกต่ออยู่ก็เป็ไปได้ขอรับ ฮ่าๆ” มิคารอสกล่าว
“งั้นเหรอ?.. ดีแล้วล่ะ ยิ่งเ้าแข็งแกร่งมากขึ้นเท่าไรเ้าก็จะยิ่งช่วยพวกเราได้เร็วเท่านั้น.. เ้าจะเข้าไปพักผ่อนอย่างนั้นสินะเชิญเลย! ข้าได้เตรียมห้องเอาไว้สำหรับเ้าเรียบร้อยแล้ว”มิเกลกล่าวพร้อมกับหยิบยื่นกุญแจห้องที่ดีที่สุดให้กับมิคารอสไปซึ่งมันก็เป็หนึ่งในข้อตกลงในการรับเควสพิเศษด้วยเช่นกันที่ในระหว่างการฝึกฝนมิคารอสจะสามารถพักที่โรงแรมนี้ได้ฟรีๆแต่ไม่รวมราคาของอาหารเช้า..
“ขอบพระคุณมากขอรับท่านมิเกล.. แน่นอนว่าทุกท่านจะไม่ผิดหวังขอรับ” มิคารอสกล่าวตอบก่อนจะหยิบกุญแจจากมือของมิเกลมาด้วยรอยยิ้มจากนั้นมิคารอสก็เดินขึ้นห้องพักของเขามา ก่อนจะ ‘ล็อกเอาท์’ออกจากเกมทั้งที่ยังไม่ทันได้สนใจอะไรภายในห้องเลยสักอย่าง..
“..ล็อกเอาท์..” สิ้นสุดเสียงของมิคารอสแสงที่เหมือนกับตอนที่เขาเข้าเกมมาครั้งแรกก็ปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัดและภายในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มนามว่า ‘ภูมิ’ ก็ลืมตาตื่นพร้อมกับฝาของแคปซูลเครื่องเล่นเกมก็ถูกเปิดออก..
“สุดยอดเทคโนโลยีจริงๆ...” ภูมิกล่าวพร้อมกับลุกตัวขึ้นจากแคปซูลเครื่องเล่นเกมเขาใช้เวลาเล่นเกมไปมากถึงเกือบ 3 ชั่วโมงในโลกแห่งความเป็จริงทำให้เวลานี้มันเป็เวลาเกือบเที่ยงของวันแล้ว..
“ไปหาอะไรกินดีกว่าเรา..จะว่าไปก็ไม่ได้ไปห้างสรรพสินค้ามานานมากแล้วด้วยสิ” ภูมิกล่าวพร้อมกับตั้งเป้าหมายต่อไปเพราะเขาตั้งใจว่าวันนี้จะ ‘ออนไลน์’อีกครั้งใน่เวลา 2 ทุ่ม ซึ่งมันก็อีก 8 ชั่วโมงเขาจะต้องหาอะไรเพื่อฆ่าเวลารอเวลานั้นมาถึง..
ก๊อก!ก๊อก!ก๊อก!แต่ยังไม่ทันที่ภูมิจะได้ทำอะไรเสียงเคาะประตูห้องก็ดังเรียกร้องความสนใจจากเขา..
“ใครมาหาเรากัน?..” ภูมิกล่าวออกมาอย่างสงสัยจริงๆแล้วในชีวิตที่ผ่านมาของเขามันอาจจะเรียกได้ว่าเขาไม่มีเวลาว่างเลยแม้แต่วินาทีเดียวหลังจากจัดการปัญหาเื่วุ่นๆต่างๆเสร็จ มันก็ไม่น่าจะมีเื่อะไรอีกแล้วแถมเขาก็เพิ่งจะกลับมาอยู่ไทยได้ไม่ถึง 2 วัน มันเป็เื่ยากเลยที่จะมีใครมาหาเขาในเวลานี้
“มาแล้วครับ.. ใครครับ” ภูมิกล่าวตอบรับเสียงเรียกร้องก่อนจะเปิดประตูออกไปต้อนรับโดยที่ไม่ได้เช็กจากตาแมวว่าคนคนนั้นเป็ใครและเมื่อเขาเปิดประตูนั้นมันก็เป็วินาทีเดียวกันที่สีหน้าของเขาเริ่มจะถอดสี
“พี่ ‘หงส์’.. เออ.. ขออาไพรไอผึ้งจาย้ายมาใหม่ ไอไม่รู้จักยู กู๊ดลัก บาย!..” ภูมิกล่าวสบถชื่อของ‘หงส์’ซึ่งเธอคนนี้ก็คือพี่สาวของเขาเองและก็เป็คนที่เขาไม่้าที่จะพบเจอตัวมากที่สุดดังนั้นเขาจึงแก้ทำเป็ไม่รู้จักซะเลย บางทีเธออาจจะเชื่อ และยอมกลับไปก็ได้
“อย่างนั้นเหรอคะ?.. จะบ้าหรือไงเ้าน้องบ้า รีบเปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นฉันจะให้บอดี้การ์ดพังประตูเข้าไป..แน่นอนว่าถ้าเป็อย่างนั้นแกได้เจ็บหนักแน่ๆ”
หงส์กล่าวออกมาเสียงดังซึ่งภูมิก็ได้แต่จนใจ เพราะพี่สาวของเขาคนนี้ั้แ่เด็กๆแล้วเธอมีนิสัยแปลกประหลาดอยู่อย่างหนึ่งและไม่ว่าพ่อกับแม่จะพยายามพาเธอไปรักษาที่ไหนก็ตามอาการของเธอก็ไม่ดีขึ้นเลยซึ่งเ้าโรคที่พี่สาวเป็ ภูมิขอตั้งชื่อว่า ‘โรคคลั่งน้องชายมากเกินไป’
แม้ว่ามันฟังเหมือนจะไม่น่ากลัวอะไรเลยแต่ใครจะรู้ล่ะ ครั้งหนึ่งพี่สาวของเขาเคยคิดที่จะแช่ตัวของภูมิในโหลดองเหมือนกับงูในขวดโหลดองเหล้าเธอให้เหตุผลว่าจะได้เห็นหน้าน้องชายตัวน้อยๆอย่างนี้ตลอดไปในครั้งนั้นถ้าคนใช้มาเห็นไม่ทันแล้วล่ะก็ตอนนี้ภูมิคงถูกแช่อิ่มในโหลขนาดพิเศษที่เธอสั่งทำมาแล้ว..
“คร้าบบบบ.. เปิดเดี๋ยวนี้ล่ะ” ภูมิกล่าวอย่างจนใจ..
1K
