ตลาดซีเหลียน
เสียงควบม้านำพา เจียวซิ่งตรงไปยังตลาดซีเหลียน ในตอนนี้ถึงจะมีผู้คนออกมาจับจ่ายใช้สอยปกติก็ตาม แต่ก็ยังมีทหารเดินตรวจการ กันให้จ้าละหวั่น ปิงปิงในร่างของเจียวซิ่ง เธอรู้สึกตื่นเต้น เป็อย่างยิ่ง ปกติก็เคยเห็นแต่ในทีวีซีรีส์จีน กับภาพเหตุการณ์จำลองขึ้นมา แต่พอได้มาพบเห็นของจริงแบบนี้น่าตื่นเต้นนัก ตลาดช่างดูใหญ่โตกว่าในซีรีส์เสียอีก
"นี่ฉันกำลังอยู่ในซีรีส์จีนหรือความฝันหรือเื่จริงกันแน่นะตื่นเต้นชะมัด แถมยังได้นั่งบนม้าศึกกับพระอนุชาของฮ่องเต้ที่เป็แม่ทัพใหญ่อีกด้วย กลิ่นกายของแม่ทัพหอมราวดอกไม้ป่า"ขณะที่ปิงปิงคิด อี้เฉินก็เอียงศีรษะมองมายังเจียวซิ่งทำสีหน้าแปลกใจในสิ่งที่ นางกำลังหลับตายิ้มเคลิ้มอยู่ในห้วงแห่งอารมณ์ปรารถนา
"เ้ายิ้มอะไรรึ กำลังคิดอะไรอยู่" น้ำเสียงเอื้อนเอ่ยออกมาเบาๆ ข้างหูของเธอ เจียวซิ่งสะดุ้งตื่นจากจินตนาการทันที
"เออะ ไม่มีอะไรหรอก ท่านให้ข้าลงเดินได้หรือยังข้าอยากเดินดูตลาดแล้ว" เจียวซิ่งกล่าวด้วยความประหม่าเมื่อ เขายื่นใบหน้าคมเข้ามาอยู่ที่ซอกคอของเธอ เธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่แ่เบานั้น มันทำให้เจียวซิ่งยิ่งใจเต้นแรงยิ่งขึ้นไปอีก
"คารวะท่านแม่ทัพ"
"คารวะท่านแม่ทัพ"
บรรดาเหล่าทหารทั้งหลายที่เดินตรวจการในตลาดซีเหลียน เมื่อพบเห็นแม่ทัพเฉินนำม้าศึกขี่ออกมา พบเจอกับทุกคน ก็จะทำความเคารพทันทีอย่างนอบน้อม หลังจากที่ม้าหยุดลงอี้เฉินจึงหันไปถาม เจียวซิ่ง
"เ้าลองลงไปเดินดูอะไรก็ได้แถวๆ นี้ ข้าจะเดินตรวจการแถวนี้สักพัก หากเมื่อเสร็จกิจข้าจะตามเ้าไปอีกที"
เขาขยับตัวเหวี่ยงตัวเองลงจากอานม้าก่อนที่ จะเอื้อมมือเรียวงามไป รับมือของเจียวซิ่งให้ลงจากอานม้าเช่นกัน
สักพักรถม้าที่หนิงเอ๋อนั่งมาก็จอดลงตรงหน้าเจียวซิ่ง หนิงเอ๋อลงจากรถม้า เดินตรงเข้ามาที่ เจียวซิ่ง
"คุณหนูเ้าค่ะ ไปกันเถอะเ้าค่ะ"
"ข้าจะให้สืออีเหนียง องครักษ์คนสนิทของข้าไปกับพวกเ้าเพื่อคุ้มกันความปลอดภัย"
"สืออีเหนียง เ้าจงไปคุ้มกันคุณหนูเจียวซิ่งแทนข้า"
"ขอรับ ท่านแม่ทัพ" สืออีเหนียงน้อมรับคำสั่งทันที
"ถ้าเช่นนั้นข้ากับหนิงเอ๋อขอตัวลา" เจียวซิ่งหันไปยิ้มก่อนที่จะเดินออกไป
"คุณหนูรองเ้าค่ะ เหตุใดท่านไม่ทานอะไรบ้างเ้าค่ะ ั้แ่ ยามจื่อตอนนี้ก็ ยามเซิน แล้วนะเ้าค่ะวันทั้งวันคุณหนูรองจะไม่ทานอะไรเลยไม่ได้นะเ้าค่ะ ข้ารู้ว่าคุณหนูไม่พอใจที่ใต้เท้าดุท่านแต่ เื่สุขภาพก็สำคัญนะเ้าค่ะ" แม่บ้านลู่นำอาหารสำรับใหม่มาตั้งให้อาเนี่ยน เมื่อมองไปยังสำรับเดิมก่อนหน้านี้ที่ นางไม่ได้แตะต้องเลยสักนิด
"ข้าไม่หิว และไม่ได้ประท้วงท่านพี่แต่อย่างไร"
"โธ่คุณหนูรองเ้าค่ะ" แม่บ้านลู่แสดงสีหน้าด้วยความเป็ห่วง
"แม่บ้านลู่ ตอนนี้ข้ายังเป็คนในความสำคัญของท่านพี่อยู่หรือไม่"
"เหตุใดคุณหนูรองจึงคิดเช่นนั้นเล่าเ้าค่ะ คุณหนูคือคนสำคัญของใต้เท้าเสมอ ท่านก็รู้ก่อนหน้านี้ ใต้เท้าไม่ได้มีใจจะอภิเษกสมรสกับแม่นางเจียวซิ่งแต่อย่างใด เพียงแต่ใต้เท้ามิบังอาจขัดคำสั่งราชโองการของฝ่าา คุณหนูรองจะต้องกังวลใจไปไยเ้าค่ะ"
"แต่ข้ารังเกียจความรู้สึกเสแสร้ง ของนาง เ้าไม่เห็นรึ ว่านางแสดงสีหน้าจอมปลอม ยิ้มเยาะข้าต่อหน้าท่านพี่ อีกอย่าง นางมาอยู่ในจวนของท่านพี่ได้อย่างไรกัน ในเมื่อนางเป็คนหนีงานแต่งไปเองแท้ๆ แล้วเหตุใดจึงต้องกลับมาอีก ท่านพี่ยังออกตัวปกป้อง ทั้งที่นางเป็ตัวต้นเหตุให้สกุลเฉินต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงแท้ๆ คอยดูนะ ข้าจะไม่ยอมให้นางได้อยู่อย่างสุขสบายหรอก" สายตาจ้องมองออกไปอย่างดุดันด้วยความโกรธยิ่ง
เจียวซิ่งเดินเที่ยวในตลาดอย่างเพลินตา ในใจเธอคิดว่าหากมีโทรศัพท์สักเครื่อง คงจะดี จะได้ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ ขณะที่เธอเดินเที่ยวชมโน่นนั้นนี่ไปเลื่อยๆ จนเดินไปหยุดอยู่ตรงร้านขายขนมแห่งหนึ่ง ที่วางขายอยู่มากมายดูไปขนมพวกนี้ก็หน้าตาแปลกตายิ่ง และไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน
"คุณหนูขอรับ ท่านจะรับขนมไปทานสักหน่อยไหมขอรับ ข้าเพิ่งทำเสร็จจากเตามาใหม่ๆ สดๆ ร้อนๆ เลยขอรับ"
"สิ่งนั้นเรียกว่าอะไรรึ" เจียวซิ่งถาม พ่อค้ากลับไป
"สิ่งนี่คือขนม หูปิ่ง ขอรับ ทำจากแป้งผสมกับมันเทศบด มีสองแบบด้วยกันคือ ไส้ถั่วเหลืองและไส้เผือกขอรับ คุณหนูจะลองชิมดูเสียหน่อยไหมขอรับ ยังใหม่ๆ ร้อนๆ เลยขอรับ หากแต่คุณหนูมีเมตตาโปรดช่วยประเดิมให้ข้าสักครา ข้าคงจะขายดีแน่ๆ ขอรับ"
"เ้าให้ข้าชิมได้จริงหรือ" เจียวซิ่งถามกลับไป
"ได้ขอรับ นี่ขอรับ ลองซิมดูขอรับ" เจียวซิ่งรับมาชิมทันที "อื้ออร่อย ข้าขออย่างละ 3 ชิ้น"
พ่อค้าดีใจรีบจัดใส่ถุงให้เจียวซิ่ง ทันที อย่างละสามชิ้น หลังจากจ่ายเงินเสร็จ เธอก็หันไปที่ สืออีเหนียง
"นี่ข้าให้เ้า ข้าคิดว่าั้แ่มา เ้ายังไม่ได้รับทานอะไรเลย เอาไปเถอะ" เจียวซิ่งยื่นขนมให้สืออีเหนียง
แต่..
"เอาเถอะนะเ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก หากแม่ทัพเฉินจะกล่าวลงโทษเ้า ข้าจะอธิบายท่านแม่ทัพเอง"
"ขอบคุณ คุณหนูมากขอรับ"สืออีเหนียงเอื้อมมือไปรับมาจากมือของเจียวซิ่งในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ก็มีลูกธนูพุ่งตรงลงมา เลงไปที่ เจียวซิ่งอย่างรวดเร็ว
พรึบบบ!
"คุณหนูระวัง!"
"ว๊าย! คุณหนูเ้าค่ะ!" หนิงเอ๋อะโร้องออกมาด้วยความใ รีบเข้ามาใช้ตัวบังร่างเจียวซิ่งไว้ทันที
เพร้ง!
พรึบบ!
เช่นเดียวกันกับสืออีเหนียงใช้ดาบรับลูกธนูปัดออกไปไว้ได้ทัน เมื่อเขาหันไปยังจุดที่คนยิงธนูลงมา ก็พบว่าชายคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมสีดำปิดอำพรางหน้าและลำตัวของตัวเองเอาไว้ อยู่้าของหลังคา สืออีเหนี่ยง จึงรีบะโทะยานตัวขึ้นไปบนหลังคาอย่างรวดเร็วเพื่อตามจับชายคนนั้น แต่ในพริบตาเดียว ชายคนนั้นได้ทะยานตัวหนีหายไปแล้วอย่างรวดเร็ว เช่นกัน
สืออีเหนียงจึงะโกลับลงมาที่เจียวซิ่งที่ยังคงยืนตกตะลึ งด้วยความใและหวาดกลัว กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ปิงปิงในร่างของเจียวซิ่ง เธอใจนหน้าเสียเพราะั้แ่เกิดมาก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ถึงตอนมีชีวิตในตอนนั้นที่ถูกยิงจนตัวเองเจ็บเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ก็ตาม แต่เธอก็ยังมีโอกาสรู้ว่าจะต้องหนี แต่หนนี้หากไม่มี สืออีเหนียงช่วยไว้ได้ทัน เธอคงตายแบบไม่รู้ตัวเป็แน่
"คุณหนูปลอดภัยใช่หรือไม่ ข้าขออภัยที่คุ้มกันคุณหนูไม่ดี ทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้" สืออีเหนียงโค้งคำนับทันทีด้วยความใ
เจียวซิ่งได้สติหันไปมองสืออีหนียง "ข้าไม่เป็ไรแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้น" เสียงของอี้เฉินะโถามมาแต่ไกล เมื่อเขาขี่ม้าศึกเข้ามาและเห็นสีหน้าของ เจียวซิ่งและสืออีเหนียงที่ดูไม่ดีจึงพอจะเดาได้ว่าต้องมีเื่แน่
"เรียนท่านแม่ทัพ มีชายแปลกหน้า ที่คิดลอบทำร้าย คุณหนูเจียวซิ่งขอรับ ข้าน้อยพยายามไล่ตามไปแต่ก็ว่องไวยิ่ง ชายคนนี้ใช้วิชา อำพรางตัวในการหลบหนีขอรับ" สืออีเหนียงกล่าวรายงาน ขณะที่อี้เฉินลงจากอานม้าเดินตรงไปยัง เจียวซิ่งอย่างรวดเร็ว
"เ้าเป็เช่นไรบ้าง ข้าต้องขออภัยที่มาคุ้มกันเ้าช้าไป เจ็บตรงไหนหรือไม่"
"ข้าไม่เป็ไรแล้ว ดีที่สืออีเหนียงไหวตัวทัน ปกป้องข้าไว้ได้ก่อน ข้าอาจจะเคยมีศัตรูกับใครมาก่อนก็ได้ก่อนหน้านี้ ก็เลยมีคนคิดจะเอาชีวิตข้า"
สืออีเหนียงหันไปทำท่าจะหยิบลูกธนูนั้นขึ้นมา แต่อี้เฉินรีบเอ่ยห้ามปรามเอาไว้ก่อน
"ช้าก่อน สืออีเหนียง" สืออีเหนียง หยุดชะงักมือทันทีด้วยความใ หันไปมองอี้เฉิน ขณะที่อี้เฉินหยิบผ้าผืนเล็กที่คาดไว้กับเอวออกมาจากในชุดเสื้อของเขา ใช่ผ้าผืนเล็กหยิบที่ลูกธนูขึ้นมา
"ลูกธนูเล่นนี้ปลายแหลมคมของมันถูกอาบยาพิษเจิ้นเหนี่ยวไว้ ที่ทำจากนกเจิ้น นกชนิดนี้มีพิษร้ายแรงมากทั่วทั้งตัวของมัน หาเ้าโดนพิษเข้าไปมันจะเข้าสู่กระแสเืในทันทีเ้าอาจถึงตายได้"
"ลูกธนูอาบยาพิษ หมายความอย่างไรหรือแม่ทัพเฉิน ท่านรู้ได้อย่างไรว่าลูกธนูนั้นอาบยาพิษ" เจียวซิ่งรีบถามขึ้นด้วยความใ
"หากแต่ไม่ใช่ดาบอาชาของข้า ก็รับกับยาพิษเจิ้นเหนี่ยวไม่ได้หรอก เ้าดูดาบของเ้าซิ สืออีเหนียง ที่ดาบของเ้าตอนนี้เป็รอยไหม้สีดำที่ปลายดาบ แม้แต่ดาบที่แข็งแกร่ง ยังเป็รอยไหม้ได้ ยาพิษที่สามารถทำให้เกิดเป็รอยไหม้ได้ แม้แต่ในวัตถุเหล็กเช่นนั้นก็มีแต่ พิษเจิ้นเหนี่ยว เพียงอย่างเดียวเท่านั้น และคนที่ทำลูกธนูอาบยาพิษเล่มนี้ได้ ก็มีเพียงแค่สำนักไท้ซานเท่านั้น แต่เหตุใด จึงต้องจงใจที่จะเอาชีวิตแม่นางเจียวซิ่งกันเล่า หรือแม่นางจะเคยไปมีเื่บาดหมางคับแค้นกับสำนักไท้ซานอย่างนั้นรึ แม่นางพอจะนึกอะไรออกบ้างหรือไม่ ว่าเพราะเหตุใด"
"เอ่อ ข้าจำไม่ได้ ว่าข้าเคยไปมีเื่กับคนที่สำนักไท้ซานหรือไม่ ข้าไม่รู้จริงๆ หนิงเอ๋อ เ้ารู้อะไรเกี่ยวกับตัวข้าบ้างหรือไม่"
"ไม่เคยเ้าค่ะ ข้าเป็พยายานให้คุณหนูได้ คุณหนูไม่มีทางไปมีเื่กับสำนักไท้ซานเป็แน่ ถึงแม้ว่าคุณหนูจะดูดื้อรั้น ในตอนก่อนหน้านี้ คนอาจจะมองว่าคุณหนูมีความร้ายกาจอย่างไร แต่นั่นก็เป็เพียงแต่ความเอาแต่ใจของลูกผู้หญิงเท่านั้น ไม่มีทาง ที่จะไปมีเื่มีราวกับสำนักไท้ซานแน่นอน แม้แต่จะย่างกายเข้าไปก็ยังไม่เคย ข้ากับคุณหนูไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าสำนักนั้นอยู่ที่ใด เหตุใดจะต้องคิดทำร้ายคุณหนูด้วยเ้าค่ะ"
"เ้าวางใจเถิด ข้าจะต้องสืบหาคนผิดมาลงโทษให้จนได้ ใครที่คิดทำร้ายเ้า ยามเฉินของรุ่งสางข้าจะเดินทางไปสำนักไท้ซาน เพื่อสืบสาวหาความจริงนั้นให้ถึงที่สุด ในเมื่อคนในสำนักไท้ซานคิดที่จะทำวิบัติในที่แจ้งต่อหน้าทหารและคนของข้า ข้าก็จะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น" อี้เฉินกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและดุดันยิ่ง
"แต่..ท่านแม่ทัพขอรับ ข้ามีเหตุที่จะรายงานท่านอีกเื่ขอรับ แต่ถ้าหากไม่ใช่สำนักไท้ซาน" สืออีเหนียงเอ่ยขึ้น ขณะโค้งตัวลง
"เ้าหมายความว่าอย่างไร" อี้เฉินหันไปมอง สืออีเหนียงด้วยสีหน้าสงสัย
"ตอนที่ข้าหันหน้า เงยหน้าขึ้นมองไปที่ชายปริศนาผู้นั้น ข้าเห็นเพียงใบหน้าครึ่งเสี้ยวนั้นของคนผู้นั้น ที่ยิงธนูลงมานั้น ไม่ใช่คนของสำนักไท้ซานแต่อย่างไร ถึงแม้ธนูนั้นจะเป็ของสำนักก็ตาม แต่คนที่ยิงลงมาเป็คนของกองทัพเผ่าอินทรีหิมะขาว ขอรับจากด้านหน้าผากที่มีผ้าคาดศีรษะไว้เป็สัญลักษณ์ของกองทัพเผ่าอินทรีหิมะขาวขอรับ"
"กองทัพเผ่าอินทรีหิมะขาว ของเมืองจิ่วเฟิ่งอย่างนั้นรึ เหตุใดจึงเกี่ยวข้องกับสำนักไท้ซานกัน"
"ยิ่งถ้าเป็เช่นนั้นคุณหนูยิ่งไม่รู้จักเลยด้วยเ้าคะ แต่เหตุใดถึงหมายเอาชีวิตคุณหนูของข้าด้วย" หนิงเอ๋อ กล่าวออกมาด้วยความใ
"เ้ากลับไปที่จวนของข้าก่อนเถอะ เื่นี้สำคัญมาก ข้าจะไปหารือกับท่านกุนซือ เพื่อหาทางสืบสาวเื่นี้ให้ได้ สืออีเหนียง ถ่ายทอดคำสั่งของข้าให้ทหารผลัดเปลี่ยนเวรดูแลคุณหนูและคนในจวนของข้าอย่างเข้มงวด และให้ทหารที่อยู่ด้านชายแดนเหนือของเมืองเทียนสุ่ย เฝ้าลาดตระเวนตรวจเวรยามให้เข้มงวดขึ้น ทั้งทางเข้าออกของชายแดน ในการดำเนินการทุกอย่าง จะต้องเป็ไปอย่างเงียบที่สุด ห้ามมิให้ฝ่าาทรงรู้เื่นี้เป็อันเด็ดขาด ข้าไม่อยากให้ฝ่าาทรงมีความกังวลพระหฤทัย เพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงเพลาของการแข่งขันขัดเลือกทำอาหารในวังแล้ว"
"ข้าน้อยรับคำสั่ง ขอรับท่านแม่ทัพ" สืออีเหนียงทำความเคารพรับคำสั่งและออกไปขึ้นม้าศึกเพื่อเดินทางไปที่ชายแดนเหนือเมืองเทียนสุ่ยทันที
617
