(1).jpg)
:strawberry cheesecake
.
.
.
ก็ถ้าจะรู้ว่ามันจะเหี้ยได้ขนาดนี้ เขาสาบานเลยว่าจะไม่ยอมมากับมันแน่ๆ
"อือ..." ยุนกิขมวดคิ้วมุ่น ยามที่ถูกรุ่นน้องที่ไว้ใจกำลังลวนลามผ่านทางสายตา
"เป็อะไรครับพี่ อยากหรอ?" แทฮยองคลี่ยิ้มออกมานิด ยามมองรุ่นพี่ขาโหด ที่ในตอนนี้กำลังกลายร่างเป็แมวน้อยนอนบิดอยู่ตรงหน้าเขา
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน พวกเขาเพิ่งได้ไปดื่มสังสรรค์กันมา และดูเหมือนว่าแก้วของยุนกิจะถูกใครบางคนวางยา โดยที่เ้าตัวนั้นไม่รู้ตัวเลยสักนิด และการกระทำของวีก็ทำให้ยุนคิดได้แค่ในแง่เดียว
ไอ้หมอนี่วางยาเขา!
"ชู่ว... ไม่เอาน่า อย่ามองหน้าผมแบบนั้นสิ"
วียกยิ้มร้ายออกมายามที่มือหนากำลังปลดเน็คไทของตนออก
ั์ตาคมวาบวับยามที่กำลังจับจ้องร่างที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนเตียงของเขา
ใช่...
ทั้งหมดมันเป็แผนของพวกเขา
"อึก!"
ยุนเกร็งตัวแน่น ยามที่ฝ่ามือหนาของวีกำลังลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องแบนราบ มือเรียวที่แสนไร้เรี่ยวแรงพยายามจับข้อมือนั้นเอาไว้ราวกับห้ามปราม
"ว่าไง... เด็กดี" วีกระซิบข้างหูเสียงพร่า ยามที่ริมฝีปากหยักค่อยๆพรมจูบใบหูของรุ่นพี่อย่างใจเย็น ลมหายใจอุ่นๆพาให้ยุนกิถึงกับขนลุกซู่ ร่างกายรู้สึกอ่อนแรงลงราวกับถูกกระชากิญญาออกไป
"อื้อออ!" ยุนกัดปากตัวเองแน่นยามที่ถูกกอบกุมส่วนอ่อนไหวเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่แผ่นอกเล็กที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็จังหวะถูกปลายลิ้นร้อนตวัดไล้ชิมอย่างดูดดื่ม
"อืม..." วีแสยะยิ้มออกมาอีกครั้ง ขณะกำลังลากปลายลิ้นผ่านตุ่มไตสีสวย ัักับรสชาติที่เขาไม่เคยคิดว่ามินยุนกิจะหอมหวานได้มากขนาดนี้
เขาชักอยากจะทำมากกว่านี้แล้วนะ...
พรึ่บ!
กางเกงยุนถูกร่นลงจนหลุดออกจากร่างกายภายในระยะเวลาไม่นาน ขณะที่วีเอียงคอมองยุนยิ้มๆ ั์ตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความทรมานคู่นั้นกำลังพยายามถลึงตามองเขาราวกับจะกินเืกินเนื้อ
"อ่า อยากฆ่าผมงั้นหรอ"
วียกยิ้มมุมปากราวกับกำลังแสดงความเป็มิตรไปให้ ก่อนที่เ้าตัวจะรูดซิปกางเกงของตนลง แล้วจับเ้าลูกชายออกมาจรดริมฝีปากอวบอิ่มให้ยุนเบือนหน้าหนี
หมับ
หากแต่วีก็ยังสามารถรั้งใบหน้าหวานเอาไว้ได้อยู่ดี
"เป็เด็กดีนะครับ แล้วผมรับปากว่าจะเอาพี่เบาๆ"
น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่แสนสุภาพถูกเปล่งออกมาให้ยุนกิตัดสินใจอ้าปากรับมันเข้าไปทันที กลิ่นคาวคละคลุ้งที่ไม่คุ้นชินทำเอายุนกิขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่น ยามที่มือหนากำลังลูบเรือนผมของเขาไปมา
แผล่บ...
"อ่าห์... พี่..." วีคำรามต่ำๆออกมายามที่ปลายลิ้นเล็กกำลังแตะลงบนส่วนปลายของมันอย่างกล้าๆกลัวๆ
ความน่ารักของมินยุนกิในเวลานี้ ทำให้วีรู้สึกพอใจ เห็นทีว่าเขาคงต้องเซอร์วิสสักหน่อยแล้ว
พรึ่บ!
"อื้อ!!!!"
ส่วนใหญ่โตที่กระแทกเข้ามาทีเดียวทำเอายุนกิถึงกับน้ำตาคลอ ยามที่สะโพกสอบนั้นกำลังเคลื่อนไหวให้ปลายลิ้นเล็กปัดป่ายไปทั่ว
"อึก..."
ยุนจำเป็ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างเลี่ยงไม่ได้ ขณะที่ั์ตาคมคายคู่นั้นของวีมองสบลงมา ให้ร่างกายของเขาสั่นระริก
วีกำลังมองเหมือนเขาเป็อาหาร
"อืม... เด็กดี... แบบนั้น...อ่าห์" วีส่งเสียงครางพร่ายามที่ยุนกิตั้งใจทำหน้าที่ของตนได้อย่างดีเยี่ยม
แม้ว่าร่างเล็กจะค่อนข้างที่จะอ่อนแรงลงทุกทีตามความ้าของเ้าตัวที่เกิดจากผลข้างเคียงของยา หากแต่ศรีษะทุยกลับยังคงเคลื่อนไหวเรื่อยๆราวกับกำลังกินของอร่อย
ดูเหมือนว่าตอนนี้... จิตใต้สำนึกส่วนดีของยุนจะถูกชัตดาวน์ลงไปเรียบร้อยแล้ว
.
.
จุ๊บ... จ๊วบ...
ริมฝีปากอวบอิ่มดูดเม้มท่อนเอ็นร้อนผ่าวหนักๆ ยามที่สะโพกสอบกำลังเคลื่อนไหวรัวเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน
กึก กึก กึก
"อื้อออ"
มือเรียวที่แสนอ่อนแรงพยายามดันหน้าขาของวีเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกดมันเข้ามาลึกกว่านี้ แต่ทว่าข้อมือของยุนกลับถูกวีรวบเอาไว้อย่างเอาแต่ใจ ยามที่เอวหนาเร่งเร้าจังหวะรัวเร็วจนยุนแทบหายใจไม่ทัน
"อึก!"
พรวด!
"อืมมม" วีปรายตามองริมฝีปากนุ่มนิ่มราวกับเยลลี่ของยุนที่กำลังครอบของเขาอยู่ในปากด้วยแววตากระหาย
ใจจริงเขาอยากจะลองลิ้มรสเยลลี่นั่นดูสักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะพลาดแตกใส่ปากยุนไปแล้ว
"แค่กๆๆๆ" ยุนถึงกับสำลักทันทีที่วีถอนกายออกไป แก้มขาวใสที่กำลังขึ้นสีระเรื่อเพราะกำลังหายใจหอบเหนื่อย ทำให้วีค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง
หมับ
ยามที่มือหนาวางลงบนศรีษะของยุนก่อนจะลูบไปมาเบาๆ
"เก่งมากครับเด็กดี..."
เพียะ!
ทว่าคนตัวเล็กกลับปัดมือเขาออกเต็มแรงให้วีถึงกับเลิกคิ้วขึ้นมองด้วยความสนใจ
"นี่พี่ไม่ได้ดื่มแก้วนั้นหรอ?"
.
.
.
.
.
.
"อ่าห์ ไอ้เหี้ยวี..." พัคจีมินที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าทรมาน ทำให้วีถึงกับหลุดหัวเราะออกมา
"นี่มึงอย่าบอกนะว่ามึงเสือกแดกแก้วพี่ยุนไปอ่ะ"
"เออ! ไอ้สัส เขาดันเอาแก้วมาสลับกับกู"
"..."
"แสดงว่าโดนคู่สินะ... ให้กูช่วยมั้ยเพื่อนรัก?"
"ช่วยพ่อมึงอ่ะไอ้ควาย" จีมินว่าออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนเขาเกือบถูกจองกุกลวนลามอยู่แล้ว โชคดีที่เ้าตัวหนีขึ้นแท็กซี่ออกมาได้ทัน ไม่งั้นนะ...
เอ่อ เอาเป็ว่าอย่าพูดถึงมันเลยดีกว่า
"พี่ยุนแดกไปเยอะมั้ยวะ"
"ครึ่งนึงมั้ง" จีมินขมวดคิ้วมุ่น ยามที่กำลังรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ร่างหนากระโจนเข้าใส่ยุนกิแทบจะทันทีราวกับรอคอยเวลานี้มาแสนนาน
"เหี้ยมึง! เดี๋ยว..." วีร้องห้ามแทบไม่ทัน เมื่อจีมินเลือกที่จะเล่นกับปากยุนกิก่อนเป็อันดับแรก การกระทำที่ทำให้วีถึงกับหลุดหัวเราะออกมา ยามจ้องมองเพื่อนสนิทที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น ขณะที่กำลังจูบยุนกิอย่างดูดดื่ม
"อืม..."
"อือ..."
ก่อนที่จีมินจะเป็ฝ่ายผละออกมา แล้วยกแขนขึ้นเช็ดปากตัวเองทันที
"กลิ่นเหี้ยอะไรวะ"
รสชาติคาวๆในปากยุนทำเอาจีมินถึงกับสบถออกมาอย่างหัวเสีย ยามมองหน้าวีที่กำลังหัวเราะร่วนออกมา ก่อนที่จีมินจะเบิกตากว้าง
"นี่มึงอย่าบอกนะ..."
"เออ"
วีคลี่ยิ้มออกมาพลางยักคิ้วส่งให้ไปที ให้จีมินถึงกับวิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำแทบไม่ทัน
อ่า โทษเขาไม่ได้จริงๆนะ :)
5K
