เชียงใหม่กับใจที่ไม่เหมือนเดิม
เมื่อเครื่องบินขึ้นสู่ท้องฟ้าทำให้ฉันมีเวลาคิดถึงเื่ที่เจอมาเมื่อคืน ภาพที่ได้เห็นทำฉันช็อกฉันไม่คิดว่าจะเจอดินกอดจูบกับผู้หญิงที่นั่น ถึงแม้จะเป็มุมที่ค่อนข้างลับตาคนก็เถอะความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้องจู่โจมฉันทันทีที่เห็นผู้ชายที่ฉันชอบตลอดหลายปีกำลังกอดจูบกับผู้หญิงคนอื่นขอบตาของฉันร้อนผ่าวและน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ความรู้สึกหวงแหนและความเสียใจปนเปกันไปหมด ฉันทนมองภาพนั้นไม่ได้อีกต่อไปตลอดทางที่ฉันขับรถกลับฉันเฝ้าแต่ถามตัวเองว่าฉันมีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขาฉันสามารถเสียใจได้หรือแล้วทำไมน้ำตาของฉันจะต้องไหลให้กับผู้ชายที่ไม่ได้เป็อะไรกันหนึ่งนั่งปาดน้ำตาเงียบๆ ข้างฉันเพื่อนฉันคงรู้สึกเศร้าไม่ต่างกันเพราะผู้ชายอีกคนที่ฉันเห็นคือคนที่หนึ่งมีใจให้เขาตลอดหลายปีเช่นกันกว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็ตอนตีหนึ่งเรามารวมตัวกันที่ห้องของนุ่มนิ่มตอนตีห้าครึ่งด้วยหน้าตาไม่สดชื่นนักนุ่มนิ่มบอกให้เราเข้มแข็งและตั้งใจทำโปรเจคก่อน ค่อยคิดเื่ที่ทำให้ไม่สบายใจเราตกลงกันแล้วว่าเราจะแวะเอาของไปเก็บของที่รีสอร์ตก่อนแล้วเดินทางไปเที่ยวทันทีพวกเราให้กำลังใจกันและกันจึงทำให้กลับมายิ้มได้อีกครั้งเราพูดคุยกันถึงแผนการเดินทางท่องเที่ยวอย่างสนุกสนานเรามาถึงสนามบินตามเวลาที่นัดหมายกับครอบครัวนุ่มนิ่มพ่อกับแม่ของนุ่มนิ่มมารับพวกเราด้วยตัวเอง ท่านดีใจมากที่ได้พบลูกสาวและเพื่อนๆลูก ท่านยังคงเป็ผู้ใหญ่ที่น่ารักของพวกเราเสมอ จากสนามบินมาถึง ‘เพียงใจรักษ์’รีสอร์ต ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมงเศษ เพียงใจรักษ์ รีสอร์ตเป็รีสอร์ตที่ห้อมล้อมไปด้วยูเาและป่าไม้นานาพรรณมีอาคารต้อนรับขนาดใหญ่ด้านหน้าซึ่งเป็ส่วนกลางสำหรับให้แขกผู้มาพักติดต่อจองห้องพักมีห้องอาหาร ห้องออกกำลังกาย มีสระว่ายน้ำไว้ให้บริการและยังมีบริการรับส่งถึงสนามบินอีกด้วยแต่ถ้าหากแขกที่มาพักขับรถส่วนตัวมาเองทางรีสอร์ตก็มีที่จอดรถภายในให้ที่รีสอร์ตแห่งนี้มีห้องพักเพียงยี่สิบห้องเท่านั้น จึงทั้งสงบและร่มรื่นไปในตัวและบ้านพักของแขกของที่นี่ไม่ได้อยู่ใกล้กันมากจึงค่อนข้างมีความเป็ส่วนตัวบ้านพักทุกหลังสามารถชมทะเลหมอกได้ในตอนเช้า มองเห็นวิวของยอดดอยอินทนนท์ได้บ้านของนุ่มนิ่มเป็บ้านไม้สักขนาดใหญ่ตกแต่งสไตล์ล้านนาอยู่ถัดจากตัวรีสอร์ตเข้ามาด้านในซึ่งแยกจากรีสอร์ตอย่างเป็ส่วนตัวที่นี่มีเพียงพ่อกับแม่ของนุ่มนิ่มเท่านั้นที่พักอยู่พนักงานส่วนใหญ่เป็คนท้องถิ่นของจังหวัดเชียงใหม่แต่ทางรีสอร์ตก็มีบ้านพักแยกไว้ให้พนักงานอย่างเป็สัดส่วนซึ่งพ่อของนุ่มนิ่มบอกพวกเราตอนพาชมรีสอร์ตว่าเป็สวัสดิการของพนักงานที่ทางรีสอร์ตจัดไว้ให้
“ลูกมาถึงเหนื่อยๆ ป๊าก็พาไปชมรีสอร์ตน่าจะให้ลูกๆ พักก่อน” คุณแม่เอ็ดคุณพ่อไม่จริงจังนัก
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะม๊า พวกเราอยากชมค่ะรีสอร์ตของป๊ากับม๊าสวยมากๆ เลยค่ะ เป็ธรรมชาติและสดชื่นมากๆ”ฉันบอกป๊ากับม๊าตามความรู้สึกจริงๆ
“ได้มาบ้านนุ่มนิ่มคราวนี้เหมือนมาเที่ยวมากกว่ามาทำงานอีกนะคะเนี๊ยะบรรยากาศนี่หลักล้านเลยค่ะป๊า” น้องยกหัวแม่มือแสดงอาการถูกใจให้ป๊าอย่างชื่นชม
“ถ้าชอบก็มากันบ่อยๆ หรือจะมาช่วยงานป๊าก็ได้นะโปรเจคท่องเที่ยวที่เราเสนอมาป๊าก็สนใจอยู่ ถ้าเวิร์คก็ดีเลย” ป๊าพูดยิ้มๆท่านคงอยากให้พวกเรามาบ้านท่านบ่อยๆ เพราะดูท่านจะเอ็นดูพวกเรามากเพราะท่านมีนุ่มนิ่มเป็ลูกสาวเพียงคนเดียวพอมีพวกเรามาเป็ลูกสาวเพิ่มท่านเลยยิ่งมีความสุข
“พวกเราคงจะอ้วนเป็หมูเพราะฝีมือทำอาการของม๊าแน่ๆเลยค่ะ” หนึ่งกอดเอวม๊าอย่างอ้อนๆ เพราะท่านทำอาหารอร่อยทุกอย่างเลย
“ม๊าทำไส้อั่ว กับน้ำพริกหนุ่มเอาไว้นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว นุ่มนิ่มพาเพื่อนไปห้องพักนะ อาบน้ำอาบท่ากันก่อนเดี๋ยวลงมากินข้าวกันนะลูก” ม๊าบอกนุ่มนิ่มแล้วเดินเข้าครัวไปคงจะไปเตรียมอาหารให้พวกเราแน่ๆ
“ค่าม๊า เดี๋ยวนิ่มเอาของขึ้นไปเก็บก่อนนะคะแล้วจะรีบลงมาค่า” พูดจบนุ่มนิ่มก็พาพวกเราไปห้องพักห้องพักแขกของบ้านนี้มีระเบียงชมวิวที่สวยมาก วิวหลักล้านสมกับที่น้องพูดไม่มีผิด
หลังจากแยกย้ายกันเข้าห้องพักและทำธุระส่วนตัวเราก็ทยอยกันลงมาช่วยม๊าที่ครัวในครัวมีลูกมือของม๊าหนึ่งคน ฉันคิดว่าคงเป็แม่บ้านที่ช่วยดูแลเื่ต่างๆ ในบ้านและนุ่มนิ่มก็นั่งช่วยเป็ลูกมือม๊าอยู่ก่อนที่ฉันจะมาถึง
“น้ำช่วยนิ่มจัดโต๊ะแล้วกันนะพวกจานกับช้อนส้อมอยู่ตรงนี้ ถัดไปเป็แก้วน้ำจ้า” นุ่มนิ่มชี้มือไปที่ตู้ใบหนึ่งครัวที่บ้านนุ่มนิ่มเป็ครัวบิ้วท์อินแบบฝรั่งที่แยกสัดส่วนครัวกับตู้เก็บอุปกรณ์ได้อย่างชัดเจนจึงไม่ยากที่จะหาอุปกรณ์จัดโต๊ะอาหารอื่นๆหนึ่งกับน้องมาช่วยฉันจัดโต๊ะและเตรียมเครื่องดื่มไม่นานพวกเราก็ช่วยกันลำเลียงอาหารออกจากครัว วันนี้ม๊าทำเมนู ไส้อั่วน้ำพริกหนุ่มกับแคบหมู จอผักกาด แกงฮังเล และคั่วแห้งไก่
“กินเยอะๆ นะลูก วันนี้ม๊าทำสุดฝีมือเลย”ม๊าตักไส้อั่วใส่จานนุ่มนิ่มแล้วตักให้เราคนละชิ้น พวกเราขอบคุณท่าน
“แล้วนี่กินข้าวเสร็จจะไปแม่กำปองกันเลยหรือยังไง”ป๊าหันมาถามนุ่มนิ่ม
“ค่ะป๊า นิ่มยืมรถป๊าสักอาทิตย์นะคะ”
“น่าจะนอนกับม๊าก่อนอีกวันสองวันค่อยไปก็ได้นี่ลูก”
“ไปแค่อาทิตย์เดียวเองค่ะม๊าแล้วก็กลับมาอยู่กับม๊ายาวเลยนะคะ”
“ก็เป็ซะแบบนี้ เอาแต่ใจตัวเองที่สุด”ม๊าเอ็ดนุ่มนิ่มไม่จริงจังนัก
“เอาคันใหญ่ไปแล้วกันนะ” ป๊าบอกกับนุ่มนิ่ม
“ก็ว่าจะขอคันนั่นแหละค่ะป๊า เพื่อนนิ่มเยอะ อิอิ อิ”
“ขอบคุณป๊ากับม๊ามากนะคะ ที่ยอมให้พวกเรามาทำโปรเจคที่นี่แล้วยังเป็ผู้สนับสนุนหลักค่าที่พักที่เราจะไปด้วยอีกค่ะ”พวกเรายกมือไหว้ขอบคุณท่านทั้งสอง
“เพื่อนลูกมาทั้งทีให้น้อยกว่านี้ได้ยังไงกันไม่ต้องเกรงใจป๊า พวกเราก็เหมือนลูกสาวป๊าคนหนึ่ง แล้วยิ่งอยู่กันหลายๆคนแบบนี้ม๊ากับป๊าคงไม่เหงาอีกนาน ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ป๊าหัวเราะชอบใจเสียงดังเชียวท่านคงถูกใจที่มีลูกสาวเพิ่ม
“กินเยอะๆ นะลูก”ม๊าพูดแล้วก็ตักอาหารเพิ่มให้พวกเราอีกคนละสองสามอย่า
“ฝีมือม๊าอร่อยเหมือนเดิมเลย”น้องยกหัวแม่มือให้ท่านทั้งสองข้าง แสดงอาการถูกใจอาหารฝีมือแม่ทำให้ท่านยิ่งยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ
“อิ่มมากๆ เลยค่ะม๊า ว่างๆม๊าสอนหนึ่งทำอาหารบ้างนะคะ”
“ไว้พวกเราว่างเมื่อไหร่ม๊าจะจับเข้าครัวให้หมดเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถ้าอิ่มกันแล้วก็เก็บโต๊ะเถอะจะได้เดินทางเดี๋ยวจะมืดค่ำกันซะก่อน”
“ค่ะม๊า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” พวกเราตอบพร้อมกันแล้วก็ต้องหัวเราะออกมา การมาบ้านนุ่มนิ่มครั้งนี้ถือว่าคิดถูกเพราะแค่มาถึงยังไม่เต็มวันก็มีความสุขมากๆ แล้ว
2K
