ตอนที่ 10 เยี่ยมเยียน (6)
“เว่ยเยียนหราน”เจียงอวิ่นจือมองไปยังเว่ยเยียนหรานที่นั่งอยู่บนพื้นสกปรกๆ นั่นเห็นนางมองมาที่ตนด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับจิติญญาล่องลอยไปไกล เขาจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างในความทรงจำของเขา จริงๆ แล้วเว่ยเยียนหรานเป็เด็กที่ถูกตามใจจนเสียคนไม่เพียงจะเอาแต่ใจโดยไม่สนใครเท่านั้น ยังงี่เง่าไร้สมอง เจอเื่อะไรก็เอาแต่โหวกเหวกโวยวายไม่สมเป็กุลสตรีเลยสักนิด ทุกครั้งที่เขาได้เห็นนางก็มักจะไม่สบอารมณ์ เหตุใดวันนี้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ นางกลับยังนั่งอย่างสงบได้อยู่อีก
“หนิงอ๋องคืนนี้ท่านคงไม่ได้มาหาหม่อมฉันใช่หรือไม่” เว่ยเยียนหรานเอ่ยเสียงเบาแม้เสียงนางจะยังคงแหบแห้ง แต่ก็ฟังออกว่าจิตใจของนางในยามนี้สงบดุจน้ำนิ่ง
เจียงอวิ่นจือเลิกคิ้วขึ้นเขาจ้องเว่ยเยียนหรานอย่างเ็า มู่เฟิงมองเ้านายของตนเองอย่างสงสัยเขารับรู้ได้ว่าในยามนี้นายของตนจงใจแผ่รังสีบนร่างออกมามันคือไอสังหารที่ได้มาจากการฝึกฝนผ่านความเป็ความตายนับไม่ถ้วนในสนามรบคนทั่วไปไม่มีทางรับไหว แต่เขาก็ต้องมองไปที่เว่ยเยียนหรานอย่างสงสัยอีกครั้งสีหน้าของแม่นางน้อยที่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเช่นนี้กลับไม่เปลี่ยนไปเลยนางยังคงจ้องมองเจียงอวิ่นจือนิ่งๆ รอคอยให้เขาตอบนางเช่นเดิม
เจียงอวิ่นจือปรายตามองเว่ยเยียนหรานอย่างเฉยชาแล้วพิจารณานางอีกครั้ง เขาผ่านสนามรบมานานหลายปีรู้ดีว่าไอสังหารบนร่างของตนเข้มข้นขนาดไหน สามารถทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้มากเพียงใดแต่หญิงสาวที่ถูกเลี้ยงดูอยู่แต่ในเรือนตรงหน้าเขาไม่เพียงไม่กลัวเท่านั้น นางยังมองเขาด้วยท่าทีสงบอีกด้วยทำให้เขารู้สึกว่าเว่ยเยียนหรานที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คนเดียวกับคนที่เขาเคยรู้จักแต่เขาก็ต้องยอมรับว่าเว่ยเยียนหรานตรงหน้านี้ก็คือคุณหนูเว่ยเยียนหรานที่แสนจะเอาแต่ใจคนนั้นจริงๆ
“เ้าไม่กลัวหรือ”ผ่านไปนาน เจียงอวิ่นจือจึงเก็บไอสังหารกลับไป แล้วเอ่ยปากถาม
“กลัวอะไร”
“กลัวว่าต้องตายที่นี่!”
“กลัวแล้วมีประโยชน์หรือ”
“ไม่มี!”
“ในเมื่อไม่มีแล้วทำไมจะต้องกลัวด้วยล่ะ”
“...”เจียงอวิ่นจือขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าเว่ยเยียนหรานคนนี้ไม่ใช่คนที่ทุกคนสบประมาทว่าไร้ประโยชน์คนนั้นอีกแล้ว
“มีชีวิตอยู่มันไม่ดีหรือ”เจียงอวิ่นจือจ้องมองเว่ยเยียนหรานอยู่นาน ทว่านางเอาแต่นั่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจท่าทีที่เขาประเมินตน
“บนโลกนี้มีคนชั่วมากมายเกินไปพวกเขาต่างจับจ้องมาที่ท่านตลอดเวลา หลอกลวงท่าน ตักตวงเอาผลประโยชน์จากท่านทอดทิ้งท่าน ชีวิตก็หมุนวนอยู่ในวัฏสงสารเท่านั้น เวียนว่ายตายเกิด สุดท้ายก็ยังต้องเผชิญกับการหลอกลวงการถูกใช้ประโยชน์ และการทอดทิ้งใหม่อีกครั้ง แล้วเช่นนี้การมีชีวิตอยู่มันจะมีอะไรดีล่ะ”เว่ยเยียนหรานมองไปที่เจียงอวิ่นจือแล้วถามกลับ “หนิงอ๋อง แม้ท่านจะเป็ถึงองค์ชายผู้สูงส่งแต่ญาติสนิทสายเืเดียวกันกลับมองว่าท่านเป็เข็มที่คอยทิ่มแทงตน และเอาแต่คิดกำจัดท่านตลอดเวลาท่านคิดว่าการมีชีวิตแบบนี้มันดีจริงๆ หรือ”
เจียงอวิ่นจือขมวดคิ้วแน่นพลางมองเว่ยเยียนหรานอย่างเ็าเขาปล่อยไอสังหารและความกดดันบนร่างออกมาอีกครั้ง ทว่าเว่ยเยียนหรานยังคงทำเป็มองไม่เห็นนางมองเจียงอวิ่นจือกลับอย่างเ็าเช่นกัน หากมองข้ามท่าทีเยือกเย็นไร้อารมณ์ของคนทั้งสองไปคงทำให้ผู้คนคิดว่าพวกเขาคือคู่รักที่มีใจให้กันเป็แน่
มู่เฟิงรู้สึกจุกในลำคอเหตุใดเขาถึงได้รู้สึกว่าเว่ยเยียนหรานตรงหน้าเขาไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว ดูท่าชื่อเสียงที่ว่าไร้ประโยชน์นี้คงไม่ได้มาง่ายๆอย่างไรเสีย บนโลกนี้ก็มีบางคำที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ มองออกแต่ไม่กล่าว จึงจะเรียกว่าฉลาด
ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
10K
