ตอนที่ 3 ชำระกายที่ลำธาร
ทั้งสองออกเดินไปตามทางในป่าลึกได้สักพัก อาซานก็สังเกตเห็นคราบดินโคลนและรอยเขียวของใบไม้ประปรายอยู่บนลาดไหล่และต้นแขนของหลานฉิง
อาภรณ์ที่ฉีกขาดอยู่แล้ว ยิ่งขับให้รอยแปดเปื้อนเ่าั้ดูเด่นชัดชวนให้เสียบรรยากาศ เขาชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนอบน้อมอย่างจอมยุทธ์
“หลานฉิง…ตามร่างกายของเ้ามีรอยแปดเปื้อนอยู่ไม่น้อย เบื้องหน้ามีลำธารสายเล็กไหลผ่าน เ้าควรไปชำระร่างกายเสียหน่อยนะ”
หลานฉิงก้มลงมองสภาพตัวเอง พลันรีบพยักหน้ารับด้วยความเขินอาย
“ท่านอาซานพูดถูกต้องแล้วเ้าค่ะ ข้าจะไปชำระกายสักครู่”
นางก้าวไปยังลำธารสายเล็กที่ไหลเอื่อยผ่านโขดหิน สายน้ำใสเย็นสะท้อนระลอกคลื่นยิบยับใต้แสงแดดรำไร หลานฉิงย่อกายลงนั่งริมน้ำ วักสายน้ำใสขึ้นมาหมายจะเช็ดถูตามกาย ทว่าด้วยอาภรณ์ที่ขาดร่องแร่งประกอบกับท่วงท่าที่ไม่สะดวก นางจึงไม่อาจเช็ดถูได้ทั่วถึง โดยเฉพาะบริเวณแผ่นหลังและไหล่

อาซานยืนมองอยู่วงนอกสักพัก ก่อนจะตัดสินใจฉีกชายเสื้อที่ขาดวิ่นของตัวเองออกมากระทั่งได้ผืนผ้าพอดีมือ เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วยื่นส่งให้หลานฉิง
“ใช้ผ้าผืนนี้เถิด นำไปชุบน้ำแล้วเช็ดถูกาย น่าจะสะดวกขึ้นมาก”
หลานฉิงยื่นสองมือออกมารับผ้าผืนนั้นไป ดวงตานวลผ่องฉายแววประหลาดใจแกมซาบซึ้งอย่างปิดไม่มิด
“ขอบพระคุณท่านอาซาน…ท่านช่างเมตตาต่อข้ายิ่งนัก”
อาซานยิ้มรับเบา ๆ
ทว่าความคิดภายในหัวกลับสวนทางไปคนละทิศ
“ยินดีช่วยก็เื่หนึ่ง…แต่ได้ยืนดูสาวงามชำระกายในระยะประชิดแบบนี้ ก็นับเป็กำไรเต็ม ๆ”
เศษเสื้อที่เขาเพิ่งฉีกออกไป ส่งให้ไหล่กว้างและท่อนแขนกำยำเผยเปลือยต้านแสงแดดชัดเจนยิ่งขึ้น มัดกล้ามเนื้อแน่นหนั่นที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างหนักเรียงตัวสวยงาม
หลานฉิงแอบลอบมองด้วยหางตา หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะโดยไม่ทันตั้งตัว นางรีบก้มหน้าลงเช็ดถูกายต่อโดยเร็ว ทว่าจังหวะมือกลับชะลอช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ผ้าเปียกน้ำเย็นชื้นถูกทาบเช็ดไปตามลำคอ ไถลผ่านกระดูกไหปลาร้า หยดน้ำเล็ก ๆ ไหลรินไปบนแผ่นไหล่เนียนนุ่มและไหลย้อยลงตามร่องอกที่ถูกผ้าบางปกปิดไว้เพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ ยามนางเบือนหน้าขึ้นเล็กน้อย เรือนผมยาวสยายก็พลิ้วไหวไปตามลม
ท่วงท่าการเช็ดตัวอันเชื่องช้าละเมียดละไมนั้น...สำหรับอาซานแล้ว มันคือภาพอันยั่วยวนที่ยากจะข่มอารมณ์ไหว ความร้อนผ่าวเริ่มม้วนตัวขึ้นใต้ท้องน้อยอย่างหนักหน่วง ลำท่อนกลางหว่างขาเริ่มดุนดันกางเกงผ้าเนื้อบางจนแข็งตึง
ชายหนุ่มจำต้องทิ้งน้ำหนักลงบนขาอีกข้าง พลันเบี่ยงกายถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อซ่อนเร้นอาการความใคร่
หลานฉิงเช็ดกายไปได้สักพัก ก็เอี้ยวหน้าหันกลับมามองเขาด้วยท่าทีลังเลใจ
“ท่านอาซาน…แผ่นหลังและไหล่ของข้า ยังคงแปดเปื้อนอยู่มากหรือไม่เ้าคะ?”
อาซานก้าวเท้าเข้าไปประชิด สายตากวาดมองแผ่นหลังนวลเนียนที่โผล่พ้นรอยฉีกขาดของชุด คราบดินโคลนยังคงติดค้างอยู่บนไหล่และหลังส่วนบนจริง
“ยังเปื้อนอยู่เลย ประเด็นคือเ้าเช็ดเองไม่ถึง…ข้าช่วยเช็ดให้ดีกว่า”
หลานฉิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นวลแก้มใสซับสีเืฝาดแดงระเรื่อ ทว่านางก็พยักหน้ารับอย่างไม่ขัดข้อง
“เช่นนั้น…ก็ขอรบกวนท่านอาซานแล้วเ้าค่ะ”
อาซานรับผ้าเปียกชื้นมาจากมือนาง เขายืนซ้อนอยู่เื้ั วางผืนผ้าลงบนลาดไหล่เนียนของหลานฉิงอย่างแ่เบา แล้วเริ่มออกแรงเช็ดถูอย่างระมัดระวัง
ััผิวกายนุ่มนวลและอุ่นกรุ่นส่งผ่านผืนผ้าเข้ามา จนปลายนิ้วของเขาชาไปชั่วขณะ เขาบรรจงเช็ดไหล่เนียนทีละข้าง เคลื่อนผืนผ้าลงมาตามแผ่นหลังอย่างเบามือ กลิ่นกายสาวหอมละมุนปนกลิ่นน้ำลำธารลอยอบอวลเข้าเตะจมูก
เมื่อมองจากด้านข้าง...ใบหน้าอันงดงามหมดจดของหลานฉิง ผิวเนียนที่เปียกปอนหยดน้ำเล็ก ๆ ทุกองค์ประกอบชวนให้เขานึกถึงบทบาทและฉากโลมเล้าในกองถ่ายที่เคยผ่านมือมานับครั้งไม่ถ้วน
และแล้ว…อาซานก็เผลอตัว ฝ่ามือที่ถือผ้าเช็ดกายค่อย ๆ ลื่นไหลต่ำลง จากแผ่นหลังเนียน ไถลอ้อมมายังกึ่งกลางลำตัวด้านข้าง ก่อนจะหยุดกุมลงบนเนินอกอวบอิ่มที่ถูกผ้าบางกั้นไว้เพียงชั้นเดียว ฝ่ามือหนากดเน้นััลงไปเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ราวกับร่างกายขยับไปเองตามความคุ้นเคยของบทบาทที่เคยเล่นในหนัง
หลานฉิงตัวเกร็งขึ้นในพริบตา ลมหายใจของนางสะดุด
อาซานเองก็เพิ่งได้สติในวินาทีนั้น ฝ่ามือยังคงทาบคาอยู่บนตำแหน่งอันตราย ความนุ่มนวลและหยุ่นมือของเนินอกส่งผ่านเนื้อผ้าเปียกชื้นเข้ามายังฝ่ามือของเขาอย่างเด่นชัด เวลาราวกับหยุดหมุน ทั้งสองคนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม มีเพียงเสียงสายน้ำในลำธารไหลเอื่อย ๆ เป็ฉากหลัง
อาซานกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ลงคอ ค่อย ๆ ถอนฝ่ามือกลับออกมาอย่างช้า ๆ พลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามรักษาความสงบนิ่ง
“ขออภัยด้วย…พอดีตรงนั้นมีคราบแปดเปื้อนอยู่ ข้าเลยจะช่วยเช็ดออกให้”
หลานฉิงไม่ได้เบือนหน้ากลับมาประสานสายตา นวลแก้มและใบหูของนางซับสีเืฝาดแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ทว่านางกลับไม่ได้ผลักไสหรือเอ่ยปากห้ามปราม ทำเพียงยืนนิ่งสนิท ทอดถอนลมหายใจกระหืดกระหอบถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย
เมื่อเห็นท่าทียินยอมพร้อมใจเช่นนั้น แรงปรารถนาที่คุกรุ่นอยู่ใต้ท้องน้อยของอาซานก็พุ่งทะยานขึ้นสูงในพริบตา
เขากลืนน้ำลายเอือกใหญ่ พลันตัดสินใจเดินหน้าต่อ ฝ่ามือหนาที่ถือผ้าเปียกชื้นค่อย ๆ ทาบกลับลงบนเนินอกอวบอิ่มของนางอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้เพียงเช็ดผ่านไป ทว่ากลับออกแรงเคลื่อนผืนผ้าวนเวียนเป็วงกลมอย่างเชื่องช้าละเมียดละไม ััถึงความนุ่มและความยืดหยุ่นที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าบางทีละนิด
เรือนร่างของหลานฉิงสั่นสะท้านน้อย ๆ ก่อนจะมีเสียงครางหวานแ่เบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก
“อืม…อืออ”
อาซานได้ยินก็ยิ่งได้ใจ ทักษะความชำนาญที่เคี่ยวกรำมาจากงานเก่าถูกนำมาประยุกต์ใช้โดยสัญชาตญาณ
เขารู้จักจังหวะหนักเบา รู้ดีว่าควรลงน้ำหนักตรงจุดใด และควรคลึงเคล้นเบามือเพียงไร ผืนผ้าเปียกชื้นกลายเป็สื่อกลางนำพาความเสียวสยิว ลูบไล้เฟ้นคลึงเนินอกอันงดงามทั้งสองข้างอย่างหยอกเย้า บางจังหวะก็ใช้นิ้วมือลงน้ำหนักผ่านผืนผ้าเบา ๆ ให้ััถึงความนุ่มนวลที่ตอบสนองตามแรงกดดัน
หลานฉิงเริ่มเอนกายกลับมาพิงซบลงบนไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังนวลเนียนอันอุ่นกรุ่นแนบชิดกับอกกว้างของอาซาน ลมหายใจระส่ำของคนทั้งสองสอดประสานผสมปนเป
กิริยา “การเช็ดกาย” ค่อย ๆ แปลเปลี่ยนเป็การ “เคล้นเฟ้น” และ “บีบนวด” อย่างละมุนละม่อม
อาซานใช้ฝ่ามือช้อนรองรับน้ำหนักเนินอกทีละข้าง นวดคลึงเบา ๆ ให้ััถึงความเต่งตึงและความนุ่มหยุ่น ทุกครั้งที่ปลายนิ้วสะกิดผ่านยอดปทุมถันที่เริ่มแข็งชูชันใต้เนื้อผ้า นางก็จะส่งเสียงครางแ่หวานออกมารับัั
“อ่าา…อืออ”
มืออีกข้างของอาซานค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงจากรอบเอว ไถลผ่านหน้าท้องนวลเนียน ลูบไล้ไปมาอย่างเชื่องช้าผ่านเนื้อผ้าบางเบาที่เปียกชุ่ม ััผิวกายนุ่มนวลและอุ่นร้อน ส่งผลให้ความซ่านสยิวแล่นปราดจนยากจะข่มอารมณ์
ความแข็งขึงกลางหว่างขาของเขาในยามนี้ขยายตัวตึงแน่นผงาดเต็มที่ ดุนดันเข้ากับแผ่นหลังนวลเนียนของหลานฉิงอย่างเด่นชัด
ทุกครั้งที่นางขยับเคลื่อนกายเบา ๆ ความแข็งตึงนั้นก็ยิ่งบดเบียดเสียดสีเพิ่มความกระสัน
“ซี้ด…อาา”
อาซานส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดใบหูของนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ยังมีจุด…ที่ยังไม่สะอาดดี ข้าขอเช็ดชำระต่ออีกนิดเถิด…”
หลานฉิงสะท้านเกร็งไปทั้งร่าง นางไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาเป็คำพูด ทำได้เพียงส่งเสียงร้องครางแ่เบา แล้วพยักหน้ารับอย่างช้า ๆ แผ่นหลังนวลเนียนยังคงพิงซบแแ่อยู่กับแผงอกหนา ราวกับยินยอมมอบเรือนร่างให้เขาและจัดการตามใจปรารถนา
อาซานยกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้ สองมือหนายังคงเคลื่อนไหวโลมเล้าต่อไปอย่างเชี่ยวชาญ…ละมุนละไม…และร้อนแรงยิ่งขึ้นทุกขณะ