หลังจากที่ผมพาน้องมิ้นมานั่งเล่นกันที่สวนสาธารณะก่อนพาน้องกลับบ้าน ตอนนี้น้องกอดแขนผมแน่นมาก จริงๆ ผมก็มองซ้ายมองขวาเห็นแล้วว่าไม่มีคนก็เลยปล่อยน้องให้กอดได้เต็มที่เลย พร้อมพูดหยอกๆ แกมหัวเราะ ไปว่า
“เต็มที่เลยนะครับ... จะกอดหรือจะกลืนพี่ทั้งตัวเลยก็ได้นะ 55”
หลังพูดจบ น้องมิ้นมองหน้าผมด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วเปลี่ยนจากกอดแขนมากอดที่ตัวของผมจริงๆ ผมก็คิดไว้แล้วว่าน้องจะมาแบบนี้ ซึ่งมันก็รู้สึกดีมากๆ เลย ผมจึงเอื้อมมือไปโอบไหล่น้องแล้วแซวเบาๆ ไปว่า
“ดื้อนะเรา พี่จะทำโทษซะดีไหม...”
“ทำโทษเลยค่ะ หนูยอม 55”
น้องแหย่ผมกลับมาอย่างอารมณ์ดี
“ไม่หรอกหน่า… พี่ชอบที่มิ้นเป็แบบนี้จะตาย และจริงๆ แล้วพี่ก็ทั้งคิดถึงและอยากกอดมิ้นจนใจจะขาดแล้ว...”
น้องได้ฟังดังนั้นแล้วก็ยิ่งกอดผมแน่นเข้าไปอีก ผมก็ได้แต่หัวเราะในท่าทางที่น้องแสดงออกมา พร้อมโอบไหลน้องเข้ามากอดจนแน่นเช่นกัน จากนั้นผมก็เล่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผมไปประสบพบเจอที่กรุงเทพครั้งล่าสุดมาให้น้องฟัง น้องก็ฟังอย่างตั้งใจ จนเวลาล่วงเข้าจะหกโมง ผมต้องพาน้องกลับไปส่งที่บ้านแล้ว หากเย็นกว่านี้เดี๋ยวจะดูไม่ดีเอา ผมจึงขี่มอเตอร์ไซต์มาส่งน้องที่บ้าน และเข้าไปสวัสดีแม่ของน้องและพูดคุยซักพักแล้วผมก็ขอตัวกลับบ้านไป
ในวันถัดมาทั้งวันพฤหัสและวันศุกร์ ผมก็ปฏิบัติตัวตามรูปแบบเดิมข้างต้นจนกลายเป็กิจวัตรไปเลย การได้เจอน้องมิ้นทุกวันแบบนี้เป็การเติมใจให้ผมได้ดีทีเดียว และในเย็นวันศุกร์ก่อนผมจะขอตัวกลับบ้าน ผมได้ขออนุญาตแม่น้องมิ้นว่าจะขอชวนน้องเข้าไปเที่ยวในตัวเมืองขอนแก่นในวันเสาร์นี้ ซึ่งแม่น้องก็อนุญาตแต่โดยดี ท่านไม่ได้ว่าอะไร (การเข้าตามตรอกออกตามประตูมันดีอย่างนี้นี่เอง)
เช้าวันเสาร์ผมเอามอเตอร์ไซต์มาจอดไว้ที่บ้านของน้องมิ้น แล้วพวกเราก็เลือกเดินเท้าออกมาที่ท่ารถบัสกัน วันนี้น้องแต่งตัวได้น่ารักมากๆ มาในชุดทะมัดทะแมงดูคล่องตัวทีเดียว ระยะทางจากบ้านของน้องมิ้นมาท่ารถก็เกือบ 1 กิโล ระหว่างเดินพวกเรากลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เพราะเราคุยเล่นกันจนเพลิน ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงท่ารถ จริงๆ พอมาถึงก็เล่นเอาเหงื่อซึมอยู่เหมือนกัน จากนั้นก็ซื้อตั๋วและขึ้นรถรอเวลารถออก
พอขึ้นรถได้เท่านั้นแหล่ะ พวกเราก็แทบจะสิงร่างของอีกฝ่ายทันที ที่นั่งก็ตั้งกว้างแต่พวกเรากลับเลือกจะนั่งเบียดกันแน่น ผมเอื้อมเอามือน้องมากุม มาจับ มาหอมจนหนำใจ ซึ่งก่อนหน้านี้ผมไม่ค่อยจะกล้าทำเพราะกลัวคนอื่นจะเห็น แล้วจะดูไม่ดี
แต่พออยู่บนรถบัสผมไม่ต้องกังวลเท่าไหร่แล้ว เพราะพวกเราเลือกที่นั่งเกือบหลังสุด พอใครขึ้นรถมาพวกเราก็จะเห็นก่อน ค่อยผละออกจากกันก็ไม่สาย จากนั้นไม่นานก็ได้เวลา รถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากท่า ตอนนี้พวกเรายิ่งสบายใจไม่ต้องกลัวว่าใครจะมามองพวกเราแล้ว ผมจึงใช้มือโอบตัวน้องเข้ามาซบที่ไหล่ของผมแล้วก็กอดน้องไว้อย่างนั้น
พอรถบัสขับมาถึง บขส. ขอนแก่น พวกเราก็รีบต่อรถสองแถวไปยังห้างโฆษะ (สมัยนี้ใช้ชื่อว่าห้างตึกคอม) เพื่อไปให้ทันดูหนังในรอบแรก พวกเราเลือกดูหนังเื่ เดอะ เมทริกซ์ รีโหลดเดด (ภาค 2) ซึ่งได้รอบ 11 โมง เมื่อถึงเวลาฉายผมก็พาน้องมิ้นเดินไปยังเก้าอี้ที่พวกเราจองไว้ตรงแถว A11-A12 ซึ่งเป็แถวที่อยู่หลังสุด (ไม่ต้องกลัวสายตาใครจะมามองพวกเราจากข้างหลัง)
และวันนี้ทั้งแถว A ดันมีพวกเรานั้งกันแค่ 2 คน จนหนังเริ่มฉายคนก็ยังไม่เยอะ น่าจะเป็เพราะหนังเข้าโรงมาได้ซักพักแล้ว และที่สำคัญก็เป็รอบเช้าสุดด้วย (ทางโล่งปลอดภัยเลยทีนี้) หลังจากพวกเรานั่งลงผมจึงขอมือน้องมากุมไว้และใช้มืออีกข้างโอบไปดึงตัวน้องเข้ามากอดทันที
พอหนังเริ่มฉายไปซักพักพวกเราสนุกและตื่นเต้นไปกับเนื้อเื่ทีเดียว เป็หนังที่แหวกแนวและมันส์มากในยุคนั้น ไม่ค่อยจะมีหนังแนวนี้ซักเท่าไหร่ เื่ดำเนินมาจนถึงฉากงานเลี้ยงเฉลิมฉลองของเมืองไซออน และมีต่อเนื่องไปจนถึงฉากเลิฟซีนระหว่างนีโอและทรินิตี้ (พระเอก-นางเอก) ที่แอบหลบออกจากงานไปมีอะไรกันอย่างเร้าร้อนที่ห้องส่วนตัว
พวกเรานั่งดูฉากนี้ อยู่ๆ น้องมิ้นก็เริ่มบีบมือผมแน่นขึ้น ประกอบกับจังหวะเสียงดนตรีและภาพบนจอเริ่มปลุกเร้าอารมณ์ ผมเลยเผลอหันหน้าไปจูบที่น้าผากน้องมิ้นเบาๆ และน้องก็ยิ่งบีบมือผมแน่นขึ้นไปอีก ผมรู้ว่านี่หมายถึงอะไร ผมจึงค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากของผมจากหน้าผากของน้อง ต่ำลงมาเรื่อยๆ ไปจูบที่สันจมูกของน้อง และลงมาถึงริมฝีของปากน้องในที่สุด…
ผมใช้ริมฝีปากตัวเองทั้งจูบ ทั้งบด ทั้งขบเบาๆ ไปที่ริมฝีปากของน้องมิ้น ซึ่งน้องเองก็มีอารมณ์ร่วมไปกับผมดีเลยทีเดียว พวกเราจูบกันอย่างดูดดื่มและนานพอสมควร จนไม่ได้ดูหนังในฉากต่อจากนั้นเลย เพราะตอนนี้สิ่งที่ผมกำลังกระทำอยู่ มันคือสิ่งที่ผม้าที่จะทำกับน้องเป็อันดับแรกๆ เลย ั้แ่วันที่ผมกลับมาจากกรุงเทพแล้ว แต่มันไม่มีจังหวะและโอกาสเลย
ั้แ่ครั้งสุดท้ายที่พวกเราได้จูบกันแบบนี้ก็ที่สนามฟุตบอลโรงเรียนในคืนที่น้องมิ้นมาส่งผมขึ้นรถทัวร์ไปกรุงเทพ ผมก็คิดถึงและโหยหารสชาติการจูบนี้มาตลอด… และจริงๆ แล้วตอนนี้ ความ้าของผมมันชักจะมีมากกว่าแค่จูบแล้ว อยากที่จะทำมากกว่านั้น แต่จะทำยังไงได้ เพราะที่นี่คือโรงหนัง ผมยังไม่มีความกล้าพอที่จะทำอะไรเกินไปมากกว่านี้…
พอหนังจบพวกเราเดินออกมาจากโรงหนังก็ยังพูดกันติดตลกอยู่ว่าทำไมพวกเราจำเนื้อหาของหนังบาง่ไม่ได้เลย (มัวแต่นัวเนียกันอยู่) และตอนนี้ก็จะเกือบบ่ายสองแล้ว พวกเราชักจะเริ่มหิวข้าวกันแล้ว เลยเดินมองหาอะไรกินตามร้านต่างๆ อยู่ครู่ใหญ่แต่ก็ตัดสินใจไม่ได้ สุดท้ายก็ได้จบลงที่ฟู้ดคอร์ทของห้างนั้นเอง (ประหยัดไปได้เยอะทีเดียว)
แล้วจากนั้นพวกเราค่อยไปต่อกันด้วยร้านไอศครีมสเวนเซ่นที่คู่รักมักจะชอบมานั่งกินด้วยกัน ซึ่งพวกเราเองก็ไม่ได้แ่ไปกว่าคู่อื่นเลย ผมกับน้องต่างฝ่ายต่างป้อนไอศครีมให้กัน พวกเราไม่ได้สนใจสายตาใครจะมองยังไงเลย พอน้องกินเลอะหน่อยผมก็ใช้นิ้วโป้งไปปาดไอศครีมที่เลอะอยู่ที่ริมฝีปากของน้อง แล้วก็เอามาลองชิมดู ‘อร่อยเป็บ้าเลย…’ น้องก็เขินอายและหัวเราะผมใหญ่เลย พวกเรากระหนุงกระหนิงกันจนสาแก่ใจแล้ว ซักพักจึงคิดเงินและเดินออกจากห้างมา…
แล้วพวกเราจะไปไหน จะไปทำอะไรกันต่อดี ตอนนี้ก็บ่ายสามโมงกว่าๆ แล้ว รถบัสเที่ยวสุดท้ายคือห้าโมงเย็น พวกเรายังมีเวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ พวกเรามองหน้าและปรึกษากัน แต่แล้ว… ความคิดไม่ดีของผมก็เริ่มก่อตัวขึ้นอีกแล้ว
‘เราอยากไปต่อจากสถานการณ์ในโรงหนังจังแฮะ… จะทำยังไงดี จะชวนมิ้นยังไงดี แล้วมิ้นจะยอมไหมนะ’ กล้าๆ กลัวๆ แต่ก็อยากจะลองดู ผมก็เลยลองเอ่ยบางอย่างออกไป…
“มิ้น… คือ ตอนอยู่ในโรงหนังอะ ตอนนี้.. เออ.. ถ้าพี่จะขออะไรบางอย่าง จะได้ไหมครับ…” ผมพูดออกไปอย่างตะกุกตะกัก เขินๆ ไม่กล้าสบตาน้อง
“พี่แทน… จะขออะไรหนูเหรอค่ะ…” น้องถามกลับด้วยใบหน้าที่เหมือนจะเดาใจผมออกรึเปล่าไม่รู้
ผมรีบคว้ามือข้างหนึ่งของน้องขึ้นมากุมและบีบเบาๆ ก่อนจะพูดอย่างเขินอายว่า
“พี่อยากชวนมิ้นไปต่อจากตอนอยู่ในโรงหนังอะ… แล้วมิ้น… จะให้พี่ไหมครับ…” ผมก็ยังพูดกำกวมอยู่ แต่ก็คิดว่าน้องคงเข้าใจ…
น้องมิ้นแสดงอาการเขินอายจนหน้าแดงและบีบมือผมกลับจนแน่น แล้วขยับเข้ามาจนชิดผม ก่อนจะพูดเบาๆ ว่า
“มัน… จะดีเหรอค่ะ แล้วพวกเราจะไปที่ไหน…”
หลังน้องพูดจบ น้องก็เอาหน้ามาซุกที่อกผมด้วยความเขินอายเลยทีเดียว คือพอน้องพูดแบบนี้แล้ว ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าน้องคงตกลงแล้วแน่ๆ เลย ใจผมคิดเข้าข้างตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว… สมองผมตอนนี้เคลียร์โล่งมาก ลืมเื่อื่นไปหมดสิ้น เซ็ตโปรแกรมในหัวมีเพียงแค่เื่นั้นเื่เดียวเท่านั้นแล้วตอนนี้ อันดับแรกคือ จะไปที่ไหน… ไปแล้วจะต้องทำยังไง…
‘โรงแรมดีไหมนะ หรือจะหอพักรายวันเหมือนตอนมาสอบเอ็นทรานซ์ดี หรือจะโรงแรมม่านรูดดี ไม่เคยด้วยสิ แล้วเด็กอย่างพวกเราเข้าไปจะได้ไหมนะ…’ ผมคิดไปต่างๆ นาๆ
……….>> ตักตวง…
3K
