ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            เฉินเกอพยักหน้า ขมวดคิ้ว รวบรวมความกล้า สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยออกมา “ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้า”

            หนิงมู่ฉือพยักหน้า ก่อนจะได้ยินเสียงเฉินเกอเอ่ยในเวลาต่อมา “ฉือเอ๋อร์คงไม่รู้ว่าท่านพ่อของข้ามีความเกี่ยวข้องกับแม่ทัพหนิง ทว่าเรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วเวลานี้ข้าปล่อยวางได้แล้ว

            เดิมทีตำแหน่งแม่ทัพ ทั้งแม่ทัพหนิงและบิดาของข้าล้วนมีสิทธิ์ในตำแหน่งนี้ทั้งคู่พ่อของเจ้าและพ่อของข้าเป็นสหายที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแต่ตอนหลังไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด แม่ทัพหนิงถึงได้ตำแหน่งแม่ทัพไปส่วนพ่อของข้ากลับถูกไล่ตามฆ่า

            มีคนบอกกับพ่อข้าว่า เพื่อให้ได้ตำแหน่งแม่ทัพพ่อของเจ้าแอบวางแผนสังหารสกุลเฉิน ตอนนั้นพ่อของข้าโกรธมาก ด้วยความใจร้อนจึงตัดขาดความเป็นเพื่อนกับแม่ทัพหนิงแล้วพาข้าหนีไป ถึงกระนั้นในใจก็ยังโกรธแค้นแม่ทัพหนิงไม่ลืม สามปีต่อมาพ่อของข้าถูกคนในยุทธภพสังหาร ทุกคนกล่าวกันว่านี่เป็นฝีมือของแม่ทัพหนิงข้าเองก็เคยสงสัยแม่ทัพหนิงเช่นกัน แต่พอข้าสืบเรื่องนี้ให้ละเอียด พบว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับแม่ทัพหนิงแต่อย่างใด

            หลังจากนั้นไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะสืบจนพบคนที่ชื่อจิ้นอิน ผู้ที่สังหารพ่อของข้าจนตายก็คือคนผู้นี้เขาคือคนที่พวกเราพบในโรงเตี๊ยมคืนนั้นทั้งข้ายังได้ยินมาอีกว่าคนผู้นี้มีความแค้นลึกซึ้งกับแม่ทัพหนิง เช่นนั้นมันก็น่าจะรู้จักเจ้าเช่นเดียวกัน

            ข้าเกิดความรู้สึกสงสัย ความรู้สึกของข้าบอกว่าการที่แม่ทัพหนิงต้องมาเสียชีวิตไปนั้นต้องเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้เป็นแน่”

            เอ่ยถึงเรื่องแม่ทัพหนิง ใบหน้าหนิงมู่ฉือเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยเวลานี้นางพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว นั่งถอนหายใจอย่างทอดถอนใจว่าทุกสิ่งบนโลกใบนี้สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาจริงๆ

            นางเงยหน้า ห้ามความสงสัยในใจเอาไว้ไม่อยู่จึงเอ่ยออกมาว่า “จิ้นอิน ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน” นางหลับตาขณะใช้ความคิดกลับพบว่านางไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับคนผู้นี้อยู่เลย

            นางลุกขึ้นยืน จู่ๆ นางก็รู้สึกเจ็บที่มือ ก่อนจะพบว่านางถูกโลหะที่อยู่ที่บนกล่องไม้ด้านข้างบาดนิ้วจนเลือดไหล

            มันเป็นกล่องไม้เก่าๆ นางใช้มือปัดฝุ่นที่อยู่บนนั้น ด้านบนมีลวดลายที่นางมองแล้วไม่เข้าใจแต่ก็ช่างดูคุ้นตาเหลือเกิน นางมองมันอย่างพิจารณา

            เฉินเกอมองลวดลายที่อยู่บนกล่อง ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนไป ราวกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้เขาเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ฉือเอ๋อร์ลวดลายบนกล่องนี้ไม่ใช่ลายบนหยกของเจ้าหรอกหรือ”

            นางหยิบหยกรูปผีเสื้อขึ้นมาลองเทียบกันดู ก่อนจะยกกล่องเพื่อดูน้ำหนักแล้วก็ต้องพบว่า กล่องมันถูกลงกลอนเอาไว้

            ทันใดนั้นนางนึกขึ้นมาได้ว่าสมัยก่อนมารดาของนางจะมีกล่องไม้ใบหนึ่งอยู่ในห้อง เก็บชาดและแป้งน้ำไว้ข้างในตอนนางยังเป็นเด็ก นางชอบเอาชาดและแป้งน้ำของมารดามาทาเล่นมารดาของนางจึงต้องเก็บไว้ในกล่องแล้วลงกลอนเอาไว้แต่นางก็มักจะเอากุญแจที่ซ่อนอยู่ที่ใต้ที่นอนมาไขเอาออกมาทาเล่นทุกคราไป ทำให้มารดาของนางปวดศีรษะเป็นอย่างมาก

            นางมองหากุญแจไปทั่วห้อง แต่ก็ไม่เจอนางมองไปที่เตียงที่มีฝุ่นเกาะซึ่งตั้งอยู่ด้านข้าง นางหยิบหมอนขึ้นมาใช้มือคลำไปใต้หมอน ทันใดนั้นนางรู้สึกได้ว่ามีของแข็งๆ อยู่ภายใน นางดีใจยิ่งนัก เมื่อฉีกหมอนกุญแจพลันตกลงบนพื้น

            นางหยิบกุญแจขึ้นมาด้วยความดีอกดีใจ สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเตรียมใจก่อนจะนำกุญแจไปไขกล่องไม้ เพียงไขเบาๆ โลหะซึ่งเป็นตัวกลอนก็พังร่วงลงมาแทบเท้านาง

            นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว อาจเป็นเพราะตัวกลอนนี้มันอยู่มานานแล้วข้างในขึ้นสนิม เพียงแค่ไขเบาๆ มันจึงหัก นางเห็นเช่นนั้นรู้สึกตกใจยิ่งนัก

            ครั้นนางเปิดกล่อง ฝุ่นพลันฟุ้งออกมาปะทะใบหน้านางใช้มือปัดพร้อมกับไอออกมาสองที ก่อนจะก้มมองในกล่องอย่างแปลกใจ

            ในกล่องมีจดหมายหลายฉบับ นางหยิบขึ้นมาเปิดออกอ่านฉบับหนึ่งก่อนจะพบว่าจดหมายทั้งหมดนี้เป็นจดหมายที่ท่านพ่อส่งให้ท่านแม่ตอนอยู่ในสงครามภายในเขียนความคิดถึงที่มีต่อท่านแม่ นางอ่านพร้อมกับแย้มยิ้ม

            นางพบว่าในกล่องมีจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งแปลกกว่าฉบับอื่น บนจดหมายเขียนว่าถึงหรงเอ๋อร์ผู้เป็นภรรยา ด้านในกลับมีบางสิ่งที่ทำให้จดหมายมันนูนขึ้นมา นางเปิดอย่างสงสัยข้างในคือป้ายคำสั่งที่มีตัวอักษรเขียนเอาไว้ว่า “ป้ายคำสั่งรองแม่ทัพเจียง”

            นางหยิบจดหมายที่อยู่ในซองออกมาอ่าน “หลายวันมานี้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมากมายรองแม่ทัพเฉินเหว่ยถูกต่างแคว้นจับตัวไป มีคนบอกว่ารองแม่ทัพเฉินเหว่ยถูกต่างแคว้นซื้อตัวเอาไว้แล้วแต่ข้าเชื่อว่ามันคือแผนของต่างแคว้น ข้าค้นเจอป้ายคำสั่งหนึ่งภายในที่พักของรองแม่ทัพเฉินเหว่ยมันคือป้ายคำสั่งของรองแม่ทัพเจียง ข้ารู้สึกผิดหวังยิ่ง เจ้าต้องระวังรองแม่ทัพเจียงผู้นี้เอาไว้ให้ดีขอให้เจ้าปลอดภัย”

            หรือว่าจดหมายฉบับนี้จะเป็นเบาะแสที่ท่านแม่กล่าวถึง รองแม่ทัพเจียง?หรือจะคือคนที่ขึ้นมาเป็นแม่ทัพแทนท่านพ่อคนผู้นี้เหมือนก่อนหน้านี้จะเคยเป็นรองแม่ทัพของท่านพ่อ

            “เจอเบาะแสใดหรือไม่” เฉินเกอเห็นหนิงมู่ฉือมีสีหน้ากำลังขบคิดจึงเอาป้ายคำสั่งที่อยู่ในมือมา เห็นนางขมวดคิ้ว ในใจเขารู้สึกหวั่นไหวนัก

            ดูท่าเรื่องจะเป็นดั่งที่จ้าวซีเหอบอกกับนาง บิดาของนางถูกขุนนางผู้มีอำนาจผู้หนึ่งวางแผนเล่นงานและคนที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือรองแม่ทัพเจียงผู้นี้

            นางพับจดหมายเก็บลงในซองตามเดิม แล้วซ่อนเอาไว้ใต้ที่นอนนางปัดฝุ่นบนเตียงจนสะอาด มองท้องฟ้าข้างนอกที่มีเมฆมากไร้แสงแดด “พรุ่งนี้อากาศก็น่าจะเป็นเช่นวันนี้ แล้วทีนี้จะตากผ้าห่มอย่างไร”

            นางมองเฉินเกอผาดหนึ่ง เห็นว่าเย็นมากแล้ว นางจึงยิ้มหวานพร้อมกับเอ่ยว่า “จอมยุทธ์น้อยเฉิน นี่ก็เย็นแล้ว ท่านรีบไปพักผ่อนเถอะข้าคงไม่มีเวลาทำความสะอาดที่นี่ได้ทัน คงต้องให้ท่านนอนไปก่อนไว้มีเวลาข้าจะทำความสะอาดให้”

            “ไม่มีปัญหา” เฉินเกอยิ้มกว้างประกอบกับที่เขาตาโตคิ้วหนา ทำให้แลดูน่าขบขันยิ่ง ดูท่านางจะเป็นห่วงเขามาก “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน”

            เขาเดินออกจากเรือน ปิดประตู หาเรือนว่างๆ เพื่อนอนพักเอาแรงเขานอนลงบนเตียง มือกอดดาบเอาไว้ด้วยจิตใจที่ไม่สงบนักใจเขาเกิดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ยิ่งกลัวว่าในเมื่อตอนนี้หนิงมู่ฉือเดินทางมาถึงที่เยี่ยนฉือแล้ว เขาก็จะไม่มีเหตุผลใดมาอ้างเพื่ออยู่ข้างกายนางได้อีก

            ทั้งเป็นห่วงอาการป่วยของอาจารย์ อยากตามหาเบาะแสของหญ้าฟั่นอินให้เจอไวๆ ช่วงนี้ในยุทธภพมีข่าวลือเกี่ยวกับหญ้าฟั่นอินอยู่ไม่น้อยเขาจึงคิดว่าอยู่ที่นี่อีกสักสามสี่วันค่อยเดินทางต่อ

            ขบคิดไปมา ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไป ตอนเช้าตื่นขึ้นมาจมูกได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาจากในห้องครัว ท้องพลันส่งเสียงร้องออกมาทันที

            เขาลุกจากที่นอน เดินไปที่ห้องครัวเห็นหนิงมู่ฉือผูกผ้ากันเปื้อนสีขาวกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ในห้องครัวเขาอยากให้เวลาหยุดเดินเหลือเกิน เมื่อเห็นนางยิ้ม หัวใจเขาก็เต้นแรงแม้แต่ใบหน้าก็ขึ้นสีแดง

            “จอมยุทธ์น้อยเฉินท่านรีบชิมเนื้อซีอิ๊วของข้าเร็ว” นางกวักมือเรียกเขาก่อนจะยกมือเอาผมทัดหู นางมีแววตาสดใสที่ใครเห็นแล้วก็ต้องรู้สึกสบายตา

            ใบหน้าเขาขึ้นสีแดงขณะยิ้มแห้ง เขาเดินเข้าไปในห้องครัวมองเนื้อซีอิ๊วนิ่ง กลิ่นหอมที่ลอยโชยขึ้นมาทำให้เขาห้ามมือตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วนำเข้าปาก หลับตาเสพสุขกับรสชาติที่อยู่ในปาก

            ซีอิ๊วที่หมักเข้าเนื้อระเบิดอยู่ในปากของเขายกระดับลิ้นของเขาขึ้นไปอีกขั้นลิ้นของเขาอดไม่ได้ที่จะเต้นระบำกับความอร่อยล้ำของเนื้อซีอิ๊ว

            กลิ่นของอาหารลอยโชยไปไกล ท่านตาได้กลิ่นหอมของอาหารก็ตื่นขึ้นมาหลิงชีและซั่งกวงหลี่เดินไปที่ห้องครัวด้วยสีหน้ารอคอย

            ครั้นเห็นหนิงมู่ฉือกำลังหุงข้าว จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “คุณหนูทำเองหรือขอรับ”

            เห็นทุกคนมีสีหน้าแปลกใจ หนิงมู่ฉืออดรู้สึกดีใจไม่ได้เรียกให้ทุกคนมาชิมเนื้อซีอิ๊วของนาง “หากอร่อยข้าจะทำเพิ่มให้อีกให้ทุกคนได้คลายความหิว”

            ภาพเหตุการณ์นี้ดูแล้วช่างอบอุ่นเหลือเกินท่านตายิ้มจนตากลายเป็นเส้นตรงขณะใช้มือลูบเคราตัวเอง

            หลายวันมานี้จ้าวซีเหอมักจะพบว่า เฉินอวี้เข้าไปพบพระสนมซูเฟยในวังอยู่บ่อยๆการที่บิดาจะเข้าไปหาบุตรสาวถือเป็นเรื่องปกติและสมเหตุสมผลแต่พระสนมซูเฟยคือพระสนมที่ฮ่องเต้แต่งตั้ง การเข้าไปหาในวังบ่อยเช่นนี้ดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก

            การเข้ามาในวังเขารู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกินจึงเข้าไปเดินเล่นในอุทยานหลวง ได้ยินฝ่าบาทตรัสว่า ในอุทยานมีต้นตีสุ่ยกวนอิน[1] ปลูกเอาไว้อยู่หลายต้น

            [1] ต้นตีสุ่ยกวนอิน ต้นบอนกระดาดเขียวเป็นไม้ล้มลุก มีหัวอยู่ใต้ดิน เจริญเป็นกอสูงได้สองเมตร ใบเป็นรูปไข่และหัวใจปลายติ่งแหลม โคนเว้าลึก ขอบเรียบหรือเป็นคลื่นเล็กน้อย ใบมีสีเขียวเป็นมัน