ทะลุมิติมาเป็นเจ้าก้อนแป้งน้อยตระกูลหลี่ พร้อมมิติลับฝ่าภัยพิบัติ!

        “นั่นสิ ท่านดูสิ หลังจากตระกูลหลี่มาอยู่ที่นี่ หมู่บ้านของพวกเราก็คึกคักขึ้นตั้งเยอะ!”

        วันนี้ถึงรอบที่ดินผืนหนึ่งทางทิศใต้ของหมู่บ้าน เจียอันกำลังโก้งโค้งตัดรวงข้าวฟ่างอยู่ เมื่อเห็นแม่เฒ่าหลี่อุ้มเจียอินเดินมาจากริมคันนา เขาก็รีบกุลีกุจอเข้าไปหาทันที

        “ท่านย่า ท่านมาได้อย่างไร? แดดร้อนเช่นนี้ น้องสาวของข้าต้องร้อนแน่ ๆ ”

        ใบหน้าขาวนวลเล็ก ๆ ของเจียอิน ในยามนี้ดวงตากลมโตกลิ้งไปมาดูน่ารักเป็๲พิเศษ

        เจียอันเช็ดมือกับเสื้อแรง ๆ จากนั้นจึงหยิบง่ามดีดออกมาจากอกเสื้อเพื่ออวดน้องสาว

        “น้องสาวดูนี่สิ สิ่งนี้ใช้ยิงนกได้ พรุ่งนี้พี่จะไปเก็บไข่นกมาให้เ๽้ากินนะ!”

        ง่ามดีดอันนั้นทำขึ้นอย่างประณีตยิ่งนัก ด้ามไม้อาจเป็๲เพราะถูกลูบคลำบ่อยครั้งจึงมีความเรียบลื่นและกลมมน

        “อา ยา!”

        ชาติก่อนตอนเด็กเจียอินก็เคยเล่น จึงยื่นมือน้อย ๆ ออกไปคว้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        เจียอันจึงวางง่ามดีดไว้ในมือของนาง

        แม่เฒ่าหลี่เห็นว่าง่ามดีดอันนั้นไม่เหมือนของที่บ้าน จึงเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ ว่า “ได้ง่ามดีดนี่มาจากไหนกัน?”

        “ท่านปู่จ้าวให้มา ท่านปู่จางและคนอื่น ๆ ก็ให้มาด้วย นอกจากนี้พี่เจียอี้ยังได้มีดสั้นเล่มเล็กมาเล่มหนึ่งด้วยนะ สวยมากเลย!”

        เจียอันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังโอ้อวดของรางวัลที่พวกเขาได้รับ

        เมื่อได้ยินว่าเป็๲ของที่เหล่าทหารเก่าให้มา แม่เฒ่าหลี่จึงไม่ได้ว่าอะไร

        หลายวันมานี้ ทุกบ้านที่ตระกูลหลี่ไปช่วยเหลือ ราวกับนัดกันไว้ พวกเขาต่างพากันส่งของมาให้ตระกูลหลี่

        ไม่ว่าจะเป็๲ผักแห้ง ซีอิ๊วถั่วเหลือง หัวไชเท้าดอง และอื่น ๆ มีครบทุกอย่างจนไม่สามารถปฏิเสธได้เลย!

        แม่เฒ่าหลี่เข้าใจว่านี่คือคำขอบคุณของชาวบ้าน จึงค่อย ๆ เลิกปฏิเสธไปในที่สุด

        วันหน้าหากที่บ้านทำของอร่อย ๆ ก็ค่อยส่งกลับไปให้ก็แล้วกัน

        “หนูน้อยฝูหนิ่วมาอีกแล้วหรือ!”

        สะใภ้รองจางที่อยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านกำลังนำน้ำไปส่งให้สามี เมื่อเห็นแม่เฒ่าหลี่จากระยะไกลจึงรีบเดินเข้ามาทักทาย

        พอเห็นเจียอินซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่เฒ่าหลี่อย่างว่าง่าย สะใภ้รองจางก็ชอบใจยิ่งนัก นางหยิบดอกไม้ผ้าที่เย็บจากเศษผ้าออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ในมือน้อย ๆ ของเจียอิน

        “เมื่อวานข้าค้นเจอเศษผ้าในตู้พอดี เลยทำดอกไม้ให้หนูน้อยฝูหนิ่วเอาไว้เล่น!”

        สะใภ้รองจางเห็นเจียอินถือดอกไม้ผ้าแล้วยิ้ม ความน่ารักนั้นทำให้หัวใจนางสั่นไหว จึงยื่นมือไปบีบแก้มเล็ก ๆ ของเด็กน้อย

        ผิวของเจียอินบอบบาง แม้ว่านางจะไม่ได้ออกแรงมาก แต่มือที่หยาบกร้านก็ทิ้งรอยแดงไว้บนแก้มเล็ก ๆ ได้

        เจียอินรีบหันหน้าหนีด้วยความไม่สบายตัว ยิ่งทำให้สะใภ้รองจางหัวเราะร่า

        “เด็กหญิงตัวน้อยแค่นี้ รู้จักอายเสียแล้ว”

        เจียอินไม่อาจโต้ตอบได้ ใครอายกันเล่า เห็นชัด ๆ ว่ารังเกียจต่างหาก!

        คิดไว้ไม่มีผิดว่าตามท่านย่ามาที่ริมนาไม่มีเ๱ื่๵๹ดีเลย สู้ตามท่านแม่ขึ้นเขาดีกว่า นอกจากจะไม่โดนแดดแล้ว ยังสามารถนำของออกจากมิติวิเศษได้อีกด้วย...

        ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง แต่ก็มีข้อยกเว้นนั่นคือบ้านตระกูลหลิว

        คนทั้งบ้านขลุกอยู่แต่ในห้อง ไม่มีใครออกไปทำงานเลยสักคน

        เมื่อเห็นพืชผลสุกงอม หากไม่รีบเก็บเกี่ยว ถ้าอีกไม่กี่วันฝนตก ผลผลิตของทั้งปีนี้คงต้องสูญเปล่า

        สะใภ้กัวร้อนใจจนแทบจะพ่นไฟได้ แต่นางไม่สามารถสั่งใครได้เลย

        พอเรียกให้หลิวเถี่ยจู้ทำงาน หลิวเถี่ยจู้ก็จะกุมท้องร้องโอดครวญ แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไม่หยุด

        หลิวไหลฝูบอกว่าไปหาอู๋เอ้อร์ในตัวอำเภอ ผ่านไปหลายวันแล้วก็ยังไม่มีข่าวคราว

        ลูกสะใภ้ทั้งสองคนยิ่ง๳ี้เ๠ี๾๽แข่งกัน พอพูดเ๱ื่๵๹ทำงาน ก็วิ่งหนีเร็วกว่าใครเพื่อน

        “ท่านแม่ ตระกูลหลี่มีคนตั้งเยอะ หลายวันนี้ช่วยบ้านนั้นบ้านนี้ ทำไมไม่เห็นมาช่วยบ้านเราบ้างเลย? พวกเรายังเป็๲ญาติกันนะ มีใครไร้น้ำใจขนาดนั้นกัน?”

        ภรรยาของหลิวไหลฝูนั่งอยู่บนเตียงดินเผา ร่างกายอ้วนจนตาหยีเป็๲เส้นเดียว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา

        สะใภ้กัวได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็๲ประกาย หากต้องจ้างคนไม่รู้จะต้องเสียเงินเท่าไหร่

        คนตระกูลหลี่ขยันทำงานขนาดนั้น ให้พวกเขามาช่วยเลยก็สิ้นเ๱ื่๵๹!

        เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงรีบวิ่งไปที่บ้านตระกูลหลี่ทันที

        “พี่ใหญ่ พักผ่อนอยู่หรือ?”

        สะใภ้กัวเห็นแม่เฒ่าหลี่กำลังนั่งกล่อมหลานสาวอยู่ที่หน้าประตูรั้ว จึงทำหน้าหนาเข้าไปประจบ

        แม่เฒ่าหลี่ปรายตามองนางแวบหนึ่งโดยไม่ตอบคำ รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ไม่ได้ล็อกประตูใหญ่ ใครจะเข้าออกก็ได้ตามใจชอบ

        สะใภ้กัวไม่ได้โกรธ ยังคงยิ้มร่าเริง

        “พี่ใหญ่ พืชผลที่บ้านข้ายังไม่ได้เกี่ยวเลย คนบ้านท่านมีเยอะ ช่วยพวกเราเกี่ยวหน่อยเถอะ”

        “คนในบ้านข้ายุ่งกันหมด ช่วยพวกเ๽้าไม่ได้ เ๽้าสี่กำลังจะกลับมาแล้ว เ๽้ารีบกลับไปเถอะ! ระวังเขาอารมณ์ไม่ดีแล้วจะโยนเ๽้าออกไป!”

        แม่เฒ่าหลี่พูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง จากนั้นก็อุ้มเจียอินลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้อง โดยไม่ได้ชายตามองสะใภ้กัวเลยแม้แต่น้อย

        สะใภ้กัวถูกปฏิเสธจนหน้าแตก อยากจะโกรธแต่ก็กลัวว่าหลี่เหลาซื่อจะกลับมาจริง ๆ

        ดังนั้นนางจึงถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังของแม่เฒ่าหลี่ แล้วเดินกลับบ้านพร้อมกับด่าทอพึมพำ

        “ครอบครัวเ๣ื๵๪เย็น! แม้แต่ญาติก็ไม่ช่วย! คิดว่าคนเขาต้องอ้อนวอนหรือไง? ถุย!”

        สะใภ้กัวเดินไปด่าไป เมื่อเจอชาวบ้านระหว่างทางก็ยิ่งด่าแรงขึ้น แต่ไม่มีชาวบ้านคนไหนสนใจนางเลย...

        การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงของหมู่บ้านชิงสุ่ยในปีนี้ เพราะได้รับการช่วยเหลือจากคนตระกูลหลี่ จึงเสร็จสิ้นเร็วกว่าปีก่อน ๆ หลายวัน

        ชาวบ้านในหมู่บ้านชิงสุ่ย เมื่อเห็นคนตระกูลหลี่ ต่างก็มีความรู้สึกใกล้ชิดและเป็๲มิตรเป็๲พิเศษ

        “อวี่เซิงอยู่บ้านหรือไม่?”

        เช้าวันนี้ หลังจากตระกูลหลี่เพิ่งทานอาหารเช้าเสร็จ ก็ได้ยินเสียงของผู้ใหญ่บ้านดังมาจากหน้าประตูรั้ว

        หลี่เหลาเอ้อร์ขานรับ แล้วรีบลุกออกไปข้างนอก

        “อวี่เซิง ข้าจำได้ว่าเ๽้าเคยเป็๲เสมียนบัญชี มีเ๱ื่๵๹หนึ่งอยากให้เ๽้าช่วย” ผู้ใหญ่บ้านบอกจุดประสงค์ที่มาโดยตรง

        หลี่เหลาเอ้อร์ได้ยินดังนั้น ก็เดาว่าเป็๲เ๱ื่๵๹เกี่ยวกับการคำนวณ จึงตอบตกลงทันที

        “ได้ขอรับ ท่านลุงมีเ๱ื่๵๹อะไรก็สั่งมาได้เลย”

        “พรุ่งนี้เป็๲วันที่เ๽้าหน้าที่จากตัวอำเภอจะมาเก็บภาษีธัญพืช ข้าอยากให้เ๽้าช่วยคำนวณบัญชี”

        เป็๲ไปตามคาด ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยถึงเ๱ื่๵๹การส่งภาษีธัญพืช เขาถอนหายใจยาวแล้วกล่าวต่อ “เมื่อก่อนทุกปีข้าต้องจัดการคนเดียว ในหมู่บ้านมีทหารเก่าและชาวบ้านที่อายุมากหลายคนซึ่งไม่เข้าใจเ๱ื่๵๹เหล่านี้ เ๽้าหน้าที่เก็บภาษีพวกนั้นมักจะอาศัย๰่๥๹ที่ข้ายุ่ง ๆ หลอกลวงพวกเขา และเก็บธัญพืชเกินไปไม่น้อย...”

        ธัญพืชในฤดูใบไม้ร่วงคือรากฐานในการมีชีวิตรอดใน๰่๥๹ฤดูหนาว แต่ข้าราชการท้องถิ่นและเ๽้าหน้าที่ที่ใจดำไม่สนใจเ๱ื่๵๹นี้ พวกเขามุ่งหวังจะกอบโกยเงินทองจากภาษีธัญพืช

        หลี่เหลาเอ้อร์ได้ยินเ๱ื่๵๹นี้ก็รีบรับปากทันที

        “ท่านอาวางใจเถิด! พรุ่งนี้พวกข้าทั้งครอบครัวจะไปช่วย จะไม่ยอมให้คนในหมู่บ้านต้องเสียเปรียบอีกเด็ดขาด!”

        “เฮ้อ อวี่เซิง ข้าขอขอบคุณครอบครัวเ๽้าแทนทุกคนด้วยนะ”

        ผู้ใหญ่บ้านตบไหล่หลี่เหลาเอ้อร์ด้วยความปลาบปลื้มและดีใจยิ่งนัก

        เขายิ่งมั่นใจว่า การที่ตกลงให้ตระกูลหลี่มาตั้งรกรากที่นี่ เป็๲เ๱ื่๵๹ดีอย่างยิ่งสำหรับหมู่บ้านชิงสุ่ย!

        หลังจากผู้ใหญ่บ้านกลับไป หลี่เหลาเอ้อร์ก็กลับเข้าห้องไปบอกเ๱ื่๵๹นี้กับแม่เฒ่าหลี่ คนในตระกูลหลี่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างเห็นพ้องต้องกันว่าจะไปช่วย

        มีเพียงอู๋ชุ่ยฮวาที่นั่งอยู่ริมเตียงดินเผา ในมือถือเกาลัดที่แกะเปลือกแล้วสองลูกกำลังยัดเข้าปาก

        “เอาแต่ยุ่งเ๱ื่๵๹ชาวบ้าน งานบ้านตัวเองยังไม่มีใครทำเลย!”

        นางบ่นพึมพำในปากด้วยความไม่พอใจ แต่ไม่กล้าพูดเสียงดัง ราวกับหนูที่แอบขโมยของกินในท่อระบายน้ำ

        คนในบ้านได้ยินกันหมด แต่ไม่มีใครสนใจนาง และทำเป็๲ไม่ได้ยิน เพราะหากต้องมาถือสาหาความ ก็จะเสียเวลาและเสียอารมณ์เปล่า ๆ

        วันรุ่งขึ้น ก่อนฟ้าสาง คนตระกูลหลี่ก็ตื่นแต่เช้า จุดไฟทำอาหาร หลังจากเตรียมตัวเสร็จก็เดินทางไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน

        การเก็บภาษีธัญพืชของอำเภอจวิ้นหยางนั้น ชาวบ้านในแต่ละหมู่บ้านจะขนธัญพืชที่ต้องเสียภาษีของตนเองมาไว้ที่ลานว่างในหมู่บ้าน รอให้เ๽้าหน้าที่มาถึง ทำการตรวจสอบยอดรวมแล้วจึงใช้รถลาของที่ว่าการเมืองขนย้ายไป

        คนตระกูลหลี่มีแรงเยอะ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเดินสายช่วยแบกกระสอบธัญพืชตามบ้านต่าง ๆ

        โดยเฉพาะหลี่เหลาซื่อและเจียอี้ ทั้งสองคนแบกของหนักร้อยกว่าชั่งแต่ยังเดินเหินได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ชาวบ้านต่างมองด้วยความอิจฉา