ตอนที่ 20 คุณจะทำอะไร
เมื่อได้ยินชื่อของซ่งเหยี่ยนสีหน้าของโจวซ่านซ่านพลันซีดลงทันที เธอเห็นซ่งเหยี่ยนที่เพิ่งจะอายุ 23ปี เดินตรงเข้ามาใกล้เธอ เห็นรอยยิ้มอันอบอุ่นของซ่งเหยี่ยนและมือขาวเพรียวนั้นที่จับมีดผ่าตัดร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เขาคือคนคนนี้คือมือคู่นี้ ที่จับเธอส่งเข้าห้องผ่าตัดเองกับมือ ที่นั่นกลายเป็หลุมฝังศพของเธอและลูกเธอกับลูกต้องตายั้แ่ตอนนั้น ทว่าเธอก็ได้เกิดใหม่จากที่นั่นเช่นกัน
“เธอคือซ่านซ่านใช่ไหมอย่ากลัวไปเลย ไม่ต้องห่วงแขนของเธอนะ เดี๋ยวฉันช่วยดันให้กลับเข้าที่เอง”
ซ่งเหยี่ยนเห็นร่างกายโจวซ่านซ่านสั่นไม่หยุดมองใบหน้าขาวซีดของเธอ แม้แต่ริมฝีปากสีแดงของเธอก็ซีดไร้เืฝาดตามไปด้วย
เขาคิดว่าโจวซ่านซ่านใที่ข้อไหล่ของตัวเองหลุดคิดว่าเธอคงเจ็บ แต่ไม่มีทางคาดคิดหรอกว่า โจวซ่านซ่านที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เคยผ่านชีวิตหลังความตายมาแล้ว!
“คุณจะทำอะไร จะทำอะไรฉัน”
โจวซ่านซ่านถอยห่างออกมาแววตาเต็มไปด้วยความตื่นกลัว ปะปนไปด้วยความเกลียดชังและความกลัว อย่างไรเธอก็ยังไม่วางใจ
ซ่งเหยี่ยนไม่คิดว่าโจวซ่านซ่านจะต่อต้านเขาขนาดนี้เขาจึงทำได้เพียงยืนอยู่ห่างจากโจวซ่านซ่านในระยะห้าก้าวเห็นสายตาของโจวซ่านซ่านดูสับสน ราวกับกระต่ายที่เขาเคยเลี้ยงไว้ตอนเด็กๆ
“รุ่ยรุ่ยไปกันเถอะ กลับบ้านกัน!”
โจวซ่านซ่านใช้มือข้างที่ไม่ได้เจ็บดึงแขนเสื้อของโจวเทารุ่ย เสียงของเธอสั่นระริกราวกับจะร้องไห้
โจวเทารุ่ยใกับท่าทางของโจวซ่านซ่านเขาจึงไม่สนใจเื่ของโหวกุ้ยจืออีกต่อไป พยุงจักรยานขึ้นมาเตรียมให้โจวซ่านซ่านขึ้นนั่งแล้วพาไปโรงพยาบาลทันที
“นี่ อย่าเพิ่งไป!โจวซ่านซ่าน ไม่เห็นหรือว่าซ่งเหยี่ยนเขาพูดด้วยน่ะ เธอ...เธอนี่มันไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”
โหวกุ้ยจือเห็นโจวซ่านซ่านที่กำลังจะจากไปก่อนจะหันมามองซ่งเหยี่ยนที่ทำสีหน้าซับซ้อนและเดินไปเปิดประตูรถเบนซ์ ทำให้เธอมองเห็นคนที่อยู่บนรถเธอก็ยิ่งโกรธโจวซ่านซ่านมากขึ้นไปอีก
เอื้อมมือไปจับแขนข้างที่เจ็บของโจวซ่านซ่านโจวซ่านซ่านได้แต่ร้องออกมาด้วยความเ็ป
“อย่าจับแขนของเธอ!”
“โหวกุ้ยจืออย่ามาแตะต้องพี่สาวของฉัน!”
ซ่งเหยี่ยนกับโจวเทารุ่ยก้าวเข้ามาใกล้ในเวลาเดียวกันผลักโหวกุ้ยจือให้ถอยห่างออกไป
“ซ่งเหยี่ยนฉันก็แค่...ก็แค่...ซ่านซ่านทำตัวไม่มีมารยาท ฉันก็ร้อนใจ เธออย่าเข้าใจผิดนะฉันเป็แม่แท้ๆ ของโจวซ่านซ่าน เพราะอย่างนั้นฉันเ็ปกว่าใครทั้งนั้น!”
โหวกุ้ยจือพูดราวกับว่าเธอรักโจวซ่านซ่านมากกว่าใครๆทว่าั้แ่ที่โจวซ่านซ่านข้อไหล่หลุดจนถึงตอนนี้ แม้แต่ความเป็ห่วงสักนิดเธอก็ยังไม่มีให้กลับกันเธอมองแต่ซ่งเหยี่ยน
ซ่งเหยี่ยนขมวดคิ้วไม่สนใจโหวกุ้ยจือ เขาพูดอย่างเป็ห่วง “ซ่านซ่าน แขนของเธอต้องได้รับการรักษาจริงๆฉันเป็หมอ เธอวางใจได้ ไม่เจ็บแน่นอน!”
โจวซ่านซ่านไม่อยากเห็นซ่งเหยี่ยนแม้แต่นิดเดียวเวลาที่เธอเห็นใบหน้าของซ่งเหยี่ยน เธอจะนึกถึงความเ็ปในชาติที่แล้วนึกถึงลูกที่ถูกดับลมหายใจ
“ไปให้พ้น!ฉันไม่้าความเห็นใจปลอมๆ ของคุณ! ฉันไม่หลงกลหรอก!”
โจวซ่านซ่านเค้นคำพูดลอดผ่านไรฟันมือของเธอจับแขนของโจวเทารุ่ยเอาไว้ตลอดเวลา และการที่เธอจับแขนของโจวเทารุ่ยไว้แน่นขนาดนี้แสดงให้เห็นว่าเวลานี้เธอกลัวมากแค่ไหน
เมื่อถูกสองคนนี้ขวางทางโจวเทารุ่ยก็โมโหขึ้นมาเล็กน้อย เขารู้สึกเกลียดจนอยากจะซัดทั้งสองคนให้ลงไปกองกับพื้นทว่าเขาก็กลัวว่าหากลงมือลงไป จะทำให้โจวซ่านซ่านได้รับอันตราย
ในสถานการณ์จนมุมนี้จู่ๆ เสียงของเสิ่นจ้านตงก็ดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน
“ซ่านซ่าน เกิดอะไรขึ้นกับเธอ”
เสียงนี้ ราวกับ์มาโปรดโจวซ่านซ่านเงยหน้าขึ้น สอดส่ายสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาเสิ่นจ้านตงอย่างร้อนใจ
ไม่นานเธอก็เห็นเสิ่นจ้านตงกำลังก้าวตรงมาจากฝูงชนราวกับเธอเป็เด็กที่ถูกรังแกแล้วหาผู้ปกครองให้ช่วย เธอไม่คิดจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองที่พังทลายลงอีกต่อไปพอเห็นเสิ่นจ้านตง น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาทันที
เสิ่นจ้านตงที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโจวซ่านซ่านได้เห็นน้ำตาของเธอใบหน้าของเธอที่ขาวซีด ทั้งยังมีโหวกุ้ยจือที่ยืนไม่รู้ไม่ชี้และผู้ชายน่ารังเกียจที่เขาไม่รู้ชื่อ
สีหน้าของเขาดุดันขึ้นมาทันทีทั่วทั้งร่างแผ่รังสีอำมหิตออกมา
“ซ่านซ่านเกิดอะไรขึ้นกับแขนของเธอ”
ั้แ่มาถึงที่นี่เสิ่นจ้านตงก็เห็นอาการผิดปกติของโจวซ่านซ่าน แววตาของเขาหม่นลงเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว โอบโจวซ่านซ่านที่อยู่ข้างๆ โจวเทารุ่ยเข้ามาในอ้อมแขนของตน
“ข้อไหล่ของโจวซ่านซ่านหลุดเพราะถูกผู้หญิงคนนี้ทำร้าย!”
โจวเทารุ่ยไม่สนแล้วว่าเขาจะไม่ชอบใจเสิ่นจ้านตงเวลานี้เขาโกรธมากกว่า คนที่มาทำให้โจวซ่านซ่านาเ็ พูดพลางกำหมัดแน่น เดินไปอยู่ข้างหน้าโหวกุ้ยจือ
“เธอ...เธอจะทำอะไรน่ะฉันจะบอกให้ ที่นี่คือหน้าโรงเรียนนะ หากเธอกล้าทำร้ายคน ฉันก็จะฟ้องผู้อำนวยการ!”
โหวกุ้ยจือมองสีหน้าเอาเื่ของโจวเทารุ่ยเธอเกิดกลัวจึงก้าวถอยหลัง พลางชี้หน้าเตือนเขา
โจวเทารุ่ยหัวเราะอย่างสมเพช“คุณไปฟ้องเลยสิ! ฉันจะบอกให้ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้เรียนที่โรงเรียนนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะปล่อยให้คุณมาทำร้ายพี่สาวฉันได้ฉันไม่ได้เป็สุภาพบุรุษอะไร ถึงทำร้ายผู้หญิง ฉันก็ไม่สน!”
โหวกุ้ยจือถอยหลังไปอีกโจวเทารุ่ยเดินกดดันเข้าหาทีละก้าว สายตามองเห็นหมัดที่เข้าใกล้ใบหน้าของเธอทีละนิด
“รุ่ยรุ่ย แค้นนี้ปล่อยไปก่อนเถอะส่งพี่สาวนายไปโรงพยาบาลก่อน”
เสิ่นจ้านตงประคองโจวซ่านซ่านไว้ในอ้อมแขนร่างกายของเธอยังคงสั่นไม่หยุด รู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวเกินคำบรรยาย เห็นดังนั้นเขาก็รู้สึกเ็ปใจอย่างมาก
“ถ้าอย่างนั้นนั่งรถของฉันไปเถอะ โรงพยาบาลก็อยู่ไกลจากที่นี่เสียด้วย!”
ซ่งเหยี่ยนเห็นโจวซ่านซ่านอยู่ในอ้อมแขนของชายคนนี้จู่ๆ เขาก็เกิดรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ราวกับถูกแย่งของรักไป
เสิ่นจ้านตงกวาดสายตามองรถเบนซ์คันนั้นแววตาของเขาสงบนิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน “ไม่ต้องหรอก พวกเรามีรถ!”
โหวกุ้ยจือไม่ยอมแพ้เดินมาข้างหน้าสองสามก้าว หวังจะพูดกับโจวซ่านซ่านอีกครั้ง
เสิ่นจ้านตงกวาดมองด้วยสายตาเคร่งขรึมไปที่โหวกุ้ยจือทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังขึ้นมา คำพูดที่คิดจะพูดออกมาก็ถูกกลืนลงไป
“คุณควรพูดความจริงดีกว่า!สามีของคุณถูกทำร้ายไปเมื่อครั้งก่อน คุณก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไร ครั้งต่อไปคงต้องเป็คุณแล้วละ! ฉันก็เหมือนกับโจวเทารุ่ย ไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไรและไม่รังเกียจที่จะทำร้ายผู้หญิงแบบคุณด้วย!”
สิ้นคำเสิ่นจ้านตงก็ก้มลงมาประคองเอวของโจวซ่านซ่านอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางสายตาของผู้คนเขาเดินจากไปอย่างไม่สนใจสิ่งใดต่อไป
ข้างนอกฝูงชนนั้นมีรถจี๊ปที่มีป้ายทะเบียนของทหารจอดอยู่ คนขับรถเห็นเสิ่นจ้านตงอุ้มโจวซ่านซ่านตรงมาทางนี้ก็ลงจากรถมาเปิดประตูให้ด้วยความเคารพ
เสิ่นจ้านตงประคองโจวซ่านซ่านนั่งในรถอย่างอ่อนโยนดูจนแน่ใจว่าแขนข้างที่เธอได้รับาเ็ไม่กระทบกระเทือน จากนั้นเขาจึงขึ้นรถ
“รุ่ยรุ่ยทิ้งจักรยานไว้นี่แหละ ไปโรงพยาบาลรักษาแขนให้ซ่านซ่านก่อน!”
ขณะที่เสิ่นจ้านตงพูดโจวเทารุ่ยก็ทิ้งจักรยานใหม่เอี่ยมไว้ข้างทางก่อนแล้ว ไม่แม้แต่จะล็อกจักรยานด้วยซ้ำเวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าโจวซ่านซ่านแล้ว!
เขาขึ้นไปนั่งข้างคนขับทันทีที่ประตูปิด รถก็ออกตัว ทิ้งเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มและฝุ่นตลบตามหลัง รวมถึงทิ้งโหวกุ้ยจือที่กำลังตกตะลึงและซ่งเหยี่ยนที่มีสีหน้าสับสนเอาไว้ด้านหลัง
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/47bf20e5d76e59aa0c6e1272c50d9d1a
1K
