龙束缚
Chapter4
การประมูลเป็ไปอย่างเคร่งเครียดผมที่ยืนอยู่ด้านหลังของจิวซือกวาดสายตามองคนที่เข้าประชุมเรื่อยๆจนมาหยุดที่ใบหน้าที่คุ้นเคย
หมอนี้คืนคนที่ผมตามไล่จับ
เ้าของรอยยิ้มการค้า
“ไม่คิดไม่ฝันว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้ง คุณตำรวจ เอ๊ะไม่ใช่สิ ตอนนี้เป็บอดี้การ์ดส่วนตัวของนายน้อยเผิงจิวซือไปแล้ว” รอยยิ้มการค้าถูกส่งมายังผม สายตาขี้เล่นฉายแววสนุกซึ่งต่างจากผมที่กำมือไว้ด้านหลัง เพราะรู้ว่าอีกคนจงใจกวนประสาท
“หนิงชิวหาน นายควรสนใจเื่ที่เรากำลังคุยกันอยู่” จิวซือเอ่ยต่อว่าไม่จริงจัง จึงได้รับการไหวไหล่ไม่สนใจของหนิงชิวหาน
เหตุการณ์กลับมาเครียดอีกครั้งเพราะต่างฝ่ายต่างก็อยากได้แจกันลายกิเลนหาอยากอันนั้นแต่คนที่ไม่ออกความคิดเห็นหรือพูดอะไร เอาแต่จ้องมองผมจนทำตัวไม่ถูก ทั้งๆที่แจกันลายกิเลนอันนี้เป็ของที่บ้านตัวเองแท้ๆหรือรอปั่นราคาอยู่
“นายน้อยเสี่ยว ไม่คิดจะออกความคิดเห็นอะไรหน่อยหรอ” เสียงทุ้มต่ำของหยางหลินเอ่ยขึ้น ข้างๆหยางหลินมีผู้หญิงใบหน้าสวยสายตาไม่เป็มิตรหากแต่อ่อนโยนเวลามองเจียนหลิน เสียงทักนั้นดึงสายตาดุของเจียนหลินให้หันไปมอง
“นายน้อยของเราไม่สนใจเื่ราคาขอแค่ให้มันไปอยู่ในมือของทั้งสามตระกูลใหญ่” เสียงจงเจิ้งเอ่ยขึ้นแทนผู้เป็นาย
“หึ” หยางหลินสบถในลำคอเพียงนิดก่อนจะมาเปิดรูปแจกันลายกิเลนดู
11:34 AM
การประชุมเพื่อตกลงกันกินเวลานานพอสมควรก่อนจะได้ข้อสรุปว่าตระกูลหนิงเป็คนได้ไป ตอนนี้ผมและจิวซือจึงเดินมาตามทางลานจอดรถเรื่อยๆด้านหลังมีผู้สืบทอดตระกูลทั้งสามตามหลัง
ปังๆ! ระหว่างที่พวกผมกำลังเดินไปใกล้ถึงรถก็มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ผมจึงรีบคว้าตัวจิวซือเข้ามาหลบข้างรถคันหนึ่งใกล้ๆพลันได้ยินเสียงปืนอีกหลายครั้ง และเสียงเครื่องมอเตอร์ไซค์ขับมาหลายคัน
“พวกมันรู้ได้ไงว่าตระกูลหลักประชุมกันที่ไหน” เสียนุ่มเอ่ยขึ้น ผมคว้าปืนที่อยู่ด้านหลังมาเตรียมพร้อมไว้พลางกวาดสายตามองหาใครบางคนอย่างลืมตัว ก่อนจะรู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นคนที่ผมมองหาปลอดภัยดี ในอกแกร่งมีหญิงสาวที่เป็คู่หมั้นซ้อนตัวอยู่
ทำไมมันเ็ปขนาดนี้
ผมละสายตาจากภาพที่เห็นจึงทำให้ไม่ทันเห็นสายตาดุที่หันมามอง
“คนของนายดูถังเซียนดีหรือเปล่า” ผมหันมาเอ่ยถามจิวซือทันทีเพราะเป็ห่วงความปลอดภัยของลูกสาว
“ไม่ต้องห่วง คนในโรงเรียนกว่าครึ่งเป็คนที่ฉันส่งไปค่อยดูแลถังเซียน”เมื่อได้รับคำตอบที่ช่วยให้สบายใจ ใบหน้าเนียนก็พยักหน้ารับเบาๆก่อนที่พวกมันจะสาดะุมาที่พวกผม2คนแอบอยู่ เป่าหมายของพวกมันชัดเจนมากมากว่าคือผมเพราะะุทุกนัดตรงมาที่ผมซ้อนตัวอยู่
“บ้าเอ๊ย!” ผมสบถไม่สบอารมณ์ดวงตากลมโตมองไปที่รถอีกคันที่จอดอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปที่รถขันนั้นแล้วยิงสวนกลับไปจนไปโดนพวกมันล้มคนหนึ่ง
“ลู่เสี่ยน! ไอ้บ้า!” เสียงของจิวซือะโด่าตามหลังมาก่อนจะลุกขึ้นยิงตอบพวกมัน แล้วก้มลงมาหลบพลางจ้องหน้าผมอย่างหาเื่
ในจังหวะที่ผมไม่ทันระวังตัวมีมันคนหนึ่งเดินมาทางผม ก่อนจะยิงมาที่ผมนัดหนึ่ง
“!!!” ดวงตากลมโตเบิกตากว้างพร้อมตัวผมที่ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนแกร่งเพื่อหลบะุจึงทำให้คนที่ถูกยิงเป็เจียนหลิน โชคดีที่ถูกยิงทีท่อนแขน แต่เืที่ไหลก็ทำให้ผมใจไม่ดีดวงตากลมโตมองหาเจียนหลินด้วยความเป็ห่วง แต่คนเจ็บกลับไม่มองตอบกายแกร่งลุกขึ้นเติมึวามสูงเดินตรงไปหาพวกมันที่ก้าวถอยหลังไปที่ละก้าวด้วยความกลัว
“อึก อัก” เพียงไม่นานก็มีเสียงหมัดหนักดังขึ้นหลายครั้งพร้อมเสียงกระดูกที่หักของคนที่เขามาเล่นงาน และเสียงของหนักกระทบพื้นปูน ผมผมนั่งมองการต่อสู้ของเจียนหลินด้วยความอึ้งเจียนหลินกำลังจัดการคนพวกนั้นด้วยตัวคนเดียว
ใบหน้าหล่อคมดูน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมสายตาดุเ็าไร้อารมณ์ ไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆในขณะลงมือ
“ว้าว ได้เห็นฝีมือนายน้อยเสี่ยวกับตาชาตินี้คงตายตาหลับแล้ว” เสียงหนาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มการค้าพลางส่ายหน้าไปมาอย่างดีใจ
ท่าจะบ้า
“นายน้อย” เสียงของจงเจิ้งเอ่ยเรียกนายน้อยของตัวเองด้วยความเป็ห่วงพลางสั่งให้ลูกน้องที่ตามมาเก็บคนพวกนี้ให้หมด สายตาดุปรายตามามองผมเพียงนิดก่อนจะเดินนำหน้าลูกน้องไป
942
