แฮ๊บปี้ครับชีวิตดี๊ดีเรียนจบอย่างเป็ทางการการเดทครั้งแรกผ่านไปได้ด้วยดี ซะที่ไหน!! บอกเลยครับแป๊กมาก ท่านรองดูไม่ค่อยมีส่วนร่วมเลยมีที่ไหนชวนดูหนังมินเนี่ยนในวันเดทแรก! ดูๆไปแล้วมีแต่ผมที่ตื่นเต้นดี๊ด๊าอยู่คนเดียวเลย
ถึงท่านรองเขาจะดูไม่ค่อยตื่นเต้นซักเท่าไรกับเดทครั้งแรกของเราแต่ผมก็ยังไม่ย่อท้อ ยังคงมีความพยายามมุ่งมั่นเต็มร้อยครับในเมื่อเดทแรกไม่คืบหน้าก็ต้องมีครั้งที่สอง ส่วนจะทำอะไรนั้นผมคิดไว้แล้วครับ…ฮ่าๆคิดๆดูผมเองก็ฉลาดไม่เบาเลยนะถึงจะเรียนจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยอันน้อยนิดแต่เื่จีบคนอื่นผมไม่เป็สองรองใครแน่นอนครับ
“เป็ไงมึงเดทแรกไปทำเื่ขายขี้หน้าอะไรมารึเปล่า?”
ไอ้บาสเพื่อนยากไม่เสือกซักเื่จะได้มั้ยครับเพื่อน??มันต้องมองว่าเื่ที่ผมเดินหน้าจีบท่านรองเป็เื่ปัญญาอ่อนอย่างแน่นอนไอ้คนไม่อ่อนโยน ไอ้คนไม่มีหัวจิตหัวใจ
“อย่างกูจะพลาดได้ไง”
ถ้าไม่นับเื่ที่ผมไปพ่นป๊อบคอร์นใส่หัวคนที่นั่งข้างหน้าเวลาดูมินเนี่ยนมันกลิ้งขลุกขลักๆแล้วก็นับว่าเพอร์เฟคที่สุดในสามโลกแล้ว
“กูไม่ค่อยเชื่อน้ำยามึงซักเท่าไรเล๊ยย”
“ไอ้เชี่ยบาส ไอ้คนโฉด”
“เอ๊า! มาด่ากูอีก เออส้มจี๊ดเขาชวนกูไปกินข้าวมึงไปด้วยกันดิ”
“จะให้กูไปเป็ก้างปลาวาฬรึไง?”
“ก้างปลาวาฬคืออะไร?”
“เออ!ช่างกูเหอะ กูไม่ไปหรอก”
“ไปเถอะ ส้มจี๊ดให้ชวนมึงไปด้วย”
“เหรอ…เออก็ได้”
พอดีเลยครับผมก็อยากจะเจอกับส้มจี๊ดคนสวยที่มีไอเดียร์ในการจีบอย่างช่ำชอง แต่เสียอย่างเดียว…ท่านรองเขาไม่ค่อยร่วมมือนี่สิ
ความจริงก็ไม่ได้ไปไหนไกล ก็มากินข้าวหน้ามอแหละครับ โห! คิดว่าจะได้กินอะไรแพงๆฟรีๆซะอีก
“กินเนื้อย่างก็แล้วกันค่ะ หมอกโอเคมั้ย”
“ได้ครับ อะไรก็ได้ครับ”
ที่เป็ของฟรีอ่ะครับอะไรก็ได้ เพราะตอนนี้กระเป๋าชักแบน กลัวแฟนทิ้งจริงๆคราวที่แล้วเสียค่าถังป๊อบคอร์นเป็ดไปหลายตังอยู่ เ้าเป็ดเหลืองยังนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ห้องผมอยู่เลย
“แล้วเื่เดทที่หมอกมาปรึกษาเราเป็ไงบ้างคะ”
ผมไม่อยากจะบรรยายเลยครับคนสวยภาพไอ้มินเนี่ยนไม่มีคอยังตามมาหลอกหลอนผมในฝันอยู่เลย
“ก็ดีครับ”
“เหอะ! ปัญญาอ่อนท่านรองเขาก็ยอมเป็แฟนแล้ว ยังเสือกจะไปจีบเขาทำไม?”
“บาสไม่เข้าใจหรอกเวลาเรารักใครก็อยากจะมีโมเม้นไปเดทกัน กินข้าวดูหนังกันไงคะ”
“ช่ายๆครับ ส้มจี๊ด ไอ้บาสมันไร้หัวใจไอ้หน้าด้าน”
อันหลังไม่เกี่ยวครับ แค่อยากด่ามันเฉยๆ
“…”
“อาหารมาแล้วทานเถอะค่ะ”
“คร๊าบ”
“แล้วหมอกมีอะไรจะปรึกษาเราอีกมั้ยเราช่วยเต็มที่เลยน้า”
“มีครับๆคือเวลาจะจีบคนแก่นี่ต้องทำยังไงมั่งครับ คือแบบผมวัยรุ่นไงไม่รู้ว่าคนแก่เขาคิดยังไง”
“อิอิ…เหรอ? ได้ค่ะเราก็ต้อง…”
ส้มจี๊ดคนสวยก็ช่วยแนะนำผมได้หลายอย่างเลยผมว่าจะเลิกคบไอ้บาสเป็เพื่อนแล้วหันไปคบกับส้มจี๊ดดีกว่าเพราดูเป็เพื่อนที่พึ่งพาได้ยามยากจริงๆ
“เป็อะไรมึงทำหน้าเหมือนตูดเป็ฝี”
“…”
ไอ้บาสมันแวะส่งแฟนมันแล้วเราก็บึ่งกลับหอทันที
“หรือว่ามึงปวดขี้ส้วมมึงใช้ได้แล้วเหรอ?”
เดี๋ยวต้องวิ่งมาขี้ห้องกูอีกเดือดร้อนกูตลอด
“เชี่ยหมอกกวนตีนตลอด”
“แล้วมึงเป็ด๋อยอะไร?”
“…ดูมึงจี๋จ๋ากับส้มจี๊ดมากเลยนะ”
เออดิ! ก็มึงมันพึ่งพาไม่ได้ไงไม่เคยจะสนับสนุนกูเลย คอยแต่จะเตะตัดขาเจาะยางกูตลอด ไอ้ตะปูขึ้นสนิมเอ๊ยยย
“ทำไมมึงหึงเหรอ?”
“…”
“หรือว่ามึง…มึงแอบชอบกูเหรอ?”
อุ้ยว้าย! ไม่ได้นะเพื่อนบาส!! กูคิดกับมึงแค่เพื่อน มึงจะเป็เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อไม่ได้นะ
“…เฮ้อ!!!!! วันหลังก็ไปหาหมอมั่งนะมึงอ่ะ”
“ไปไมอ่ะกูยังไม่ต้องฉีดโบท็อกหรอกมั้งหน้ากูยังตึงอยู่เลย”
“…เปล่า…ให้ไปรับยา”
“ยาอะไร?”
ยาถ่ายพยาธิ? คงไม่ใช่ แต่ที่โรงพยาบาลก็ยังไม่มียาลดความหล่อนะครับ
“เชิญรับยาช่องสองค่ะเผื่ออาการมึงจะทุเลาลงบ้าง”
“บ้า!กูไม่ได้เป็โรคมะเร็ง”
“…พอเถ๊อะ!!!คุยกับมึงเหมือนจะทำให้กูเป็บ้าแทน”
“เฮ้ย!งั้นไปโรงบาลกัน กูพาไปรับยา”
“ไอ้สัดหมอก!!!”
“เออ!กูล้อเล่น…ว่าแต่คณะมึงซ้อมรับปริญญาวันไหน?”
“ต้นเดือนหน้าน่าจะวันที่ 7”
“อ่อ…ของกูวันที่ 8 เร็วเนอะ จะรับปริญญาแล้ว กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะเรียนจบแล้ว”
“เออกูก็คิดเหมือนกัน”
“เออๆ จริงตอนปีแรกๆมึงยังบ่นว่าจะตกไบโออยู่เลย”
“…กูหมายถึงมึงอ่ะไม่น่าเชื่อว่ามึงจะเรียนจบ คิดว่าจะโดนกระทืบตายก่อนซะอีก”
“ไอ้เพื่อนเลว! ไอ้หอยหลอด!! กูหล่อขนาดนี้ก็ต้องเรียนจบอยู่แล้ว”
หลังจากจบาปัญญาอ่อนกับไอ้บาสผมก็มานอนผึ่งพุงที่เตียงแทน
Rrrrrrrr!!
ว้าวๆท่านรองโทรมาปกติผมต้องโทรไปตลอดเลยนะ วันนี้มาแปลกหรือว่าท่านเขาท้องผูกขี้ไม่ออกกันแน่
“ครับท่านรอง?”
“เมื่อไรคุณจะเลิกเรียกผมแบบนี้ซักที”
เอ๊ะ! ท่านเขาไปกินรังแตนที่ไหนมารึเปล่า ?ทำไมเสียงเข้มยิงกว่ากาแฟดำอีก ผมทำผิดอะไรอี๊กกก
“เอ่อ…ผมก็เรียกท่านรองปกตินี่ครับ”
ลองคุยแบบคนปกติเขาคุยกันก่อนดีกว่าครับ
“…ช่างเถอะคุณทำอะไรอยู่?”
“กำลังจะนอนครับ”
“อืม…อยากเจอคุณจัง”
วันนี้ท่านเขามาแปลกจริงๆ!! อยากเจอผม? ฝนฟ้าทำท่าจะแล้งแต่ผมก็แอบดีใจนะ
“อ่า…ครับ เหมือนกันครับ วันเสาร์หน้าว่างมั้ยครับ”
“จะชวนผมไปไหนอีกแล้วเหรอ?”
“เอ่อ…ครับ…ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็ไร”
“ไปสิครับผมอยากไป เดี๋ยวผมไปรับนะ”
“ได้ครับแล้วก็…เดือนหน้าผมรับปริญญา ท่านรองจะ…”
“เหรอคุณอยากได้อะไรมั้ย”
“ม…ไม่ครับ แค่อยากให้ท่านรองไป”
“ได้สิแล้วหลังจากรับปริญญาคุณจะทำยังไงต่อ”
“ก็หางานสิครับ”
“เหรอ…อืม”
ความสัมพันธ์ของผมกับท่านรองแทบจะไม่คืบหน้า มันดูเหมือนคนที่เป็เพื่อนกันคุยกันเฉยๆไม่รู้สึกเลยว่าเป็คนที่กำลังจีบกัน ผมก็รู้สึกท้อใจเหมือนกันนะหรือว่าจริงๆแล้วท่านรองแค่อยากได้เพื่อนคุยมากกว่า?
“กูชักจะเริ่มท้อแล้วว่ะ”
“เื่อะไรของมึงอี๊กก”
“ก็เื่จีบท่านรองไง”
“…เขาแตกต่างกับเราแล้วเขาเป็ผู้ใหญ่ความคิดอะไรๆก็คงไม่เหมือนเรา”
“คงจะจริงดูเขาใจเย็นเกินไป กูไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว”
“…นานๆทีมึงจะจริงจังนะดูเหมือนผู้เหมือนคนขึ้นมาจริงๆ”
อ้าว! ไอ้เวรนี่เมื่อก่อนกูดูไม่เหมือนคนเลยรึไงถึงเพิ่งมาเหมือนเอาตอนนี้เหรอ???
และแล้ววันเสาร์ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว วันนี้ผมไม่ได้พิถีพิถันอะไรมากเลือกเสื้อผ้าง่ายๆ อย่างเสื้อยืด กางเกงขาสั้นธรรมดา คีบอีแตะแม่งเลย ประชดประชันท่านรองที่คราวก่อนแต่งตัวเหมือนจะไปวิ่งเป็เพื่อนกับน้องเหร้ที่สวนลุม
แต่!!! วันนี้ท่านรองเขามาแปลกใส่เสื้อยืดสวมทับด้วยเสื้อยีนส์เหมือนนายแบบโฆษณาน้ำดื่มยี่ห้อดังที่ผมไม่ชอบดื่มเลยแต่โคตรเท่อะดูดีมีชาติตะกูลแต่ดูกูนี่!!! วิ่งหน้าตั้งลงมาจากหอด้วยสภาพผมเผ้ากระเซิงกระเซิงเนื่องจากตื่นสายแล้วไอ้บาสยังเสือกมายืมห้องส้วมขี้อีก ช้างดาวคู่ใจก็เสือกหลวม แต่ไม่อยากจะคุยช้างดาวของผมเป็แบบพิเศษที่คนคูลๆเท่านั้นที่จะเลือกใส่นั่นคือ!!! ช้างดาวสีดำ แท้รึเปล่าไม่รู้ รู้แต่ว่าราคา 85บาท ซื้อข้าวที่มอผมได้เกือบ 3 จานเชียวนะ
“…คุณหวีผมก่อนมั้ย?”
ท่านรองทักทายเช้านี้ด้วยความสดใส? พร้อมกับส่งหวีสีดำเรียบๆมาให้ผมหลังจากที่ผมยังไม่หายหอบแดก ไม่รู้ผมจะรีบทำไม ท่านรองเขาก็รอผมอยู่ดีนั่นแหละแต่ที่ตื่นเต้นจนเกือบลืมหายใจ เขร้!!! ท่านรองเขาพกหวีด้วยครับงงเด้!! ปกติพกมั้ย???
“เอ่อ…ไม่เป็ไรครับ”
ผมใช้มือปาดไปปาดมาบนหัวน้อยๆของผม คงพอดูเหมือนผู้เหมือนคนขึ้นมาหน่อยแต่เอ…รู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยโดนไอ้บาสด่าด้วยคำๆนี้แต่ช่างมันเถอะครับ
“แล้ววันนี้คุณจะพาผมไปไหน?”
“สวนสนุกครับ”
“ห๊ะ!!!”
ท่านรองเหยียบเบรคจนหัวผมเกือบทิ่มไปโดนคอนโซลหน้ารถเกิดผมดั้งหักฟันหลอท่านจะรับผิดชอบยังไงไม่ทราบ??
“ค…คุณจะพาไปที่ไหนนะ???”
“…ส…สวนสนุกครับ”
ถามซะเสียงสูงหน้าตาตื่นยังกะเด็กน้อยกำลังถูกพาไปฉีดยา โถๆน่าสงสาร หรือว่าผมจะสงสารตัวเองดีจะโดนงับหัวรึเปล่าเนี่ย แฮร่!!!
“ร…เหรอ”
“หรือท่านรองไม่อยากไปก็ไม่เป็ไรครับแต่ช่วยกลับรถไปส่งผมที่หอหน่อย”
ผมนี่ก็มีมารยาสามร้อยเล่มเกวียนเหมือนกันนะ ถ้าท่านรองไม่ไปผมงอนแน่ก็ผมอยากนั่งม้าหมุนอ่ะ ตอนเด็กๆเคยนั่ง พอโตมาชวนเพื่อนมาเที่ยว ไม่มีใครยอมนั่งกับผมซักคนแถมยังหาว่าผมปัญญาอ่อนอีก
“…”
ผมแอบเหลืบไปมองท่านรอง ท่านเขาทำหน้าเหมือนกำลังถูกจับฉีดยาที่ตูดแล้ว ผมคงต้องทำใจเดี๋ยวท่านรองคงเลี้ยวรถพาผมกลับหอแน่นอนเลย
“ว่ายังไงครับ?? ถ้าไม่ไปก็รบกวนท่านรองกลับไปส่งก็แล้วกัน…”
ทำเสียงผิดหวังได้ตอแหลเหมือนที่ไอ้บาสมันชอบว่าบ่อยๆได้เนียนจริงๆผมรางวัลออสการ์ปีนี้ต้องเป็ของผมแน่ๆ
“ไปก็ได้ตามใจคุณก็แล้วกัน”
ผิดคาด!! ท่านรองขับรถต่อไปยังสวนสนุกชื่อดังที่ผมบอกชื่อท่านเขาตามใจผมแหละ เดี๋ยวผมจะให้รางวัลเป็ลูกอมรสบ๊วยที่ผมชอบกินเม็ดนึงก็ได้พอดีผมพกมาด้วย
“ขอบคุณครับท่านรองน่ารักที่สุดเลย”
ตอแหลที่สอง ส่งรอยยิ้มอย่างนางงามที่ได้รางวัลชนะเลิศไปให้ท่านเขาเป็รางวัลก่อนเลย
“อืมไม่เป็ไร”
แต่แพ้รอยยิ้มท่านรองที่ส่งกลับมาอ๊ออก!! ผมอยากจะสลบตาย ท่านรองยิ้มหวานฟันขาวจนสามารถเป็พรีเซนเตอร์โฆษณายาสีฟันได้เลยนะครับ
รู้สึกว่าวันนี้โชคชะตาและฝนฟ้าช่างเป็ใจเมื่อวานฝนยังตกจนน้ำเกือบจะท่วม ผมเลยกังวลว่าจะไปเที่ยวไม่ได้ซะแล้ว แต่วันนี้อากาศช่างสดใสเวลา10 โมง ร้อนยังกะเที่ยงวัน พอลงจากรถเหงื่อก็เริ่มออกตามรักแร้ซะแล้ว
“เดี๋ยวผมไปซื้อบัตรท่ารองไปนั่งรอก่อนนะครับ”
ผมชี้ไปที่เก้าอี้ที่มีไว้สำหรับนั่งรอ แต่มีกระถางดอกไม้ตั้งอยู่เต็มไปหมดพอเวลาท่านรองไปนั่งก็เหมือนกับน้องไซขนาดั์ไปนั่งอยู่กลางดงดอกไม้หลากสีเข้ากันฉิบหายหลังจากซื้อตั๋ว ผมก็เดินไปหาท่านรองที่นั่งรออยู่ รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวดูเปลี่ยนไปผมมองไปที่ท่านรองที่กำลังนั่งอยู่ ท่านเขาดูดีมากอ่ะมีคนแต่งตัวมาสคอตยื่นลูกโป่งสีชมพูให้ท่านรอง ผมรีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ทันทีเขารับมาอย่างงงๆ ผมแอบขำ ดูไม่เข้ากับหน้าท่านรองเลย แล้วก็แอบเห็นสาวๆหลายคนกำลังถ่ายรูปท่านรองอยู่เหมือนกันผมรีบเดินไปลากท่านเขาออกมาเลยครับ หวงอ่ะ ผมถ่ายรูปท่านเขาได้คนเดียวเท่านั้น!!
“เป็อะไรรึเปล่าคุณ”
“เปล่าครับ”
ท่านรองเขายกลูกโป่งสีชมพูสดใสให้กับเด็กน้อยที่เดินผ่านมาพอดีแต่ดูแล้วเด็กน้อยคนนั้นจะกลัวท่านรองนะครับ รีบรับแล้ววิ่งหนีไปเลยผมเลยแอบขำเบาๆกลัวท่านเขาจะได้ยินแล้วโบกหัวผมให้เป็รางวัล
ผมลากท่านรองไปที่มุมรถโกคาร์ท ท่านรองเขาก็ยอมเล่นด้วยนะเราเลยแข่งกันตกลงกันว่าใครแพ้ต้องเลี้ยงข้าวกลางวัน ปรากฎว่าเป็ไปตามคาด ผมแพ้!! แต่ก็เตรียมใจไว้แล้วสรุปว่ามื้อกลางวันผมต้องเป็เ้ามือ
แล้วเราก็เดินดูบ้านั์นั่งเคเบิ้ลคาร์ พร้อมกับเซลฟี่มุมสูงสองสามแชะ ผมเลือกที่จะไม่เล่นเครื่องเล่นที่เล่นแล้วเวียนหัวเพราะอะไรน่ะเหรอ? กลัวเมาเครื่องเล่นแล้วอ้วก เพราะมันทำให้คนคูลๆอย่างผมหมดหล่อไงฉลาดมั้ยล่ะ? แต่อยากจะไปขอลดราคาค่าตั๋วเหลือเกินไม่ค่อยคุ้มเลยอ่ะ หลังจากนั้นแล้วก็ไปหาข้าวกลางวันกินกันวางแผนไว้ว่า่บ่ายจะเข้าบ้านผีสิง เผื่อท่านรองเขากลัวผีแล้วะโมาเกาะผมบ้างคงได้กำไรไม่น้อย อิอิ…
“คุณจะกินอะไรเดี๋ยวผมไปซื้อคุณไปจองโต๊ะก่อน”
“ท่านรองไปจองโต๊ะเถอะเดี๋ยวผมไปซื้อเองครับ”
“…เอาอย่างนั้นก็ได้”
ผมเลือกซื้อหลายอย่างเอาที่ผมอยากกินทั้งนั้นเลย ไหนๆก็เป็เ้ามือ ก็ต้องเลือกที่เ้ามือกินได้สิครับซื้อมาทั้งก๋วยเตี๋ยว ข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่ ไก่ทอด เลยต้องวิ่งไปวิ่งมาสองรอบ
“คุณจะกินหมดเหรอ”
“หมดสิครับแค่นี้สบายมาก”
แล้วทั้งผมและท่านรองก็จัดการทุกอย่างตรงหน้าจนหมด
“เวลาคุณกินแล้วดูคุณมีความสุขดีนะ”
“…ครับ”
มันหมายถึงอะไรครับหมายถึงผมห่วงแดก สนใจแต่เื่แดก อะไรงี้เหรอครับ ความหล่อลดลง 0.14 เท่าเลย
หลังจากกินข้าวเสร็จเราก็เดินพักผ่อนไปเรื่อยๆแวะถ่ายรูปบ้างเป็ครั้งคราว
“ตอนแรกที่คุณบอกว่าจะมาสวนสนุกผมใมากเลยนะ”
“อ่า…ครับ ตอนแรกผมก็คิดว่าท่ารองจะไม่อยากมา”
“อืมก็ไม่หรอก ผม…ไปที่ไหนก็ได้ที่มีคุณไปด้วย…”
อุ้ยรู้สึกเขินนิดๆ แต่ไม่แสดงออก
“ค…ครับ”
“แล้วคุณรับปริญญาวันไหน?”
“อ่อ วันที่11 ครับ”
ผมซ้อมใหญ่วันที่8 แล้วรับจริงวันที่ 11 ครับ
“อืม…เวลาไหนครับ”
“่บ่ายครับ”
เย้ยยยย!! ลืมไปวันที่ 11 มันเป็วันอังคาร ท่านรองต้องไปทำงาน ไปร่วมงานรับปริญญากับผมไม่ได้ ผมลืมสนิทเซงเลยอ่ะ
“เอ่อ…ผมลืมไปมันเป็วันอังคาร ท่านรองคงไปร่วมไม่ได้”
“อืม…ไปได้สิ ผมลาครึ่งวันก็ได้”
“จริงเหรอครับ?”
ดีใจออกนอกหน้ามากอ่ะผม ท่านรองเขายอมลางานเพื่อไปงานรับปริญญาผมดีใจอย่างสุดซึ้ง ขอบคุณกำนันหมานที่ทำให้ผมเกิดมาหน้าตาดีขนาดนี้??
หลังจากนั้นเราก็มานั่งม้าหมุน ที่นั่งอ่ะผมคนเดียวนะ ท่านเขาไม่เอาด้วยกลายเป็ว่าผมต้องมานั่งหน้าเจื่อนอยู่คนเดียว เพราะมีแต่เด็กๆนั่งกันเต็มไปหมดมีแต่ผมคนเดียวที่ดูเหมือนเด็กโข่งกำลังนั่งม้าหมุนอยู่เริมอับอายหน่อยๆเลยนั่งแค่รอบเดียว
“เมื่อกี๊ท่านรองทำไมไม่ยอมนั่งกับผม?”
ผมถามหลังจากลงมาจากม้าหมุนมีเด็กน้อยคนนึงลงไม่ได้ผมเลยช่วยอุ้มลงก่อนที่แม่ของน้องจะเดินมาถึง แม่ของน้องขอบคุณผมใหญ่เลยรู้สึกว่าผมก็เป็เด็กโข่งที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้างนะ
“…คุณลองนึกภาพผมขึ้นไปนั่งบนม้าหมุนนะ”
“…”
“คุณคิดว่ามันจะเป็ยังไง”
“ฮ่าๆๆๆ…จริงครับ”
นึกภาพไม่ออกเลยผมเห็นแค่ว่ามันเป็ภาพที่เซ็นเซอร์ที่ลางๆเท่านั้นเองครับ
“คุณอยากไปไหนต่อล่ะ”
“อืม”
“เข้าบ้านผีสิงกันเถอะครับ”
“…เอาสิ”
ผมว่าอันนี้น่าจะเหมาะกับท่านรองมากกว่าม้าหมุนเป็ไหนๆบรรยากาศบ้านผีสิง มืดๆทึมๆ แทบจะมองไม่เห็นทาง ผมเลยแอบเนียนเกาะแขนท่านรองเขาแน่นๆเพราะกลัวหลง…ผมโกหก!!จริงๆแล้วอยากหลอกแต๊ะอั๋งท่านเขาเฉยๆ
“คุณกลัวเหรอ?”
“ป…เปล่าครับ”
เสียงผมสั่นเลย เนียนมั้ยล่ะครับ?? เปล่าเลย… จริงๆแล้วผมโคตรกลัวอ่ะไม่รู้ว่าอะไรจะโผล่ออกมาบ้าง ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆตอนแรกก็เขินๆที่ท่านรองเขากุมมือผมไว้ หลังๆมีความกลัวเข้ามาแทกเหงื่อออกที่มือจนชื้น ท่านรองเขาต้องรู้แน่เลยว่าผมกลัวจริงจังขนาดนี้
“เหรอแต่มือคุณเหงื่ออกมากเลยนะ”
“ร…เหรอครับ อากาศร้อนมั้งครับ”
หมดเลยความคูลที่สั่งสมมาตลอดหลายปีมาหดหายเอาตอนเดทกับท่านรองทุกที่สิน่า ไว้อาลัยให้ตัวเองแป๊บ
“ถ้ากลัวจับมือผมแน่นๆก็แล้วกัน”
“ครับ…เฮ้ย!! ผมไม่ได้กลั๊ว!!”
“หึหึ”
ผมชักจะเกลียดๆเสียงหัวเราะของท่านรองเขาซะแล้วนะดูเหมือนการหัวเราะเยาะยังไงก็ไม่รู้
“ว๊ากกกกกกก”
มีผีใส่ชุดขาวมีเืปลอมเต็มหน้าะโมาทางผมพอดีเลยหลุดร้องกรี๊ด ไป 1 ea ยังดีไม่ได้ะโเกาะท่านรองเขา
“หมอก…กลัวมากเหรอ?”
ท่านรองเขาลูบหัวเบาๆ อร่อกก ตายอย่างสงบศพสีชมพู บรรยากาศมืดๆทึมๆยืนซบที่ไหล่กว้างโดยมีมือหนาๆของท่านรองลูบหัวเบาๆ ยืนอยู่ข้างๆผีชุดขาวเืสาดเต็มตัวโคตรโรแมนติก ถึงจะอับอายที่หลุดร้องกรี๊ดแต่โคตรคุ้มเลยครับ ฮิๆ
“เปล่าครับ…”
ผมเลยเนียนๆแอบซุกที่อกกว้างของท่านรองยังดีไม่มีใครเดินตามมา ผมเลยได้โอกาสลวนลามท่านเขาได้นานพอสมควร
“ผม…จูบได้รึเปล่า?”
หืมมมมม?? ผมหูเพี้ยนรึเปล่า เสียงท่านรองกระซิบถามผม?ว่าจูบผมได้มั้ย?? จริงดิ??????
“อ…อะไรนะครับ?”
มือท่านรองอีกข้างค่อยๆเชยคางผมขึ้นมาแล้วท่านเขาก็ก้มหน้าลงมา ริมฝีปากของเราัักันเบาๆ ท่านรองไม่ได้จาบจ้วงอะไรแต่เป็จูบที่สูบพลังของผมพอสมควร
“วันนี้ปั๊กน้อยน่ารักมากขอบคุณที่พาผมมาสวนสนุก”
“ท…ท่านรอง”
ผมเอ่ยเสียงแ่เบา ั้แ่เกิดมาไม่เคยเขินอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยจูบแรกของเราผมยังจำได้ มันไม่ได้ทำให้ใจสั่นขนาดนี้เลย โอ้ยๆเขินจนตัวบิด หน้าของผมร้อนผ่าวเลยตอนแรกผมคิดว่าหน้าของผมค่อนข้างหน้านะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าบางลงอย่างเห็นได้ชัดเลย
4K
