ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นปิ่นปักมาบ้านพร้อมกับเผด็จ เธอก็ไม่เคยทำใจได้เลยสักครั้ง ยังคงเจ็บแปลบไปทั้งใจ หนักเข้าก็ไปแอบนอนร้องไห้บ้าง แต่ก็ไม่ได้หนักเหมือน่แรก ๆ
อยากลืมแต่บ้านอยู่ใกล้กัน มันทำให้การตัดใจในครั้งนี้ยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน อีกอย่างทั้งสองครอบครัวก็ยังพูดคุยกันเหมือนเดิม แต่คงเพราะเธอกับเผด็จไม่เหมือนเดิมความสัมพันธ์ก็เลยไม่ได้แน่นแฟ้น เหมือนเพื่อนบ้านทั่ว ๆ ไป พูดคุยกันบ้าง มีของฝากบ้าง แต่ไม่มีการชวนไปกินข้าวด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ถึงจะชวนก็ไม่ค่อยได้ไป นอกจากจำเป็จริง ๆ อย่างไปกินเลี้ยงฉลองรับปริญญาของเผด็จ
“ยินดีด้วยนะคะ” ต้องรักพูดเพียงเท่านั้นก็ไปนั่งกินแบบเงียบ ๆ มีคนถาม ก็ตอบแบบถามคำตอบคำ แล้วนั่งกินแบบเรื่อย ๆ เอื่อย ๆ ต่อจนกระทั่งกลับบ้าน
“วันนี้พ่อมีเื่จะบอกกับทั้งสองคนนะ” นายเมธีที่ไม่ได้มาร่วมฉลองในครั้งนี้ แต่ทำหน้าที่แค่มารับสองแม่ลูกกลับบ้านเอ่ยขึ้นขณะกำลังขับรถ
“เื่อะไรคะ”
“พ่อมีโครงการที่จะต้องย้ายงานไปอยู่ต่างจังหวัดน่ะ ไม่ใช่ตอนนี้หรอก แต่บอกเอาไว้ก่อน”
“แบบนี้ยัยต้องต้องย้ายโรงเรียนน่ะสิ” นางรดานันท์พูดพลางหันไปมองลูกสาวที่นั่งเหม่ออยู่ที่เบาะด้านหลัง
“หนูไม่มีปัญหาค่ะ ตอนไหนก็ได้ ตอนนี้เลยยิ่งดี” เด็กสาวตอบด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
“จะไม่คิดถึงพี่เผด็จของเราหรือไง” นายเมธีถามยิ้ม ๆ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อโดนคนเป็ภรรยาที่เข้าที่ต้นแขนอย่างแรงพร้อมกับปรามเสียงเข้ม
“คุณ !”
นายเมธีทำหน้าเหลอหลาถามคนเป็ภรรยากลับแบบไม่มีเสียงอย่างงง ๆ ว่า “อะไร”
“เหมือนจะอกหัก ตาเผด็จมีแฟนแล้ว” นางรดานันท์กระซิบบอกให้ได้ยินกันแค่สองคน
“เมื่อไหร่”
“ไม่รู้ แต่พักนี้พามาที่บ้านบ่อย ๆ เราเลิกพูดเื่นี้เถอะ” นางรดานันท์ตัดบท เื่นี้รู้มาได้สักพักแต่ก็ไม่ได้ถามลูกสาวออกไปตรง ๆ แต่ก็มีการเลียบเคียง ๆ และสังเกตอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ตลอด
นายเมธีพยักหน้ารับ เขาทำงานหนัก บางวันกลับเร็ว บางวันกลับช้าเลยไม่ทันสังเกตว่าลูกสาวของตนเปลี่ยนไป พอมาคิด ๆ ดู เหมือนหลัง ๆ มานี้ ต้องรักจะไม่ได้ไปบ้านและคุยกับเผด็จเลย
ลูกสาวเขาโตจนเรียนรู้เื่ความรักแล้วสินะ
จากวันที่ได้รู้เื่ลูกสาว นายเมธีก็พยายามหาเวลาให้กับครอบครัวมากขึ้น ว่างก็มักจะชวนออกไปเที่ยว จึงเห็นได้ว่าต้องรักค่อย ๆ ดีขึ้น แม้ทุกครั้งที่เห็นเผด็จจะยังมีสายตาอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เศร้าซึมเหมือนเมื่อก่อน
จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งปี ในวันที่ต้องรักจะย้ายบ้าน เผด็จก็มีกำหนดการจะหมั้นกับแฟนสาวในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า แต่ถึงอย่างนั้น ในวันที่ขนย้ายของชายหนุ่มกับคนเป็แม่ก็มาช่วย
“ต้องของให้พี่เผด็จกับพี่ปิ่นมีความสุขมาก ๆ นะคะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้อยู่ร่วมงานหมั้น นี่เป็ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากต้องให้พี่กับพี่ปิ่นนะคะ” ต้องรักยื่นกล่องของขวัญสีแดงให้กับชายหนุ่มไปหนึ่งกล่อง
“ขอบใจนะ”
“ส่วนอันนี้ต้องคืนให้พี่เผด็จนะคะ” ต้องรักเลื่อนลังใบใหญ่ที่อยู่บนพื้นไปตรงหน้าของชายหนุ่ม
“อะ...อะไรน่ะ” เผด็จถามทั้งที่ในใจเขาเหมือนจะพอเดาได้และกำลังว่าจะเลื่อนมันกลับคืนให้อีกฝ่าย แต่ก็โดนนางรดานันท์เขามาขัดจังหวะพอดี
244
