บทที่ 16 ความช่วยเหลือจากทุกฝ่าย
ถังซีเหมียนไม่รู้ว่าตัวเองนวดให้เด็กน้อยนานแค่ไหนแล้ว และไม่รู้ว่าฉู่เจียงชวนเปลี่ยนน้ำไปกี่กะละมัง จนกระทั่งอุณหภูมิร่างกายของน่าน่าลดลงที่สุด ทุกคนถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"โอ๊ย!" ข้อมือและฝ่ามือปวดจนกล้ามเนื้อกระตุก ถังซีเหมียนพิงอยู่ข้างเตียง จู่ ๆ ก็ถูกฉู่เจียงชวนโอบกอด
มือของเขายังคงแห้งและอุ่น เขาค่อย ๆ นวดฝ่ามือและข้อมือที่ปวดเมื่อยของภรรยาอย่างระมัดระวัง
"เจ็บมากไหม ?"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
ถังซีเหมียนพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสบายใจ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้กว้างและอบอุ่นเกินไปหรือเปล่า ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป
ฉู่เจียงชวนเปลี่ยนท่า แต่ไม่ยอมปล่อยมือ "ตอนนี้น่าน่าอาการดีขึ้นแล้ว พวกเรานอนพักสักหน่อย แล้วค่อยไปกันนะ"
พูดว่าจะนอน แต่ที่จริงแล้วก็แค่พักสักครู่ หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็รีบออกเดินทาง
ตอนที่ใกล้จะออกจากหมู่บ้าน ถังซีเหมียนเหมือนเห็นคนคนนึงอยู่ข้างหน้า
ใครกันนะ
"เป็ผู้ใหญ่บ้านครับ" เสียงของฉู่เจียงชวนแฝงความรู้สึกตื้นตัน "คงได้ยินเื่นี้มาแล้วแน่ ๆ "
"เหมียนเหมียน !" ผู้ใหญ่บ้านรีบวิ่งเข้ามาและพยักหน้าให้สวี่กว่างเฟิน "พวกเธอระวังตัวด้วยนะ ! บ้านฉันมีแค่ยี่สิบหยวน เอาไปใช้ก่อน ถ้าไม่พอพวกเราจะช่วยกันหา ตอนนี้ช่วยชีวิตเด็กก่อน !"
น้ำตาของถังซีเหมียนคลอเบ้า ถึงกระนั้นก็ไม่ยอมรับเงิน "ลุงคะ พวกเราไม่เป็ไรค่ะ พวกเราจะพาน่าน่าไปตรวจเบื้องต้น ไข้ก็ลดแล้ว พวกเรามีเงินพอค่ะ !"
"เอาไป ๆ !" ผู้ใหญ่บ้านยัดเงินใส่มือเธอ "ออกเดินทางต้องมีเงินติดตัวไปด้วย ใครจะรู้ว่าที่โรงพยาบาลจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
พูดจบ ผู้ใหญ่บ้านมองน่าน่าที่ห่อตัวด้วยผ้านวม "เด็กคนนี้ผอมแห้งจัง ! พวกเธอรีบไปเถอะ !"
"ขอบคุณครับ !" ฉู่เจียงชวนกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ผู้ใหญ่บ้านตบไหล่เขา
"พูดอะไรกัน ! รีบไปเถอะ !"
เมื่อมองดูท้องฟ้าที่ยังไม่สว่าง ฉู่เจียงชวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปั่น 3 ล้อต่อ
หลังจากปั่นไปได้ครึ่งทาง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย ถังซีเหมียนอาสาปั่นแทนฉู่เจียงชวน
ตอนนี้ออกมาจากตำบลแล้ว ต้องปั่นอีกสองสามชั่วโมงจึงจะถึง
ฉู่เจียงหรงกับสวี่กว่างเฟินกอดเด็กแน่น คอยตรวจสอบอาการเป็ระยะ
ตอนใกล้เที่ยง ถังซีเหมียนก็เข้าเขตอำเภอได้ในที่สุด
โรงพยาบาลประจำอำเภอตอนนี้มีคนไม่น้อย หลังจากทุกคนเข้าไปในโรงพยาบาลก็รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
ฉู่เจียงชวนพาถังซีเหมียนไปจัดการเื่ตรวจร่างกาย ส่วนสวี่กว่างเฟินกับฉู่เจียงหรงอุ้มเด็กรออยู่
ผลการตรวจออกมาค่อนข้างดี น่าน่าไข้ลดลงแล้วแต่อาจมีการอักเสบที่ปอดเล็กน้อย
"คุณหมอคะ หัวใจของเด็กคนนี้..." ฉู่เจียงหรงถามอย่างระมัดระวัง
คุณหมอไม่ได้ปิดบังอะไร "พวกคุณมาที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ คงจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว จากผลการตรวจเด็กเป็โรคหัวใจพิการแต่กำเนิด วิธีการรักษาดีที่สุดคือการผ่าตัดรักษา แต่ค่าใช้จ่าย... พูดตามตรง ไม่ต่ำกว่าสองหมื่นหยวนและเด็กยังเล็กมากความเสี่ยงในการผ่าตัดก็จะสูงขึ้นด้วย"
"แล้วหลังการรักษาต้องทานยาไปตลอดชีวิตไหมคะ ?" ถังซีเหมียนถาม
"นั่นขึ้นอยู่กับการฟื้นตัวของเด็กเอง โรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เป็โรคหัวใจที่ค่อนข้างรุนแรง แต่ถ้าเด็กฟื้นตัวได้ดีก็อาจไม่จำเป็ต้องทานยาระยะยาว สำคัญที่สุดอยู่ที่ตัวเด็กและการดูแลของครอบครัว"
คุณหมอรู้สึกสงสารเด็กที่อายุน้อยขนาดนี้ แต่ก็อธิบายอาการป่วยอย่างชัดเจน
ถังซีเหมียนพยักหน้า
ฉู่เจียงชวนคิดสักครู่ "ถ้าเราจะพาเด็กไปผ่าตัด คุณหมอมีโรงพยาบาลที่แนะนำไหมครับ ?"
"ไปโรงพยาบาลเซียวเหอที่เมืองหลวงเถอะ ที่นั่นมีความน่าเชื่อถือ มีประวัติการรักษามายาวนาน !" คุณหมอดูมีท่าทางดีใจขึ้นกว่าเดิม
"พวกคุณเป็ครอบครัวที่ดีจริง ๆ เด็กต้องหายดีแน่นอน ! ถึงผมจะไม่รู้จักผู้เชี่ยวชาญที่นั่น แต่ก็มีเพื่อนอยู่ที่นั่น ถ้าเด็กจะไปผ่าตัดพวกคุณมาหาผมนะ ผมจะบอกพวกเขาให้"
"ขอบคุณคุณหมอค่ะ !" ฉู่เจียงหรงรีบกล่าวขอบคุณ น้ำตาเกือบจะไหลออกมาอีกครั้ง
"ไม่ต้องเกรงใจ !"
คราวนี้ยังต้องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจด้วย รวมค่าตรวจต่าง ๆ แล้วก็เสียไป 34 หยวน แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครรู้สึกว่าแพง
ถังซีเหมียนมองโลกในแง่ดี "การดูแลสุขภาพหลานให้ดีคือสิ่งที่สำคัญที่สุดอยู่แล้ว! พวกพี่พักที่โรงพยาบาลก่อนนะ คืนนี้ฉันกลับหอพัก พรุ่งนี้ตอนเที่ยงฉันจะเอาอาหารมาให้ !"
"พวกเราต้องอยู่ตั้งสองวัน ผมซื้อเองก็ได้" ฉู่เจียงชวนไม่อยากให้ถังซีเหมียนต้องเป็ห่วงทางบ้าน
ถังซีเหมียนส่ายหน้า "เราเป็ครอบครัวเดียวกัน จะมาเกรงใจอะไรกันล่ะ"
ตอนบ่าย เธอกลับหอพักเพื่อจะแปลเอกสารต่อ
คราวนี้ลวี่เจี้ยนเยี่ยส่งเอกสารมาให้หนามาก ถังซีเหมียนเห็นแฟ้มเอกสารสองแฟ้มก็รู้ได้ในทันทีว่าลวี่เจี้ยนเยี่ยตั้งใจให้งานเธอเยอะขึ้น
เธอนั่งลงแล้วก็เริ่มทำงานทันที จนกระทั่งทุกคนกลับมาที่หอพักถึงได้เงยหน้าขึ้น
"เหมียนเหมียน เธอจริงจังเกินไปแล้วนะ !" หลิวเมิ่งเจียหัวเราะพลางยื่นอาหารให้
"ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว กินไปทำงานไปสิ !"
ถังซีเหมียนมองเวลาแล้วยิ้มเบา ๆ "ขอบคุณนะ !"
"เธอเป็อะไรไป ?" โจวเสวี่ยสังเกตเห็นท่าทางหดหู่ของเธอ "ที่บ้านมีเื่อะไรหรือเปล่า ?"
"หลานสาวฉันป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลประจำอำเภอน่ะ แต่ไม่ได้เป็เื่ใหญ่อะไร..."
ถังซีเหมียนเล่าเื่อาการป่วยของเด็กให้ฟัง "ตอนนี้ฉันไม่ได้ขาดเงินค่าตรวจ แต่แค่่สองสามวันมามีงานเยอะ ตอนที่ฉันไม่อยู่ที่นี่ก็ต้องรบกวนพวกเธอแล้วนะ !"
"เื่นี้เธอไม่ต้องกังวล !" หลิวเมิ่งเจียพูด "แล้วงานพากย์เสียงเธอสนใจจะไปไหม ?"
"ไปสิ เพราะงั้นฉันถึงบอกว่ายุ่งมากไง" ถังซีเหมียนไม่อยากพลาดโอกาสหาเงินไปแม้แต่น้อย
ถังซีเหมียนใช้เวลาทั้งหมดที่มีอย่างคุ้มค่า ยกเว้นเวลานอนที่จำเป็ห้าหกชั่วโมง เธอทำงานทุกอย่างที่มีอยู่ในมือตลอดเวลา
"เหมียนเหมียน" หลินหรูเดินเข้ามาั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู่ ถังซีเหมียนเงยหน้าขึ้นมองเห็นเธอกำลังมองตนเองด้วยความห่วงใย "หลานของเธอเป็ยังไงบ้าง ?"
"พี่หลิน ไม่เป็ไรแล้วค่ะ ตอนนี้แค่ต้องให้น้ำเกลือ ถ้าผ่านไปสองวันนี้ไม่มีไข้ก็ไม่มีอะไรแล้ว" ถังซีเหมียนยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณพี่หลินที่เป็ห่วงนะคะ !"
"จะมาเกรงใจอะไรกับฉันอีก" หลินหรูวางธนบัตรปึกหนึ่งไว้ตรงหน้าเธอ "นี่เป็เงินที่พวกหัวหน้าช่วยกันรวบรวมให้เธอเป็น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ! เก็บไว้รักษาหลานก่อนสำคัญที่สุด !"
ถังซีเหมียนไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับน้ำใจจากผู้คนมากมายขนาดนี้ เพราะปกติเธอยุ่งแต่กับเื่ของตัวเอง ไม่เคยตั้งใจสร้างความสัมพันธ์กับใครเป็พิเศษ
"รับไว้เถอะ แค่หนึ่งร้อยกว่าหยวนเอง ไม่เท่าไหร่หรอก!" หลินหรูถอนหายใจ "บ้านเธอกำลังลำบากนี่"
"ขอบคุณพี่หลินนะคะ พอหลานหายดี ฉันจะเลี้ยงทุกคนด้วยของดีที่สุดเลยค่ะ !" น้ำตาถังซีเหมียนรื้นขึ้นมาทันที
คนพวกนี้เป็ผู้มีพระคุณในชีวิตของเธอจริง ๆ !
ตอนเที่ยง ถังซีเหมียนไปเยี่ยมหลานตามปกติ น่าน่าสามารถเล่นได้ด้วยตัวเองแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่เป็ไรแล้ว
"เหมียนเหมียน เธอเหนื่อยจากการทำงานมากแล้ว ไม่ต้องเป็ห่วงหลานหรอก ที่เธอบอกพวกเราจำได้หมด อาหารเด็กก็เป็ของดีทั้งนั้น !" ฉู่เจียงชวนรินน้ำให้ถังซีเหมียน
"บ้านเราโชคดีที่มีเธอนะ..."
ขณะที่กำลังเล่นกับน่าน่าอยู่นั้น ถังซีเหมียนก็ได้ยินเสียงด่าทอของสวี่กว่างเฟิน
"อะไรกัน !" สวี่กว่างเฟินเสียงแหบพร่า "หลานพวกคุณสิที่จะตายก่อน !"
พวกฉู่เจียงชวนเดินออกมาก็เห็นสวี่กว่างเฟินชี้นิ้วด่าหญิงชราคนนึง
"หลานของฉันไปทำอะไรให้คุณเหรอ ? ถึงต้องมาสั่งสอนฉัน ! ปากเหม็นแบบนี้ไปกินขี้มาหรือไง !"
3K
