สายลมเย็นพัดโชยเข้ามาปะทะิัขณะที่ หวัง หยาน ก้าวออกมาจากตำหนักอ๋อง ซ่ง ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
ทุกคำกล่าวของ หวัง ชง ดังสะท้อนขึ้นภายในใจของเขา
หวัง หยาน ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเขาได้ทำผิดต่อบุตรชายคนที่สาม หวัง ชง แม่น้ำ และขุนเขาอาจมีการเปลี่ยนแปลง แต่นิสัยของมนุษย์นั้นยากจะเปลี่ยนแปลง เขามักจะมองว่าบุตรชายคนที่สามเป็คนไร้ความสามารถ และมักจะก่อปัญหาให้กับคนรอบข้างเสมอ
แต่หากว่าไม่ใช่คำเตือนของ หวัง ชง ในก่อนหน้านี้ หวัง หยาน จะไม่มีทางรู้เลยว่าอ๋อง ซ่ง ไม่พอใจในการพบกันระหว่างเขากับ เหยา กวงยี่
แม้ว่า หวัง หยาน จะเป็เพียงแค่ทหารที่ไม่ได้มีความรอบรู้มากนักก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้อะไรเลย ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วนั้น เขาตระหนักดีว่าไม่ควรสร้างความผิดพลาดต่อนายเหนือหัว
หากสัมพันธ์อันดีระหว่างราชวงศ์ ซ่ง และตระกูล หวัง ต้องจบลงเพียงเพราะคำกล่าวไม่กี่คำ มันอาจเป็ความผิดครั้งใหญ่ที่เขาได้ก่อขึ้น
ถึงกระนั้น หวัง หยาน ก็ยังพบว่ามันยากที่จะเชื่อในคำกล่าวของ หวัง ชง
“เป็ไปได้อย่างไร!? เหยา กวงยี่ วางแผนที่จะจัดการข้าอยู่งั้นรึ!?”
หวัง หยาน ครุ่นคิดพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยหัวใจสั่นสะท้าน หวัง ชง กล่าวว่า เหยา กวงยี่ มีแผนที่จะลอบปองร้ายเขา แต่เขากลับไม่เชื่อคำกล่าวนั้น
ทั้งเขาและ เหยา กวงยี่ พบกันเพียงเพื่อร่ำสุราโดยไม่ได้กล่าวเื่สำคัญใดๆ ออกมา แล้วเช่นนั้น เหยา กวงยี่ จะวางแผนลอบทำร้ายเขาได้เช่นไร!?
การพบกันเพียงเพื่อร่ำสุราเช่นนั้นเป็การลอบทำร้ายงั้นหรือ!?
หากเป็เช่นนั้นมันจะไม่เป็เพียงแค่เื่ไร้สาระหรอกหรือ!?
หวัง หยาน ส่ายศีรษะไปมาด้วยความสับสนจากสิ่งที่เกิดขึ้น ฉับพลันนั้นเสียง กุบกับ จากฝีเท้าของม้าก็ดังขึ้นมาจากถนนอันห่างออกไป
หวัง หยาน เงยหน้าขึ้นก็พบกับม้าศึกสีดำกำลังวิ่งตรงมาที่เขา
“นั่นแม่ทัพ หวัง ใช่หรือไม่!?”
บนหลังม้าแม่ทัพที่มีธงประดับอยู่ด้านหลังะโขึ้นมาด้วยเสียงดัง ขณะที่ยังอยู่ห่างออกไป
“ถูกต้อง!! มีสิ่งใดรึ!?”
หวัง หยาน กล่าวพลางหรี่ตาลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม
“เสนาบดีกรมกลาโหมมีคำสั่งให้ท่านกลับไปประจำที่ค่ายชายแดนโดยด่วน!!”
แม่ทัพที่ควบม้าศึกสีดำโยนตราสีแดงให้กับ หวัง หยาน ก่อนจะหันหลังกลับออกไปโดยไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีก
หวัง หยาน พลิกตราสีแดงบนฝ่ามือขึ้นมาดู เมื่อมองเห็นคำว่า เพลิง สลักอยู่บนตรา ใบหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที
นี่คือป้ายคำสั่งจากเสนาบดีกรมกลาโหม และตัวอักษร เพลิง บนป้ายคำสั่งหมายความว่าเป็เื่เร่งด่วน ให้ดำเนินการตำคำสั่งทันทีโดยไม่มีข้อโต้แย้ง
“เื่ที่สาม!!”
หวัง หยาน กำป้ายคำสั่งในมือเอาไว้แน่น หัวใจของเขาจมดิ่งไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจอธิบายออกมาได้
เขาเพิ่งได้พบกับอ๋อง ซ่ง และเมื่อก้าวออกมาจากตำหนักก็มีคำสั่งเร่งด่วนจากเสนาบดีฝ่ายกลาโหมส่งมาถึงเขา นี่เป็ไปตามที่ หวัง ชง ได้กล่าวเอาไว้ทั้งหมด
นี่เป็สิ่งที่คาดไม่ถึง!!
หวัง หยาน ไม่รู้ว่า หวัง ชง รู้เื่นี้ได้เช่นไร
ความสงสัยภายในใจของ หวัง หยาน ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น เหยา กวงยี่ , หวัง ชง .........มีเื่แปลกประหลาดมากเกินไประหว่างทั้งสอง
“ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่เื่เดียวเท่านั้น.......!!”
หวัง หยาน ครุ่นคิดถึงคำกล่าวสุดท้ายของ หวัง ชง “ถอนกำลังกลับมาห้าสิบลี้!!” ั้แ่ที่เขาไปประจำอยู่ที่ชายแดนก็เป็เวลากว่าหลายสิบปีมาแล้ว ชนเผ่าหู ไม่เคยรุกล้ำเข้ามาก่อน
หวัง หยาน ไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมบุตรชายคนที่สาม หวัง ชง จึงยืนกรานให้เขาถอนกำลังกลับมาห้าสิบลี้ เมื่อพบเห็นการรุกล้ำของชนเผ่าหู
ไม่ว่ามันจะมีความไม่น่าเชื่อถือมากเพียงใด หากเป็ในอดีต หวัง หยาน ย่อมไม่เก็บเื่นี้มาคิดแม้แต่นิดเดียว แต่ทว่าในเวลานี้ หวัง หยาน ก็อดไม่ได้ที่จะพิจารณาถึงคำเตือนนี้
“ไม่ว่ามันจะเป็เช่นไร ทุกอย่างจะประจักษ์ชัดเมื่อข้ากลับไปถึงชายแดน!!”
หวัง หยาน เก็บป้ายคำสั่งไว้ใต้เสื้อคลุมตรงหน้าอกพร้อมกับก้าวลงมาจากบันไดตำหนักอ๋อง ซ่ง เขาไม่ได้กลับไปยังตำหนักตระกูล หวัง แต่กลับมุ่งหน้าไปยังค่ายที่ชายแดนอย่างรีบเร่ง
....................
“เจิ้ง หยวน คิดทรยศงั้นรึ!!”
ในเวลาเดียวกันนั้น หลังจากที่ หวัง หยาน ก้าวออกมาจากตำหนักอ๋อง ซ่ง ใบหน้าของอ๋อง ซ่ง ก็มืดมนลงด้วยความโกรธ แต่เดิมแล้วอ๋อง ซ่ง ไม่ได้กล่าวความจริงต่อ หวัง หยาน ว่าตำหนักอ๋อง ซ่ง ไม่ได้รับจดหมายที่ถูกเขียนขึ้นมาโดย หวัง หยาน
อย่างไรก็ตาม จดหมายฉบับนั้นถูกส่งมายังตำหนักอ๋อง ซ่ง จริงๆ
“ยังมีใครอีกที่คิดจะไปเข้ากับอ๋อง ฉี!!”
ใบหน้าของผู้ตรวจการาุโ ไม่ค่อยดีนักในเวลานี้ หลังจากที่จดหมายของ หวัง หยาน มาถึงตำหนักอ๋อง ซ่ง นั้น หนึ่งในที่ปรึกษาอ๋อง ซ่ง นามว่า เจิ้ง หยวน ได้เก็บซ่อนมันเอาไว้ มีคนจำนวนมากภายใต้การปกครองของอ๋อง ซ่ง ที่ทรยศต่อเขา และไปเข้าพวกกับอ๋อง ฉี
เจิ้ง หยวน ก็เป็หนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน
“บัดซบ!! ข้าดูแลพวกมันอย่างดี แต่สิ่งที่พวกเขาตอบแทนข้ากลับมาคือการเนรคุณงั้นรึ!!”
อ๋อง ซ่ง กำหมัดแน่น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวเกินกว่าจะพรรณนา แต่เดิมแล้วเขาไม่ได้เป็คนที่หวาดระแวงเช่นนี้ แต่ทว่าในปัจจุบันอ๋อง ฉี ได้ชักจูงคนของเขาไปจำนวนมาก
หลังจากที่พบว่าคนของเขาจำนวนมากแปรพักตร์ไปเช่นนี้ อ๋อง ซ่ง ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหวาดระแวงความภักดีของผู้ใต้บังคับบัญชา และเหล่าผู้ช่วยของเขา
“น่าเสียดาย ทั้ง หวัง หยาน และตระกูล หวัง ต่างก็จงรักภักดีต่อข้า แต่ข้ากลับสงสัยในตัวของพวกเขา!!”
อ๋อง ซ่ง กล่าวออกมาด้วยความละอาย
“ฝ่าา อย่าได้ตำหนิตนเองเช่นนั้น เหยา กวงยี่ เป็คนที่อ๋อง ฉี ไว้วางใจ การนัดพบของ หวัง หยาน และ เหยา กวงยี่ ภายในโรงเตี๊ยมย่อมเป็สิ่งที่ทำให้เกิดข้อสงสัย อย่างไรก็ตาม มันยังเร็วเกินไปที่จะบอกว่าตระกูล หวัง บริสุทธิ์!! ลูกหลานของตระกูล หวัง และตระกูล เหยา เกิดความขัดแย้งขึ้นภายในโรงเตี๊ยม แต่ก็ยังไม่อาจบอกได้ว่าพวกเขาทำเช่นนั้นเพื่อปกปิดความเป็มิตรต่อกันเอาไว้หรือไม่!! .....ฝ่าาทรงลืมเื่วงศ์วานในอดีตไปแล้วหรือ!?”
ผู้ตรวจการาุโ กล่าวทูลอย่างตรงไปตรงมา
***** ครืนนนน *****
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของอ๋อง ซ่ง ก็มืดมนลงอีกครั้ง เื่วงศ์วานนี้เกิดขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิองค์ก่อน ผลจากเื่นี้ทำให้ผู้าุโหลายคนในราชสำนักถูกลดระดับชั้นยศลง แม้แต่บิดาของอ๋อง ซ่ง ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้ก็ถูกคุมขังจนเกือบต้องจบชีวิตของตนภายในคุกด้วยซ้ำ
มรดกเกือบทั้งหมดของอ๋อง ซ่ง ถูกริบลอนไปเนื่องจากเหตุการณ์ครั้งนั้น
ดังนั้น อ๋อง ซ่ง จึงมีความหลังต่อเื่วงศ์วานอย่างมาก
“เ้ากำลังจะบอกว่า.....!!”
อ๋อง ซ่ง กล่าวพลางขมวดคิ้วแน่นพร้อมก้มหน้าลงด้วยความครุ่นคิด
“ข้าน้อยคงไม่จำเป็ต้องกล่าวสิ่งใดในเื่นี้ ฝ่าาทรงรับรู้อยู่ในของพระองค์ดีแล้ว!! แต่ว่า .....หากว่าตระกูล หวัง ยังคงภักดีมันย่อมเป็สิ่งที่ดี อย่างไรก็ตาม ฝ่าาไม่มีทางเลือกมากนัก นอกจากป้องกันเอาไว้ก่อน หากว่าได้รับการพิสูจน์แล้วตระกูล หวัง ย่อมได้รับการชดเชยที่เหมาะสม แต่ว่าในตอนนี้มันยังไม่อาจจะหาข้อสรุปเช่นนั้นได้!!”
ผู้ตรวจการาุโ ยังคงกล่าวออกมาอีกครั้ง
อ๋อง ซ่ง ตระหนักเื่ต่างๆ ภายในหัวใจของเขาได้อย่างดี อย่างไรก็ตาม ผู้ตรวจการาุโ นั้นมีประสบการณ์มากกว่าเขาหลายเท่าตัว เขาได้เห็นแผนการมากมายที่เกิดขึ้นภายในราชสำนักมาตลอดชั่วอายุของเขา
ในฐานะข้ารับใช้เก่าของราชวงศ์ ซ่ง นั้น ผู้ตรวจการาุโ ย่อมทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ต่ออ๋อง ซ่ง อย่างแน่นอน
“หึหึ!! มันเป็เื่ยากที่จะพิสูจน์จริงหรือ!?”
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดอ๋อง ซ่ง ก็กล่าวพลางหัวเราะออกมาเบาๆ
“ฝ่าา ทรงหมายถึงที่ปรึกษา หลู หรือ!?”
ผู้ตรวจการาุโ ดูเหมือนจะคาดเดาได้อยู่แล้วว่าอ๋อง ซ่ง หมายถึงสิ่งใด
“ย่อมเป็เช่นนั้น ที่ปรึกษา หลู ได้ไปยังโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาลพร้อมกับ เป้า ซวน!! หากเราไต่ถามเื่นี้จากเขาย่อมได้ความกระจ่างแน่นอน!!”
อ๋อง ซ่ง พยักหน้าเบาๆ ใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นถึงความเชื่อถือออกมาอย่างชัดเจน เมื่อได้รับข่าวว่า หลู ถิง รออยู่ด้านนอก
“คารวะท่านอ๋อง ซ่ง!!”
เพียงไม่นาน หลู ถิง ก็ก้าวเข้ามาภายในห้องโถงด้วยชุดคลุมสีขาว เขาโค้งคารวะไปยังอ๋อง ซ่ง ที่นั่งอยู่บนที่นั่ง้าด้วยความสุภาพ
“ที่ปรึกษา หลู ข้าได้ยินมาว่าท่านก็ไปยังโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาลมาเช่นกันหรือ!?”
อ๋อง ซ่ง กล่าวถามออกมาอย่างตรงไปตรงมา มีเพียงคนเดียวที่เขาจะไม่สงสัยนั่นคือ หลู ถิง เพราะอย่างไรแล้ว หลู ถิง ถือเป็คนซื่อสัตย์มากจนไม่สามารถทรยศต่อเขาได้
อีกทั้งยังเป็ หลู ถิง อีกนั่นเองที่ได้เคยช่วยชีวิตของเขาไว้อีกด้วยเช่นกัน
ย้อนกลับไปในอดีต อ๋อง ซ่ง ยังไม่ได้อยู่ในสถานะอ๋อง และเนื่องจากเื่วงศ์วานที่เกิดขึ้น จึงทำให้เขาถูกสงสัยว่าเป็ฏเช่นกัน
ในเวลานั้น ท่านจิ่วกง ได้รับราชการเร่งด่วนไปยังชายแดนอย่างกะทันหัน เนื่องจากาที่รุนแรงทางด้านชายแดนจึงทำให้เขาไม่อาจปลีกตัวกลับมาได้ ขณะเดียวกันนั้น ภายในราชสำนักก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะกล่าวยืนยันความบริสุทธิ์ให้กับอ๋อง ซ่ง ในอดีต เนื่องจากกลัวว่าจะถูกกล่าวหาว่าเป็ฏเช่นกัน
แต่ทว่า หลู ถิง ที่เพิ่งได้รับตำแหน่งที่ปรึกษา มาได้ไม่นานนั้น กลับก้าวออกไปด้านหน้าโดยไม่หวาดกลัวต่อความกราดเกรี้ยวของจักรพรรดิองค์ใหม่ อีกทั้งยังได้แนะนำ และชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จจริงด้วยเหตุผลอย่างตรงไปตรงมาต่อหน้าจักรพรรดิ
เขาได้ติดตามจักรพรรดิองค์ใหม่ไปยังวังหลัง เพื่อโขกศีรษะสาบานแสดงความจริงใจของตัวเองออกมาจนเกือบต้องทิ้งชีวิตของตนไปด้วยซ้ำ
ด้วยคำแนะนำของ หลู ถิง จนถึงจุดที่เกือบจะต้องสละชีวิตของตนเองไปนั้น มันจึงทำให้จักรพรรดิองค์ใหม่ให้ความสำคัญกับเื่นี้ และเปลี่ยนคำตัดสินจึงทำให้อ๋อง ซ่ง รอดชีวิตมาได้จากการถูกปะา
เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเกิดขึ้นภายในวังหลัง จึงทำให้มีคนรับรู้เื่นี้เพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น อีกทั้ง หลู ถิง ไม่ใช่คนที่ชอบโอ้อวดออกมา แม้แต่ต่อหน้าอ๋อง ซ่ง เขาก็ไม่ได้บอกกล่าวเื่นั้นออกมาเช่นกัน แต่ที่อ๋อง ซ่ง รับรู้เื่นี้ได้นั้น เป็เพราะคำกล่าวจากจักรพรรดิองค์ใหม่
หลังจากนั้น อ๋อง ซ่ง ก็ให้ความเคารพ และเชื่อฟังคำแนะนำของ หลู ถิง เสมอมา
“อืม.....เป้า ซวน ได้เชิญข้าไปที่นั่น แต่ว่าข้าได้เห็นเื่ที่น่าสนใจที่นั่นมาด้วย แม้ว่าฝ่าาจะไม่ตรัสมา แต่ข้าก็จะเล่าให้ฝ่าาได้รับฟังอยู่ดี!!”
หลู ถิง กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
“โอ้!? เช่นนั้นก็เล่าเื่ที่ว่ามาให้ข้าฟังที!!”
อ๋อง ซ่ง กล่าวออกมาด้วยดวงตาที่เป็ประกายอยากรู้อยากเห็น
เขารู้ดีว่า หลู ถิง นั้นเป็ที่ปรึกษา ที่มีความสามารถในการเล่าเื่ราวต่างๆ ได้อย่างน่าสนใจ
“ฝ่าา ทรงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าลูกหลานของตระกูล หวัง และตระกูล เหยา มีความบาดหมางต่อกันภายในโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาล!?”
หลู ถิง กล่าวพลางหัวเราะเบาๆ
“ข้ารู้เื่นี้แล้ว แต่ข้าอยากรู้รายละเอียดของสิ่งที่เกิดขึ้น อย่าบอกว่าพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่ที่ที่ปรึกษา หลู กำลังจะเล่าออกมา!?”
อ๋อง ซ่ง กล่าวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แต่เดิมแล้วเขาตั้งใจตาม หลู ถิง มาเพื่อสอบถามเกี่ยวเื่ของ เหยา กวงยี่ และ หวัง หยาน แต่เมื่อได้ยิน หลู ถิง กล่าวถึงลูกหลานของตระกูล หวัง และตระกูล เหยา มันก็ทำให้เขาลืมจุดประสงค์แรกของเขาไปทันที
หลู ถิง ไม่ได้ปิดบังสิ่งใดแม้แต่นิดเดียวขณะที่เขาเล่าเื่ราวทั้งหมดออกมา เขากล่าวทุกสิ่งที่ได้ยินมาจากผู้คนด้านนอกโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสนทนาระหว่าง หวัง ชง และ เป้า ซวน เขาได้กล่าวออกมาอย่างละเอียดครบถ้วน
ในทางกลับกัน เขากลับบอกปัดเื่ที่อ๋อง ซ่ง เป็กังวลสำหรับ หวัง หยาน ออกไป
แต่เดิมแล้ว อ๋อง ซ่ง สนใจเื่นี้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น และรับฟังเพื่อคั่นเวลาเท่านั้น แต่หลังจากได้ฟังคำกล่าวต่างๆ จาก หลู ถิง มันก็ทำให้เขาหลอมรวมไปกับเื่ราวโดยไม่รู้ตัว
“หมายความว่า เป้า ซวน ทรยศข้า และไปเข้าพวกกับอ๋อง ฉี งั้นรึ!?”
ใบหน้าของอ๋อง ซ่ง มืดมนอย่างมาก เขาตั้งใจจะกล่าวถามถึงเื่ของ หวัง หยาน แต่กลับพบว่า เป้า ซวน ทรยศต่อตนเอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอ๋อง ซ่ง จะโกรธแค้นมากเพียงใด
“หึหึ!! จริงแล้วฝ่าาไม่จำเป็ต้องกังวลเกี่ยวกับ เป้า ซวน มากเกินไปนัก เป้า ซวน ไม่ใช่คนแรก และไม่ใช่คนสุดท้ายที่ทรยศฝ่าา!!”
หลู ถิง กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มบาง เขาไม่ได้เป็เดือดเป็ร้อนเช่นเดียวกับอ๋อง ซ่ง
“ยามเมื่อผลไม้ร่วงหล่นจากต้น ผลของมันย่อมแตกออก มันย่อมเป็เื่ยากที่จะรักษามันให้กลับมาดังเดิม ในทางกลับกัน คนที่ยังยินดีจะอยู่ สุดท้ายแล้วเขาเ่าั้ก็จะไม่จากไป!!”
“ผู้ที่้าเคียงข้างอ๋อง ฉี ล้วนแล้วแต่เป็ภัยแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ก็ตาม เช่นนั้นแล้วเหตุใดจึงไม่ปล่อยให้พวกเขาไป เป็ดั่งที่คุณชายสามแห่งตระกูล หวัง ได้กล่าวไว้ ผู้ที่หัวเราะเป็คนสุดท้ายคือผู้ชนะ การแข่งขันยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด เหตุใดท่านอ๋อง ซ่ง ถึงได้ทอดถอนใจเช่นนี้เล่า!? นี่เป็สิ่งที่ข้า้าจะบอกกล่าวแก่ท่านอ๋อง ถึงการเดินทางของข้าในครั้งนี้!!”
“แม้ว่าท่านจะมีข้ารับใช้มากมายอยู่เคียงข้าง แต่ในมุมมองของข้าแล้ว ประสบการณ์ของพวกเขามิอาจเทียบได้กับเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบห้าปี หวัง ชง ผู้นี้ได้!!”
หลังจากได้ยินคำกล่าวของ หลู ถิง เช่นนี้ อ๋อง ซ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ แม้แต่ผู้ตรวจการาุโที่มีใบหน้าถมึงทึงั้แ่แรกก็ยังแสดงความผ่อนคลายออกมาให้เห็น พวกเขาต่างรู้สึกชื่นชมในตัวของเด็กหนุ่มที่ไม่เคยได้พบมาก่อนอย่างกะทันหัน
“ผู้ที่หัวเราะเป็คนสุดท้ายคือผู้ชนะงั้นหรือ......พูดได้ดี!! จริงสิที่ปรึกษา ลู่ หากท่านกล่าวว่าแม้แต่ เป้า ซวน และคนอื่นก็ไม่อาจเทียบได้กับคุณชายสามแห่งตระกูล หวัง เช่นนี้ หวัง หยาน นับว่ามีบุตรชายที่ประเสร็จแล้ว!!”
อ๋อง ซ่ง หัวเราะออกมาเบาๆ แม้ว่าเขาจะยังไม่เคยพบกับเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบห้าปีคนนี้ก็ตาม แต่เขาก็มีความประทับใจในตัวของเด็กหนุ่มคนนี้ขึ้นมาอย่างมาก ภายใต้สถานการณ์คนที่เหล่าข้ารับใช้จำนวนมากกำลังคิดคดทรยศต่อเขาเช่นนี้ ดูเหมือนว่าคำกล่าวจากเด็กหนุ่มผู้นี้จะสามารถบรรเทาความหดหู่ของเขาลงได้ไม่น้อยทีเดียว
หลู ถิง ยืนขึ้นพลางถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลาย หลังจากที่เห็นรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอ๋อง ซ่ง เช่นนี้
หลังจากรับใช้อ๋อง ซ่ง มาหลายปี เขารู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้เป็เื่ยากที่นายเหนือหัวของเขาจะก้าวผ่านไปได้ แต่เขาก็หวังจริงๆ ว่าท่านอ๋องของเขาจะสามารถก้าวผ่านความยากลำบากนี้ไปได้ในที่สุด
“หึหึ!! พูดถึงบุตรชายคนที่สามของตระกูล หวัง มาซะขนาดนี้ ท่านมีความประทับใจต่อเขาใช่หรือไม่!?”
อ๋อง ซ่ง กล่าวถามไปยัง หลู ถิง พลางหัวเราะออกมาเบาๆ
“เป็เช่นนั้น ฝ่าา!!”
หลู ถิง ไม่ได้หลีกเลี่ยงการแสดงออกของเขา แต่กล่าวรับออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“เป็เื่ยากที่จะหาคนในวัยเดียวกับ หวัง ชง ที่มีวิสัยทัศน์ และความรอบรู้ตัวเช่นเขา หากให้เวลาเขาอีกสักหน่อยในอนาคตความเป็ไปได้ที่เขาจะสร้างขึ้นนั้นไม่อาจประมาณได้ หากพิจารณาจากความสัมพันธ์ของราชวงศ์ ซ่ง ต่อตระกูล หวัง แล้วนั้น ด้วยพร์เช่นนี้เกรงว่าในอนาคตฝ่าาจะมีกำลังสำคัญคอยเกื้อหนุน นี่มันไม่ใช่สิ่งที่น่ายินดีหรอกหรือ!?”
“ที่ปรึกษา หลู ท่านจะไม่ประเมินบุตรคนที่สามจากตระกูล หวัง ผู้นี้สูงเกินไปหน่อยหรือ!?”
อ๋อง ซ่ง ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาประหลาดใจต่อท่าทีของ หลู ถิง อยู่มาก
“ฝ่าา การที่ หวัง ชง สามารถมองการเสแสร้งของ เป้า ซวน ออกเช่นนี้ก็หมายถึงความหลักแหลมของเขามากแล้ว การจะหาบุคคลที่มีพร์เช่นนี้ก็ยังเป็เื่ยากแม้ว่าจะเฟ้นหาภายในเมืองหลวงก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้น หากข้าคิดไม่ผิด แม้ว่าจะไม่มีเื่นี้เกิดขึ้นเขาก็คงสงสัยในตัวของ เป้า ซวน อยู่ก่อนแล้ว!!”
หลู ถิง กล่าว
“ยังมีเื่อื่นแอบแฝงงั้นรึ!?”
อ๋อง ซ่ง ขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสับสน
“แม้ว่าจะเหมือนสองพี่น้องตระกูล หวัง ทำลายการนัดพบระหว่าง เหยา กวงยี่ และ หวัง หยาน โดยบังเอิญจากเื่ของ หม่า โจว ก็ตาม แต่ข้ารู้สึกว่าเื่นี้มีบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น!!”
หลู ถิง ลังเลชั่วครู่ก่อนจะกล่าวออกมาในที่สุด
“อะไรนะ!?”
อ๋อง ซ่ง ตกตะลึงอย่างมาก แม้แต่ผู้ตรวจการาุโที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ยังขมวดคิ้วแน่นด้วยความตื่นตระหนก แม้ว่า หลู ถิง จะไม่ได้กล่าวออกมาอย่างชัดเจนก็ตาม แต่หากว่าสองพี่น้องตระกูล หวัง ทำลายการนัดพบครั้งนี้ด้วยความจงใจแต่แรก เหตุผลทั้งหมดจะแตกต่างกันไปโดยสมบูรณ์
หากว่าเื่นี้เป็เื่จริง การประเมินของ หลู ถิง ไม่เพียงแต่ไม่สูงเกินไปเท่านั้น แต่ยังด้อยเกินไปด้วยซ้ำ
“ท่านที่ปรึกษา ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้น!?”
อ๋อง ซ่ง ยืนขึ้นพร้อมกับกล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ั้แ่ต้นที่ หลู ถิง กล่าวเื่นี้ออกมา เขามองว่ามันเป็การทะเลาะกันระหว่างเด็กๆ เท่านั้น แต่ทว่าในตอนนี้มันกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
.............................
4K
