ลั่วเทียนเดินมาได้ซักพักก็เข้ามาเห็นถนนการค้ามีชาวบ้านและผู้ฝึกยุทธจำจ่ายใช้สอยกันอย่างครึกครื้น ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ที่เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้าน
ลั่วเทียนบอกกับเทียนหลงว่า "เราไปหาอาหารกินกันซักหน่อย"
เทียนหลงมีลักษณะอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เจ้าเป็นไรพ่อบ้านข้าลั่วเทียนหันมาพูดกับเทียนหลง
คือว่านายน้อย ข้าเองกับจำศีลฝึกตนนับแสนปีเลยไม่ทราบว่าโรงเตี๊ยมไปทางไหนของเมืองแห่งนี้
ลั่วเทียนกล่าว "เฮ้อ ข้าก็ลืมคิดไป" ในระหว่างที่ลั่วเทียนกำลังมองหาโรงเตี๊ยมเพื่อที่จะไปรับประทานอาหารอยู่นั้น ก็ไปเห็นเด็กน้อยผู้หนึ่งนั่งอยู่อีกฝากจ้องมองมายังตนเอง
สถาพของเด็กน้อยคนนี้มองจากภายนอกแล้วทั้งเสื้อผ้า หน้าผม มอมแมมสกปรกเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคนนี้เป็นเด็กผู้ชายมองดูแล้วน่าจะอายุสิบปี
ข้าเจอคนที่น่าสนใจแล้ว ลั่วเทียนบอกกับเทียนหลงว่า "เจ้าตามข้าไปหาเด็กน้อยคนนั้นพ่อบ้านเทียนหลง"
ลั่วเทียนกล่าว "หนุ่มน้อยเจ้าใช่คนแถวนี้หรือไม่ เหตุไฉนจึงต้องมานั่งมองคนขายอาหารแบบนี้"
นายน้อยข้าไม่ใช่คนแถวนี้ ช่วงเกิดเหตุสงครามระหว่างชายแดนครอบครัวของข้าอาศัยอยู่บริเวณนั้น และถูกฆ่าตายกันจนหมดทั้งกตระกูล ข้าได้แต่หลบซ่อน จนสงครามสงบลงช่วงหนึ่งข้าจึงอาศัยกลุ่มขบวนของทหารอาณาจักรทะยานฟ้ากลับมาด้วย เด็กน้อยกล่าวกับลั่วเทียน
ลั่วเทียนถาม "ว่าแต่หนุ่มน้อยคนนี้เจ้าชื่ออะไร"
"ข้าชื่อเว่ยหยวนขอรับ" เด็กน้อยตอบลั่วเทียน
เอายังงี้เว่ยหยวน ข้าจะให้เจ้าเป็นคนรับใช้ข้าและคอยติดตามข้าด้วย แต่ตอนนี้ข้ายังพิสูจน์ความอัศจรรย์ของข้าให้เจ้าเห็นยังไม่ได้ เว่ยหยวนเจ้าพร้อมที่จะติดตามข้าหรือไม่
เว่ยหยวนตัดสินใจอยู่พักนึง แล้วตอบกลับไปว่า "ความอัศจรรย์ของนายน้อยข้ายังมิอาจเห็นได้ แต่ข้าเชื่อในลางสังหรณ์ของข้า ที่ทำให้ข้ารอดมาได้ถึงทุกวันนี้ ว่าจะต้องมีซักวันที่ข้าจะประสบพบโชคที่ยิ่งใหญ่ ข้าพร้อมที่จะเสี่ยง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้านามเว่ยหยวนจะขอติดตามนายน้อยลั่วเทียนตลอดชีวิตจะหาไม่"
พูดได้ดี นี่สิคำพูดของเด็กน้อยที่จะมาคอยติดตามรับใช้ข้า เจ้าคงผ่านอะไรหลายอย่างในช่วงที่ต้องเอาชีวิตรอดจากสงคราม ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าพาไปหาโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดของเมืองแห่งนี้ก่อน
"เจ้าคงทำได้น่ะ" ลั่วเทียนกล่าว
ได้เลยนายน้อย ก่อนหน้านี้ข้าเร่ร่อนสอบถาม หางานทำในเมืองแห่งนี้ แต่ไม่มีใครรับข้าทำงานเลย เหตุผลเพราะว่าข้ายังเป็นเด็กอยู่ นายน้อยลั่วเทียนท่านตามข้ามาได้เลย ข้าจะพาไปเดี๋ยวนี้