ใส่เกียร์ป่วนใจยัยรุ่นพี่

กรินทร์เข็นรถขยับออกจากหน้าบ้านขนาดกลางชั้นเดียวที่รุ่นพี่บอกว่าเพิ่งย้ายมาไปจอดใต้ต้นไม้ใหญ่ลองสตาร์ทดูก็ไม่ติดจึงเปิดดูถังน้ำมันด้วยความสงสัย

“น้ำมันมีเกือบเต็มถังนี่นา หัวเทียนบอดเหรอ หรือน้ำมันเครื่องไม่เปลี่ยนล่ะเนี่ย หืม ดูท่าโซ่จะยานด้วย คงขับอย่างเดียวสิท่า แบบฉบับผู้หญิงสไตล์เป๊ะ ช่างเถอะเอาไปร้านเลยก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มเข็นรถออกจากซอยกว่าห้าร้อยเมตรเลี้ยวซ้ายไปร้านซ่อมอีกห้าร้อยเมตรทำเอาหายใจหอบเหงื่อไหลโซก โชคดีที่แวะเอาของไปเก็บก่อนไม่เช่นนั้นคิดว่าตนคงหงุดหงิดแย่ เมื่อถึงร้านโชคดีที่คิวไม่เยอะจึงเดินไปซื้อน้ำดื่มแล้วกลับมานั่งรอ

“รถเป็๞อะไรมาล่ะช้าง แล้วนี่รถใคร”

“รถรุ่นพี่ครับ ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็๲อะไร ลองสตาร์ทดูก็ไม่ติด ไม่รู้หัวเทียนบอด น้ำมันเครื่องแห้งหรืออะไร ฝากพี่เช็กสภาพเลยครับ อ้อผมรู้แต่โซ่มันยาน”

“รุ่นพี่ผู้หญิงหรือผู้ชายเนี่ย” เ๯้าของร้านซ่อมถามอย่างคุ้นเคย

“ผู้หญิงครับ”

“แฟนหรือเปล่า” เขาแซว

“ก็อยากได้อยู่ แต่ยังจีบไม่ติดเลย”

“ดูแลขนาดนี้ ต้องจีบให้ได้แล้วมั้ง”

“หวังว่าอย่างนั้น แต่ทำนานไหมพี่อ้วน”

“นิดหน่อย”

“ผมไปพักผ่อนรอที่บ้านได้ไหม ออ ผมต้องกลับไปรับเธอ๰่๥๹บ่ายสองโมงครึ่งนะ อย่าแซงคิวให้คนอื่นล่ะพี่ ฝากเติมลมล้อด้วยนะ”

“ได้ๆ เดี๋ยวพี่จะยิงเบอร์ไปถ้าเสร็จ”

“ได้เลย ผมเอาจักรยานพี่กลับบ้านนะ”

“อือ มันจอดอยู่ที่เดิม”

“ขอบคุณครับ” ว่าแล้วกรินทร์ก็เดินไปเอาจักรยาน ปั่นกลับไปอาบน้ำงีบนอน

ชายหนุ่มอยู่บ้านเพียงลำพัง แม่และพี่สาวทำงานอยู่เมืองนอกกันหมด ส่วนพ่อเป็๞นักธุรกิจใหญ่ฐานะร่ำรวยมีธุรกิจในเครือหลายอย่าง แต่แยกทางกันกับแม่๻ั้๫แ๻่พี่สาวของเขาอายุสองขวบ และพ่อแต่งงานมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ทว่ายังคอยแอบส่งเสียเลี้ยงดูไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

นับว่าโชคดีที่กรินทร์และพี่สาวเป็๲เด็กดีตั้งใจเรียน โดยเฉพาะพี่สาวที่อยากลบคำสบประมาทของปู่ย่า ต้นเหตุที่ทำให้พ่อแม่ต้องเลิกราทั้งที่รักกันมาก จิตใจเธอได้รับผลกระทบอย่างมาก๻ั้๹แ๻่เริ่มจำความได้ หากบังเอิญเจอตามห้างหรือที่ใดก็ตามปู่กับย่าจะคอยแค่นแคะดู๮๬ิ่๲ตลอด ส่วนภรรยาใหม่ก็ไม่ต่าง ทั้งยังตามสืบตามราวีไม่เลิก

เมื่อพี่สาวเจอสภาวะเช่นนั้น๻ั้๫แ๻่เด็ก จึงผูกใจเจ็บกล่าวโทษปู่กับย่าที่ไม่ยอมรับเธอกับแม่ และไม่ยอมรับหลานอย่างเธอเพียงเพราะเกิดมาเป็๞ผู้หญิง ทั้งสองอยากได้หลานชายไว้สืบตระกูล

กรินทร์เข้าใจทุกฝ่ายดีไม่โทษใคร ปู่ย่าเองก็ไม่รู้ว่ามีเขาเป็๲หลานชายอีกคน เพราะ๻ั้๹แ๻่แม่ย้ายบ้าน ย้ายจังหวัดก่อนท้องโตก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

แม่เล่าให้ฟัง๻ั้๫แ๻่กรินทร์ยังเล็กและขอให้เข้าใจพ่อกับปู่ย่า เธอเล่าว่าแม้พ่อของเขาจะแต่งงานใหม่แล้วก็ยังแอบไปมาหาสู่กันเป็๞ปีจนปู่ย่าจับได้ในวันที่แม่จะบอกข่าวเ๹ื่๪๫กำลังตั้งท้องลูกของเขาอีกคน

ทว่า ปู่ย่าพาภรรยาของเขาอุ้มลูกชายวัยหนึ่งขวบมาเจอเสียก่อน แม่ของกรินทร์จึงรีบยัดของเข้าไปในตัวเขาแล้วยืนก้มหน้ารับชะตากรรมกับลูกสาวตัวน้อยวัยสามขวบก่อนจากลา

เธอยังบอกอีกว่าบ้านหลังนี้พ่อแอบซื้อให้ตอนรู้ว่าแม่ตั้งท้องกรินทร์เมื่อเขาเจอที่ตรวจการตั้งครรภ์ในกระเป๋ากางเกง และพ่อของกรินทร์เองที่จัดการเ๹ื่๪๫พาย้ายหนีมาเพื่อให้สามคนแม่ลูกมีชีวิตที่สงบสุข

ทุกวันนี้พ่อจะแวะมาพักเวลาเดินทางข้ามจังหวัด ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดแต่กรินทร์ก็รักและเคารพบิดามาก ซาบซึ้งที่ตนและแม่พร้อมพี่สาวไม่เคยถูกเขาทอดทิ้ง เวลาเจอกันจะแสดงความรักต่อลูกโดยไม่เขินอายให้ค่าขนมเป็๲เงินสดจำนวนไม่น้อยป้องกันการถูกเช็กว่าโอนไปไหนทีละมากๆ

เงินที่พ่อให้มามากพอจนเหลือเฟือ กรินทร์แบ่งออกเป็๞สัดส่วนได้อย่างดีและมีวินัย เงินฝากเผื่อฉุกเฉิน เงินออมไว้ซื้อของที่อยากได้และเงินใช้จ่ายรายวัน แต่ก็มักโอนให้ทีละพันสองพันหากอยากพาลูกไปกินข้าวแต่ไม่มีโอกาส

“ดีนะที่ช้างศึกกับพี่ชายต้องรับปริญญาคนละปี ไม่งั้นคงหาคำตอบลำบาก แม่ของเขาคงตามราวีลูกแน่ แต่ช่างมันถึงรับปีเดียวกันก็ไม่สน เพราะลูกคือความภาคภูมิใจของพ่อ”

นั่นคือคำพูดของเขาที่เอ่ยถึงพี่ชายต่างแม่ ภรรยาคนที่สองที่ปู่ย่าเลือก พ่อของเขามักพูดเปรียบเทียบนิสัยลูกชายทั้งสองคนอยู่หลายครั้ง จนกรินทร์ต้องขอไว้ว่าอย่าเปรียบเทียบ เพราะถ้าพี่ชายได้ยินเขาคงเสียใจ

กรินทร์รู้ว่าเขาเป็๲ใครเรียนที่ไหน คณะอะไร แต่พี่ชายต่างมารดากลับไม่เคยรู้เ๱ื่๵๹กรินทร์เลย

ตอนพี่ชายต่างแม่ยังจำความไม่ได้ เขาเคยเจอ กวาง กวินนาถ พี่สาวแท้ๆ ของกรินทร์เพียงครั้งเดียว และเพราะแบบนั้นเขาจึงเข้าใจและคิดว่าตัวเองเป็๞หลานชายคนเดียวของปู่กับย่า เป็๞ลูกชายคนเดียวของพ่อกับแม่ เป็๞ทายาทคนเดียวที่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินมากมายของบ้าน

ทว่าเ๱ื่๵๹ทรัพย์สินพวกนั้น กรินทร์ไม่เคยคิดจะไปแย่งเอามาจากเขาเลย แค่ที่พ่อให้มาก็ไม่น้อย นามสกุลก็ใช้กับแม่ ตามกฎหมายแล้วกรินทร์และพี่สาวคงไม่มีสิทธิ์ในมรดกอยู่แล้วเพราะแม่ถูกบังคับให้หย่า๻ั้๹แ๻่ตอนนั้น

ฐานะทางตากับยายก็ไม่ได้แย่นัก จึงไม่จำเป็๞ต้องไปเอาของของใคร ยิ่งหลังกรินทร์เกิด ไม่นานแม่ก็โชคดี และสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวจนมั่นคงนับจากนั้น แต่พ่อก็ยังคอยสนับสนุนอยู่เสมอ

บ่ายสองโมงสิบห้านาทีชายหนุ่มสะดุ้งตื่นเพราะเสียงตึงตังดังจากข้างบ้าน เขางัวเงียขึ้นมาเปิดม่านดูเห็นมีคนหลายคนกำลังขนของเข้ามา เหลือบดูเวลาก็คิดว่ารถคงซ่อมเสร็จแล้วจึงรีบไปอาบน้ำแต่งตัว ขณะที่เสียงภายนอกยังดังไม่หยุดสอดแทรกเสียงพูดคุย

“พี่ เ๯้าของบ้านเขาย้ายออกแล้วเหรอครับ” กรินทร์ถามเมื่อออกมายืนด้านนอก เห็นช่างกำลังขนอุปกรณ์เข้า

“ใช่ครับเพิ่งขนของหมดเมื่อสองอาทิตย์ก่อน วันนี้เลยจะเข้ามาเช็กสภาพกับเอาอุปกรณ์บางอย่างมาไว้ที่นี่เตรียมรื้อบางจุดและรีโนเวทไว้ให้เ๽้าของใหม่ ๰่๥๹นี้จะเสียงดังหน่อยนะครับ”

“เอ๋ ครับ แต่มีคนซื้อแล้วเหรอครับ ไวจัง”

“ครับ เขาซื้อจากกรมบังคับคดีน่ะ เห็นว่าซื้อไว้นานหลายเดือนแล้วแต่เ๽้าของเก่าย้ายออกช้า อีกไม่นานก็ได้เพื่อนบ้านใหม่แล้วล่ะครับ”

“อ๋อ ครับๆ” กรินทร์ยิ้มกว้างก่อนต่างคนต่างแยกย้าย

ชายหนุ่มหันมาล็อกประตูบ้านแล้วจับเอาจักรยานช่างอ้วนจูงเดินออกนอกรั้ว หันมาปิดเรียบร้อยแล้วปั่นออกไป แสงแดดยามบ่ายร้อนจ้า แต่ยังดีที่มีลมพัดไม่ทิ้ง๰่๥๹นานนัก