ตอนที่ 8 หลบหนี
เสียงะโของเนี่ยฟงดังสนั่น บรรดาศิษย์ต่างวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน สบถด่าเนี่ยฟงไม่ขาดสาย จิวจางลี่รีบสวมใส่เสื้อผ้าทันที ก่อนจะวิ่งมาเปิดประตู
“พี่เนี่ยฟง เกิดอะไรขึ้น?” จิวจางลี่เอ่ยถาม มือทั้งสองข้างพยายามปิดบังร่างกาย แต่มันก็ยังคงมองเห็นรูปร่างของนางได้อย่างชัดเจน
“พวกศิษย์มาแอบดูเ้าอาบน้ำ แต่พวกมันไปแล้วเ้าสบายใจได้ ไปทำธุระของเ้าเถอะ ข้าก็จะไปแล้วเช่นกัน” ขณะที่เนี่ยฟงจะเดินจากไป จิวจางลี่ก็คว้าจับข้อมือของเนี่ยฟงไว้แน่น พร้อมกับพูดออกไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ยิ่งทำให้เนี่ยฟงรู้สึกอึดอัดใจ
“เดี๋ยวก่อน! แต่ข้ายังกลัว พี่ช่วยอยู่เป็เพื่อนข้าได้หรือไม่?”
“แต่ข้า...” เนี่ยฟงเอ่ยตอบพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น พยายามไม่มองรูปร่างของนาง
“นึกว่าท่านจะเป็ห่วงข้าซะอีก ท่านไปเถอะ” จิวจางลี่ปล่อยข้อมือเนี่ยฟง พร้อมกับเดินเข้าห้อง ปรากฎสีหน้าที่ผิดหวัง มันทำให้จิตใจของเนี่ยฟงนั้น สั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะก้าวตามไปอย่างจำใจ
“ข้าจะอยู่เป็เพื่อนเ้าก็ได้ แต่...แต่ข้าจะคอยเฝ้าที่หน้าประตูเท่านั้น”
“ข้าคิดอยู่แล้ว ว่าท่านต้องเป็ห่วงข้า แต่เข้ามาด้านในเถอะ”
จิวจางลี่เข้าประชิดอย่างรวดเร็ว ดึงร่างเนี่ยฟงเข้ามาในห้อง พร้อมปิดประตูห้อง จนใบหน้าของนางเข้าใกล้เนี่ยฟงอย่างแนบชิด มันทำให้ใบหน้าของเนี่ยฟง ปรากฎเม็ดเหงื่อน้อยใหญ่ ปกคลุมไปทั่วทั้งใบหน้า
“พี่ฟงไม่สบายหรือเปล่า เหงื่อเต็มหน้าเลย ข้าจะช่วยเช็ดออกให้”
จิวจางลี่ใช้ชายแขนเสื้อซับเหงื่อให้กับเนี่ยฟง จนเสื้อนอกของนางหลุดออก เผยให้เห็นชุดชั้นใน และผิวพรรณที่ขาวผ่องเป็ประกาย กลิ่นหอมจางๆ ภายในห้องที่ลอยออกมา ทำให้เนี่ยฟงรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนขาดสติ ดวงตาของจางลี่ค่อย ๆ หลับลงอย่างช้า ๆ ยื่นริมฝีปากสีชมพูที่อวบอิ่มเข้าหาเนี่ยฟง มันทำให้หัวใจของเขาต้องเต้นสั่นสะท้าน ในตอนนั้นเนี่ยฟงค่อย ๆ หลับตาลงอย่างไม่รู้ตัว ราวกับถูกมนต์สะกด ก่อนจะยื่นริมฝีปากของตนเข้าหาจิวจางลี่ แต่ทันใดนั้น! ก็ปรากฎเสียงของเนี่ยตี้ที่ดังมาจากนอกห้อง
“ไอ้โจรราคะ ออกมาเดี๋ยวนี้!!” เนี่ยตี้ะโเสียงดังพร้อมชี้ปลายกระบี่ไปที่ห้องพักของจิวจางลี่ มุมปากของมันยิ้มยกขึ้นราวกับว่าล่วงรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดภายในห้อง
เมื่อเนี่ยฟงได้สติ ชายหนุ่มรีบถอยห่างจากจิวจางลี่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูออกไปในทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พูดสิ่งใด ฝ่าเท้าของเนี่ยตี้ก็เตะเข้าที่ชายโครงอย่างจัง ส่งร่างของเนี่ยฟงกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ
“ไอ้โจรชั่ว! คิดจะกินเนื้อห่านฟ้า โทษของเ้ามันรุนแรงยิ่งนัก”
“พี่ตี้ข้าเห็นกับตา ว่ามันมาแอบดูแม่นางจิวจางลี่อาบน้ำ พวกข้าเลยรีบไปฟ้องท่าน”
“เ้า...เ้า...แค่กๆ! เป็พวกเ้า...ตั้งหาก แค่กๆ!! ” เนี่ยฟงเอ่ยตอบพร้อมชี้นิ้วไปยังเนี่ยเทียนเหมิน
บรรดาลูกศิษย์และเนี่ยเทียนเหมิน ตหลบซ่อนอยู่ด้านหลังของเนี่ยตี้ พวกมันต่างใส่ความเนี่ยฟง สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของพวกมัน ทำให้เนี่ยฟงรู้สึกโกรธแค้นอย่างที่สุด เมื่อเนี่ยฟงหันไปหาจิวจางลี่ เพื่อให้นางบอกถึงความจริงที่เกิดขึ้น แต่นางกลับนิ่งเฉยไม่พูดอะไรสักอย่าง ในตอนนั้นเอง เนี่ยตี้ก็วิ่งเข้าหาเนี่ยฟงทันที พร้อมกับเตะเข้าที่ท้องอย่างจัง จนเนี่ยฟงกลิ้งไปพื้นหลายตลบ ก่อนจะกระอักเืออกมาคำใหญ่
“แกมันก็แค่เศษขยะที่ไร้ค่า กล้าดียังไง! ไอ้ลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ วันๆ เอาแต่ประจบประแจงท่านผู้นำ เพื่อขอตัวยาหายากมารักษาตัวเอง หากไม่มีเ้าท่านผู้นำคงมอบยาให้แก่ข้า ป่านนี้ลมปราณของข้าคงทะลุไปไหนต่อไหนแล้ว ขยะเยี่ยงเ้า! มันไม่สมควรได้รับแม้แต่นิดเดียว”
“ทนไม่ไหวแล้วโว้ยย!! ย้าก!!” เนี่ยฟงะโออกมาเสียงดัง พร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาเนี่ยตี้
“เศษสวะคิดจะสู้หรอ!!” เนี่ยตี้แสยะยิ้มรวบรวมพลังลมปราณไว้ที่หมัด
เนี่ยฟงพุ่งทะยานเข้าหาพร้อมกับกำหมัดแน่น เนี่ยตี้ก็เช่นกันพุ่งทะยานพร้อมกับหมัดลมปราณ ในขณะที่หมัดจะปะทะเข้ากับใบหน้าของเนี่ยฟง ชายหนุ่มรีบก้มศีรษะลงต่ำ ปล่อยให้หมัดของเนี่ยตี้ผ่านหัวไป พร้อมก้าวเท้าขวาไปเล็กน้อยเพื่อให้ได้จังหวะ ก่อนจะชกหมัดขวาเข้าที่ปลายคางของเนี่ยตี้อย่างรวดเร็ว “ยกเขาพระสุเมรุ!”
ร่างของเนี่ยตี้พุ่งทะยานหงายไปด้านหลัง ก่อนที่หน้าของมันจะกระแทกกับพื้น มันรีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับบ้วนเืที่อยู่ในปากทิ้ง เมื่อมองกองเืที่บ้วนทิ้ง ก็พบฟันของมันที่หักออกมาถึงสองซี่
“แก~แก !! แกต้องตายเนี่ยฟง!!” เนี่ยตี้ะโออกมาด้วยความโกรธ ดวงตาแดงก่ำปรากฎเส้นโลหิตจนเห็นได้ชัด ในตอนนั้น เนี่ยตี้ขับคลื่นพลังลมปราณ พุ่งทะยานเข้าหาเนี่ยฟง พร้อมกับเตะเข้าไปที่ลำตัวอย่างรวดเร็ว จนร่างของเนี่ยฟงต้องปลิวทะยานออกไป แม้ชายหนุ่มจะมีสุดยอดแม่ไม้มวยไทยก็ตาม แต่ก็ไร้ซึ่งพลังลมปราณ ไหนเลยจะอาจหาญสู้กับเนี่ยตี้ได้ ต้องนอนกุมท้องด้วยความเ็ป
“พี่เนี่ยตี้พอแค่นี้เถอะ ไหนท่านว่าแค่หยอกล้อพี่เนี่ยฟงเล่นเท่านั้น” เมื่อจิวจางลี่เอ่ยออกมา ดวงตาของเนี่ยฟงเบิกโพลงกว้าง หรือว่ากลิ่นหอมจางๆ ภายในห้องของนาง เป็ตัวต้นเหตุที่ทำให้ชายหนุ่มต้องตกอยู่ในภวังค์จนขาดสติ
“น้องจิวจางลี่ เ้าหลบไปซะ ยามนี้ไม่ใช่ธุระกงการของเ้าแล้ว สวะเช่นมันบังอาจทำให้ข้าาเ็ โทษของมันมีเพียงแต่ความตายเท่านั้น หลีกไปซะ!”
มีหรือที่เนี่ยตี้จะไม่รู้เื่ราวั้แ่ต้น มันกับเนี่ยเทียนเหมินร่วมกันวางแผนมาก่อน โดยการวางผงยาปลุกกำหนัดไว้ในเชิงเทียน ซึ่งมันจะใช้ได้ผลกับคนที่ไม่มีพลังลมปราณเท่านั้น และใช้จิวจางลี่เป็เครื่องมือ ในตอนแรกมันคิดจะสั่งสอนให้เนี่ยฟงรู้สึกอับอาย แต่ตัวมันกลับต้องอับอายเสียเอง เมื่อได้รับาเ็จากเนี่ยฟง มันจึงคิดที่จะสังหารเนี่ยฟงจริง ๆ เพื่อล้างความอัปยศครั้งนี้
“หากเป็เช่นนั้น ข้าก็ไม่ยุ่งด้วยแล้ว แต่ข้าขอบอกไว้ก่อน ว่าข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น”
จิวจางลี่กลับเข้าห้องไปทันที เมื่อเื่เริ่มบานปลายใหญ่โต นางจึงไม่อยากเข้าไปพัวพัน หวั่นเกรงว่าจะเสื่อมเสียชื่อของตนและชื่อของสำนัก เมื่อไม่มีผู้ใดคอยขัดขวาง เนี่ยตี้ก็ชักกระบี่ออกมาทันที
“ถึงเวลาตายของแกแล้วเนี่ยฟง! ย้าก!!” เนี่ยตี้เอ่ยออกมาพร้อมกับฟันกระบี่เข้าหาเนี่ยฟง
“เคร๊ง!!”
ในขณะที่เนี่ยฟงนอนรอความตายที่กำลังจะเข้ามา ปรากฎเสียงกระบี่ปะทะกันดังสนั่น เมื่อหันไปมองต้นเสียงก็พบหลิงเอ๋อ ที่กำลังใช้ปราณกระบี่รับการโจมตีของเนี่ยตี้ ถึงแม้ว่านางจะเป็แค่สาวใช้ก็ตาม แต่ก็ได้รับการสั่งสอนมาจากเนี่ยฉางไห่
“ท่านทำอะไร!” หลิงเอ๋อกล่าวออกมาพร้อมกับเม็ดเหงื่อที่ปรากฎ
“หลบไปหลิงเอ๋อ! เ้าเนี่ยฟงบังอาจแอบดูจิวจางลี่อาบน้ำไม่พอ มันยังทำให้ข้าาเ็จนฟันหักถึงสองซี่ มันจะต้องชดใช้!!”
“คุณชายไม่ใช่คนเยี่ยงนั้น และด้วยเส้นชีพจรที่พิการ คุณชายจะทำร้ายท่านได้อย่างไร? ข้าจะไปฟ้องท่านผู้นำ! ว่าท่านรังแกคุณชาย”
“เ้าคิดว่าทำได้หรือ ท่านผู้นำและผู้าุโอยู่ในห้องปรุงยา ไม่ให้ใครรบกวนเด็ดขาด ในฐานะที่ข้าถูกเลือกให้ดูแลสำนักเวลานี้ ข้าจะสังหารมัน หากเ้ายังช่วยเหลือมัน ข้าก็จะไม่ละ...”
“คุณชายหนีเร็วเข้า!”
ในขณะที่เนี่ยตี้กำลังเอ่ยกล่าวออกมา หลิงเอ๋อได้โอกาสสะบัดกระบี่ของเนี่ยตี้ออก พาเนี่ยฟงหนีออกมาทันที ทั้งสองหนีมาถึงด้านหลังของตระกูล ซึ่งเป็ที่ที่เนี่ยฟงถูกทำร้ายจนตกผาน้ำตกไป โดยมีเนี่ยตี้และเนี่ยเทียนเหมินตามมาติด ๆ ซึ่ง ณ บริเวณแห่งนี้นอกจากจะมีผาน้ำตกแล้ว อีกด้านก็ยังมีหน้าผาสูงชัน ที่ไม่สามารถเห็นด้านล่างอีกด้วย เมื่อทั้งสองวิ่งหนีจนมาถึงหน้าผา ก็ไร้ซึ่งหนทางจะหนีต่อไป
“หมดทางหนีแล้วหลิงเอ๋อ เ้าก็รู้! ว่าเ้าไม่มีทางสู้ข้าได้ ทางที่ดีจงส่งตัวมันมาซะ แล้วบางทีข้าอาจจะเมตตาเ้า เลี้ยงเ้าไว้ให้เป็สาวใช้ส่วนตัวของข้า ฮ่าๆๆ!” เนี่ยตี้กล่าวออกมาพร้อมชี้ปลายกระบี่
“หึหึหึ! เลือกสถานที่ได้ดี วันนั้นแตงโมของข้าไม่สามารถฆ่าเ้าได้ แต่วันนี้แหละเ้าต้องตายอย่างแน่นอน” เนี่ยเทียนเหมินกล่าวขึ้นมา ขณะที่มองซากแตงโมเน่าที่อยู่บนพื้น
“ปากเ้าเนี่ยนะ! เช่นนั้นข้าคงปล่อยเ้าไว้ไม่ได้แล้วหลิงเอ๋อ จงตายไปพร้อมกับเนี่ยฟงซะ!!”
เนี่ยตี่กล่าวออกมาพร้อมกับจ้องหน้าเนี่ยเทียนเหมิน ด้วยอาการขุ่นเคือง เมื่อหลิงเอ๋อล่วงรู้ความลับของพวกมัน ก็ไม่อาจจะไว้ชีวิตนางได้ เนี่ยตี้จำใจต้องฆ่านางปิดปากเท่านั้น
“ที่แท้ก็เป็ฝีมือของพวกเ้า แค่ก ๆ! แผนการที่โง่เง่าเยี่ยงนี้ เป็พวกเ้านี่เองที่สามารถคิดค้นออกมาได้” เนี่ยฟงเอ่ยออกมาพร้อมกับเหลือบมองไปที่หน้าผาอันสูงชัน ก่อนจะหันกลับไปมองหลิงเอ๋อ “หลิงเอ๋อเ้าพร้อมจะไปกับข้าหรือไม่?” หลิงเอ๋อพยักหน้าเบาๆ ราวกับถึงรู้เจตนาของชายหนุ่ม “ไม่ว่าจะที่ใด ข้าพร้อมจะไปกับคุณชายทุกที่”
“หุบปาก!! จะตายกันอยู่แล้วยังมาพลอดรักกันอีก ตายซะเถอะ!!”
เนี่ยตี้และเทียนเหมินพุ่งทะยานเข้าโจมตีพร้อมกัน เนี่ยฟงเหลือบมองไปที่หน้าผาอีกหนึ่งครั้ง ก่อนจะโอบเอวที่เล็กคอดของหญิงสาวแน่น พร้อมกับกระโจมทะยานออกไปที่หน้าผา ทำให้เนี่ยตี้และเทียนเหมินต้องยืนตะลึงตาค้าง ก่อนที่พวกมันจะเหลือบมองไปที่หน้าผา ก็เห็นร่างของทั้งสองที่กำลังผ่านม่านหมอกเมฆ หายไปต่อหน้าต่อตา
“เหอะ! คิดว่าตกผาตายคงดีกว่าถูกกระบี่ข้าฟัดเป็สองท่อนซินะ”
“พี่ตี้...แล้ว...แล้วเราจะบอกกับผู้นำ...ยังไงดี” เนี่ยเทียนเหมินเอ่ยออกมาด้วยอาการหวาดกลัว
“กว่าพวกเขาจะออกมาจากห้องปรุงยา ข้าคงคิดแผนการดีๆ ได้ โดยไม่ต้องหวั่นพึ่งเ้า พวกเรากลับ” เมื่อกล่าวจบเนี่ยตี้ก็หันหลังกลับทันที มันไม่มีทางที่จะให้เนี่ยเทียนเหมินคิดแผนการอีกเป็ครั้งที่สอง
ภายในม่านเมฆหมอกที่แ่า มันสามารถบดบังสายจากเบื้องบนได้ ปรากฎร่างของหลิงเอ๋อและเนี่ยฟง ที่ถูกเถาวัลย์เส้นเล็กๆ ผูกรัดทั้งสองไว้ ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่มันจะขาด ส่งร่างของทั้งสองร่วงหล่นสู่พื้นดิน ในตอนนั้นเองหยาดน้ำตาของหลิงเอ๋อก็หลั่งรินออกมา นางลูบใบหน้าของเนี่ยฟงอย่างเบามือ
“หลิงเอ๋อ...ข้าขอโทษ ข้าพาเ้ามาตายแท้ๆ หากชาติหน้ามีจริง ขอให้ข้าได้อยู่กับเ้าอีกครั้ง”
“เป็ความผิดของข้า ที่ไม่ได้อยู่ดูแลท่าน หากชาติหน้ามีจริง ขอให้ข้าได้อยู่ดูแลคุณชายด้วย ข้าสัญญา...ว่าข้าจะไม่ทิ้งท่านไปที่ใดอีก ฮือ! ฮือ!”
ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ดวงตาที่จ้องมองกันเปล่งประกายราวกับดวงดาว ที่อยู่บนฟากฟ้า ใน่เวลาความเป็ความตาย เนี่ยฟงจับที่ศีรษะของหลิงเอ๋อเข้ามาใกล้ ก่อนจะบรรจงกดริมฝีปากประกบปากกับหลิงเอ๋อ ไม่มีทีท่าว่านางจะขัดขืน หรือผลักออกแต่อย่างใด แต่กลายเป็ว่านางกอดเนี่ยฟงแน่น ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม ราวกับว่านี่เป็จูบแรกและจูบสุดท้าย หลิงเอ๋อนั้นหลงรักเนี่ยฟงมาเป็เวลานาน เพียงแค่นางไม่เคยพูดออกเท่านั้น แล้วเหตุใดเล่าที่นางต้องขัดขืน ใน่เวลาที่หลิงเอ๋อกำลังจูบกับเนี่ยฟงนั้น สายตาของนางก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ด้านล่าง มันคือขอบหน้าผาที่ยื่นออกมาเพียงเล็กน้อย และเต็มไปด้วยเถาวัลย์ มันเพียงพอที่จะให้ใครคนหนึ่งได้อยู่บนนั้น นางค่อยๆ ดึงริมฝีปากของนางออกมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะส่งยิ้มที่หวานละมุมให้กับเนี่ยฟง
“คุณชาย...คุณชายรับปากหลิงเอ๋อได้หรือไม่?”
“ข้ารับปากเ้า! เ้า้าอะไร?” เนี่ยฟงเอ่ยตอบรับอย่างรวดเร็ว
“คุณชายต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้จะไม่มีหลิงเอ๋อก็ตาม คุณชายรับปากข้าแล้ว ท่านอย่าลืมเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นหลิงเอ๋อจะโกรธท่านตลอดไป”
“เ้าพูดอะไร? เ้าจะทำอะไรหลิงเอ๋อ!!”
หลิงเอ๋อไม่เอ่ยตอบสิ่งใด นางรวบรวมพลังลมปราณเฮือกสุดท้ายจนหมดสิ้น ผลักร่างเนี่ยฟงจนเถาวัลย์ที่ผูกรัดทั้งสองไว้ขาดสะบั้น เมื่อร่างของเนี่ยฟงชนเข้ากับหน้าผา เถาวัลย์มากมายก็พันร่างของชายหนุ่มไว้ทันที ได้แต่มองดูหลิงเอ๋อที่กำลังร่วงหล่นลงไปต่อหน้า ด้วยดวงตาที่เบิกโพลง ตอนนั้นเองหยาดน้ำตาของเนี่ยฟงก็ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย พยายามจะฉีกเถาวัลย์ให้ขาด แต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
“หลิงเอ๋อ~!! หลิงเอ๋ออ!! ทำไมเ้าถึงทำแบบนี้!! หลิงเอ๋ออ!! อ๊าก!!!”
“อย่าลืมที่รับปากข้านะคุณชาย ท่านต้องมีชีวิตต่อไป~!!”
รอยยิ้มสุดท้าย ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของหลิงเอ๋อ มันเป็รอยยิ้มที่ตราตรึงเข้าไปในหัวใจของเนี่ยฟง เมื่อร่างของนางหายไปในม่านเมฆหมอก มันทำให้หัวใจของชายหนุ่มปวดร้าวถึงขีดสุด ได้แต่เรียกร้องหานางสุดเสียงที่มี
“หลิงเอ๋อ หลิงเอ๋อ~~!! หลิง....เอ๋อ.....”
หยาดน้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสาย ยามนี้ชายหนุ่มที่เคยได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดนั้น กำลังหลั่งน้ำตาร้องไห้เหมือนกับเด็กน้อย เนี่ยฟงพยายามเอื้อมมือไขว่คว้าอากาศที่ว่างเปล่า ดวงใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับว่ามันกำลังจะขาดใจ ก่อนที่สติจะวูบดับไปในที่สุด
1K
