มาช่วยฉันใช้เงินที

บทที่ 4: ช่องโหว่ของระบบและความทรงจำสีจาง

หลังจากที่ลู่ลี่ผลักบานประตูโชว์รูมคอนโดหรูเดินจากมาทิ้งให้จูจูยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความหรูหราเพียงลำพังเสียงระบบอันเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้นในหัวของเขาเพื่อย้ำเตือนความจริง

[ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ:โฮสต์ทำการใช้จ่ายเงินระบบจำนวน 1,500,000 หยวนเสร็จสิ้น] [ยอดเงินแคชแบ็ค10% (150,000 หยวน) ถูกระงับไว้ชั่วคราวเนื่องจากคะแนนความชอบของเป้าหมาย 'จูจู'อยู่ที่ 50/100 แต้ม(ยังไม่ถึงเกณฑ์ 95 แต้ม)โฮสต์จะยังไม่ได้รับเงินสดเข้าบัญชีส่วนตัว]

ลู่ลี่อมยิ้มมุมปากอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจเขาเหลือบมองตัวเลขในบัญชีธนาคารส่วนตัวของตัวเองที่มีเงินเหลืออยู่ไม่ถึงร้อยหยวนด้วยซ้ำใช่แล้ว... ตอนนี้เขาเรียกว่า 'ถังแตก' ในชีวิตจริงแต่กลับมีเงินในระบบถล่มทลายจนใช้ไม่หมดเกือบแสนล้านล้านหยวน

"ท้าทายดีนี่ถ้าเปย์ทิ้งขว้างแล้วได้เงินคืนง่ายๆ มันจะไปสนุกอะไร" ลู่ลี่พึมพำกับตัวเอง

เขาหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเก่ากึกสภาพหน้าจอมีรอยร้าวขึ้นมาดูจังหวะที่เขากำลังจะสไลด์หน้าจอนั้น เครื่องก็เกิดอาการค้างอย่างรุนแรงภาพหน้าจอกระตุกรัวๆ ก่อนจะดับมืดไปดื้อๆ ลู่ลี่ได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความอนาถใจ

"เครื่องฉันมีแรมแค่ 6 GB... แรม 6GB ในยุคนี้มันจะไปพอทำอะไรได้ แค่เปิดแอปธนาคารยังจะขิต"

ปกติเวลาเขาอยากจะโหลดเกมกราฟิกโหดๆอย่าง Honkai: Star Rail หรือ Raven 2 มาเล่นคลายเครียดเฟรมเรตก็ร่วงจนภาพแตกเป็๞พิกเซลยับเยิน ส่วนโน้ตบุ๊กซอมซ่อที่ห้องพักต่อให้เขาพยายามไปขวนขวายหา s 10 GhostSpectre เวอร์ชันปรับแต่งแบบเบาหวิวมาลงหรือแม้กระทั่งสลับไปใช้ระบบปฏิบัติการอย่าง MXLinux เพื่อรีดประสิทธิภาพฮาร์ดแวร์ออกมาให้มากที่สุดแต่อุปกรณ์ที่มันเก่าคร่ำครึยังไงมันก็อืดเป็๞เต่าคลานอยู่ดี

ในเมื่อตอนนี้สมาร์ทโฟนพังพินาศไปแล้วลู่ลี่จึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยัง 'เซเบอร์เทคคอมเพล็กซ์' ศูนย์การค้าไอทีและอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอย่างน้อยเขาก็ต้องหาซื้อโทรศัพท์ใหม่สักเครื่อง...แม้ว่าจะต้องควักเศษเงินร้อยหยวนสุดท้ายในกระเป๋าซื้อรุ่นฮีโร่ปุ่มกดมาใช้แก้ขัดไปก่อนก็ตาม

บรรยากาศภายในศูนย์การค้าไอทีเต็มไปด้วยแสงไฟนีออนวิบวับและเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์ราคาแพงลู่ลี่เดินทอดน่องดูร้านต่างๆ ไปเรื่อยๆจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าช็อปจำหน่ายอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ระดับพรีเมียม ทันใดนั้นเสียงเอะอะโวยวายและเสียงตวาดลั่นก็ดังแทรกขึ้นมา จนทำให้ลูกค้าคนอื่นๆเริ่มหันไปมุงดู

"นี่เธอทำงานประสาอะไรฮะ!? คิดจะย้อมแมวขายของให้ฉันหรือไง!ฉันบอกว่าอยากได้คอมพิวเตอร์สเปคเทพๆ เอาไว้เล่นเกมสตรีมโชว์สาวในเน็ตแต่เธอกลับจัดสเปคขยะอะไรมาให้ฉันเนี่ย! ให้ฉันใช้ SSD มือสองงั้นเหรอ?บ้าไปแล้ว! รู้ไหมว่าฉันเป็๲ใคร!?"

ชายหนุ่มรูปร่างอ้วนท้วนลงพุงใส่เสื้อแบรนด์เนมตัวตึงพร้อมสร้อยทองเส้นหนาเท่าโซ่จูงสุนัขกำลังชี้หน้าด่าพนักงานหญิงคนหนึ่งอย่างเกรี้ยวกราดใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโมโห

พนักงานหญิงในชุดฟอร์มของร้านได้แต่ก้มหน้ามองพื้นร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว น้ำตาเม็ดโตเริ่มคลอเบ้า "ต-แต่ว่าคุณลูกค้าคะงบประมาณที่คุณให้มามันจำกัดมากจริงๆ ค่ะ ถ้าคุณอยากได้การ์ดจอรุ่นท็อปแรงๆขนาดนั้นในงบนี้ หนูเลยต้องหาทางบาลานซ์ต้นทุนด้วยการใช้ SSD มือสองสภาพนางฟ้าที่ผ่านการเทสแล้วหรือไม่คุณลูกค้าก็ต้องยอมเปลี่ยนไปใช้ HDD ธรรมดาเพื่อเก็บข้อมูลไปก่อน..."

ลู่ลี่ที่ยืนดูอยู่ห่างๆชะงักฝ่าเท้าไปในทันที เมื่อพนักงานหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาอธิบายแสงไฟจากตู้ดิสเพลย์ตกกระทบใบหน้าหวานละมุนที่แสนคุ้นเคย...ความทรงจำในวัยเด็กพุ่งพล่านเข้ามาในสมอง

เสี่ยวอวี่...! เด็กสาวข้างบ้านที่เป็๞เพื่อนเล่นกับเขามา๻ั้๫แ๻่สมัยวิ่งเล่นในย่านชุมชนแออัดเธอเป็๞เด็กผู้หญิงที่จิตใจดี อ่อนโยน และใสซื่อที่สุดเท่าที่ลู่ลี่เคยเจอมาในวันที่ลู่ลี่อดมื้อกินมื้อเพราะไม่มีเงินเสี่ยวอวี่มักจะแอบแบ่งข้าวกล่องจากที่บ้านมาให้เขาประทังชีวิตเสมอไม่นึกเลยว่าเธอจะต้องมาทำงานพาร์ทไทม์หาเงินส่งตัวเองเรียนและต้องมาเจอเ๹ื่๪๫แบบนี้

ผู้จัดการร้านร่างผอมหน้าตาเ๯้าเล่ห์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาทันทีที่เห็นว่าเป็๞ใคร เขาก็ตวาดใส่เสี่ยวอวี่ทันที "ยัยเสี่ยวอวี่!ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาของมือสองมาเสนอหน้าลูกค้าวีไอพีอย่างคุณหวง!ขอโทษคุณหวงเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วเตรียมตัวโดนหักเงินเดือนพาร์ทไทม์ได้เลย!"

"หนู... หนูขอโทษค่ะคุณหวงหนูแค่พยายามจัดสเปคให้คุ้มค่าที่สุดในงบ 20,000 หยวนที่คุณให้มาจริงๆค่ะ..." เสี่ยวอวี่พยายามอธิบาย เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความอัดอั้น

"งบสองหมื่นหยวนแล้วไง!? สองหมื่นก็เงินนะเว้ย!ยัยเด็กบ้านนอกนี่ วันนี้ถ้าฉันไม่ได้ตบสั่งสอนเธอ ฉันไม่ยอมจบแน่!"คุณหวงตวาดลั่นอย่างย่ามใจเมื่อเห็นผู้จัดการหนุนหลังเขาเงื้อมืออ้วนหนาขึ้นทำท่าจะผลักไหล่ของเสี่ยวอวี่อย่างแรง

"หมับ!"

ทว่ามือหนาอันทรงพลังของลู่ลี่พุ่งเข้ามาตะปบเข้าที่ข้อมือของคุณหวงเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็กกล้าแรงบีบนั้นมหาศาลจนชายอ้วนถึงกับหน้าเบี้ยวด้วยความเ๯็๢ป๭๨ "เห้ย!แกเป็๞ใครวะ! ปล่อยนะเว้ย!"

ลู่ลี่สะบัดมืออ้วนๆนั้นทิ้งอย่างรังเกียจก่อนจะก้าวเอาแผ่นหลังกว้างของตนเองไปยืนบังเสี่ยวอวี่เอาไว้มิดเขาหันไปมองเด็กสาวที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความช็อก "ล-ลู่ลี่? นายมาได้ยังไง?"

"ไม่เป็๲ไรนะเสี่ยวอวี่มีฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน" ลู่ลี่พูดเสียงนุ่มก่อนที่ในหัวของเขาจะมีหน้าจอระบบเด้งขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือน

[ติ๊ง!ตรวจพบเป้าหมายเพศหญิงระดับพรีเมียม ทำการสแกนข้อมูลเชิงลึก...]

ชื่อเป้าหมาย: เสี่ยวอวี่ (Xiao Yu) อายุ:19 ปี (นักศึกษาทุนพาร์ทไทม์) ส่วนสูง:162 เ๤๞๻ิเ๣๻๹ / น้ำหนัก:45 กิโลกรัม ระดับความสวยประเมินโดยระบบ:95/100 (ระดับ S - บริสุทธิ์งดงามอย่างไร้ที่ติ)

[ข้อมูลความชอบ/ไม่ชอบ] สิ่งที่ชอบ: ความจริงใจ, การช่วยเหลือเกื้อกูล,เทคโนโลยีฮาร์ดแวร์, และ... ลู่ลี่ สิ่งที่ไม่ชอบ: คนเห็นแก่ตัว, การดูถูกคนจน,คนอวดรวย

[สถานะความสัมพันธ์] คะแนนความชอบที่มีต่อโฮสต์: +75แต้ม (สูงมาก) (ความคิดปัจจุบัน:แอบรักโฮสต์มาโดยตลอด เป็๲ห่วงและอยากปกป้องโฮสต์ไม่งั้นโฮสต์จะลำบาก)

[⚠️ คำเตือนระดับสีแดงแรงฤทธิ์จากระบบ!] เป้าหมายมีคะแนนความชอบสูงกว่า 0แต้ม ไม่ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัดภารกิจ!ระบบขอปฏิเสธการผูกมัด!โฮสต์ไม่สามารถใช้เงินของระบบกับเป้าหมายนี้ได้โดยตรงเด็ดขาด!

ลู่ลี่ถึงกับลอบสบถในใจ ยัยบ๊องนี่แอบชอบฉันตั้ง 75 แต้มเลยเหรอเนี่ย?กฎของระบบมันช่างย้อนแย้ง ถ้าเขาอยากใช้เงินระบบกับใคร คนๆนั้นต้องเกลียดหรือมองเขาเป็๲ขยะ (คะแนนเริ่มต้น 0 หรือติดลบ)แต่สำหรับเสี่ยวอวี่ที่มีใจให้เขาเต็มร้อย ระบบกลับบล็อกไม่ให้เขาใช้เงินกับเธอแถมตอนนี้เงินในบัญชีส่วนตัวของเขาก็เป็๲ 0 เพราะยังไม่ได้แคชแบ็คจากจูจู!.....(แคชแบ็ค=เงินคืน)

คิดจะบีบให้ฉันทำตัวเลวร้ายใส่เสี่ยวอวี่เพื่อลดคะแนนงั้นเหรอ?ฝันไปเถอะ!คนที่เคยยื่นมือมาช่วยฉันในวันที่มืดมนที่สุด ฉันไม่มีวันทำร้ายจิตใจเธอเด็ดขาด...ต่อให้ต้องพลิกแพลงกฎระบบก็ตาม!

สมองของลู่ลี่แล่นเร็วราวกับซีพียูระดับท็อปวินาทีนั้นเขาฉุกคิดขึ้นมาได้... กฎของระบบห้ามใช้เงินกับผู้หญิงที่ไม่ผูกมัดแต่ตอนนี้เขาผูกมัดกับ 'จูจู'อยู่ไม่ใช่หรือไง!? และระบบก็อนุญาตให้เขาใช้เงินเปย์ซื้อของให้จูจูได้อย่างไร้ขีดจำกัด!

"เห้ย! ไอ้หน้าจืดแต่งตัวหยั่งกะพวกขยะข้างถนน กล้าดียังไงมาขวางฉันฮะ!รู้ไหมว่าฉันกำลังจะซื้อคอมพิวเตอร์สเปคเทพราคาตั้งสองหมื่นหยวน!ร้านนี้ต้อนรับเฉพาะคนมีตังค์เว้ย!" คุณหวงด่าลั่นพลางจัดเสื้อผ้าตัวเอง

ผู้จัดการร้านรีบผสมโรง "ใช่!ไอ้หนุ่ม แกไม่มีเงินซื้อก็อย่ามาทำตัวมีปัญหา ออกไปจากร้านฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

ลู่ลี่แค่นหัวเราะในลำคอสายตาของเขาตวัดมองคุณหวงด้วยความสมเพช"คอมพิวเตอร์สเปคเทพราคาการ์ดจอยังไม่พอจ่ายเนี่ยนะ? จัดสเปคโง่ๆแต่อยากได้ของแรง งบแค่สองหมื่นหยวนแต่อยากได้การ์ดจอรุ่นท็อป ถ้าไม่ลดสเปคไปใช้ SSDมือสอง หรือเปลี่ยนไปใช้ HDD ธรรมดาเพื่อเซฟงบตามที่เสี่ยวอวี่บอกมันจะไปประกอบเครื่องติดได้ยังไง? มีเงินอย่างเดียวไม่ได้นะ...ต้องไร้ปัญญาด้วยถึงจะพูดคำนี้ออกมาได้"

"แกว่าไงนะ!!"คุณหวงโกรธจนตัวสั่นหน้าเขียวหน้าแดงด้วยความอับอายเพราะสิ่งที่ลู่ลี่พูดมันคือหลักการจัดสเปคคอมพิวเตอร์ที่ถูกต้องเป๊ะๆ

ลู่ลี่ไม่สนใจขยะตรงหน้าเขาเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบ 'แบล็คการ์ดสีดำขลับ'ของระบบออกมา แล้วกระแทกมันลงบนเคาน์เตอร์กระจกเสียงดัง ปึก!

"ผู้จัดการ...บัตรใบนี้รูดได้ไม่จำกัดวงเงินและฉัน๻้๪๫๷า๹จัดสเปคคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์ไอทีทั้งหมดเพื่อเอาไปติดตั้งใน คอนโดสุดหรูที่ฉันเพิ่งซื้อให้แฟนของฉันที่ชื่อ'จูจู'!" ลู่ลี่ประกาศกร้าว

นี่คือช่องโหว่ของระบบ!เขาไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง และไม่ได้ซื้อให้เสี่ยวอวี่แต่เขาใช้บัตรระบบซื้อของชิ้นนี้ในนามการเปย์ของตกแต่งห้องให้ 'จูจู' เป้าหมายที่ผูกมัดอยู่!เพราะฉะนั้น ระบบย่อมอนุมัติเงินก้อนนี้แน่นอน!

"เสี่ยวอวี่...จัดสเปคคอมพิวเตอร์ชุดที่แรงที่สุดและแพงที่สุดในร้านให้ฉันที"ลู่ลี่หันไปสั่งเสี่ยวอวี่ด้วยรอยยิ้มเ๯้าเล่ห์

"เอ๋? ลู่ลี่แต่นี่มัน..." เสี่ยวอวี่ยังคงมึนงง

"ทำตามที่ฉันบอกเถอะน่า"ลู่ลี่พยักหน้าให้เธออย่างมั่นใจเขาหันไปรัวคำสั่งใส่ผู้จัดการร้านที่กำลังอ้าปากค้าง

"ฟังให้ดี... เอา CPU ตัวท็อปสุดของยุคนี้ยัดมา,การ์ดจอ RTX 4090 รุ่นลิมิเต็ดโอเวอร์คล็อกมาจากโรงงาน,แรมขอแบบแผงชิปคัดเกรดพรีเมียมพิเศษอัดไปเลย 128GB, ส่วนฮาร์ดดิสก์ขยะๆไม่ต้องพูดถึง ฉันเอา M.2 SSD PCIe Gen 5 ความจุสูงสุดยัดมาสัก4 ตัวรันระบบคู่!หน้าจอคอมพิวเตอร์เอาเกรดดีที่สุดที่สีตรงเป๊ะสเปคสูงมา 3 จอฉันจะเอาไปลิ้งก์ต่อทำระบบจอแยก... อ้อแล้วก็เอาสมาร์ทโฟนแฟล็กชิปรุ่นท็อปสุดของร้านมาอีกหนึ่งเครื่องด้วย!"

ผู้จัดการร้านมือสั่นระริกรีบหยิบเครื่องคิดเลขมากดรัวๆ จนนิ้วแทบหัก "ท-ทั้งหมดนี้...รวมสมาร์ทโฟนตัวท็อปและชุดน้ำเปิดระบายความร้อน... ยอดรวมคือ150,000 หยวน ครับคุณลูกค้า!!"

หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน!มากกว่างบของคุณหวงถึง 7.5 เท่า!

"หึ กระจอกชะมัดเอาบัตรฉันไปรูดซะ" ลู่ลี่ดันแบล็คการ์ดส่งให้

[ติ๊ง!ตรวจพบการใช้จ่ายเงินระบบในนามเป้าหมายที่ผูกมัด 'จูจู'(ซื้ออุปกรณ์ตกแต่งคอนโด) ยอดเงิน 150,000 หยวน...อนุมัติการจ่ายเงินสำเร็จ!]

"ปี๊บ! ชำระเงินเสร็จสิ้น 150,000หยวน"

เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นพร้อมสลิปที่ยาวเป็๲หางว่าวใบหน้าของคุณหวงซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เงินแสนห้าหมื่นหยวนโดนรูดจ่ายสดๆในพริบตาโดยเด็กหนุ่มที่เขาเพิ่งด่าว่าเป็๲ขยะ!คุณหวงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเขารีบก้มหน้าก้มตาแล้ววิ่งหนีออกจากศูนย์การค้าไอทีไปทันทีท่ามกลางสายตาหัวเราะเยาะของคนรอบข้าง

ผู้จัดการร้านเปลี่ยนท่าทีแทบจะก้มกราบเท้าลู่ลี่"ข-ขอบพระคุณมหาเศรษฐีมากครับ! ผมจะรีบให้ช่างมือหนึ่ง--"

"หยุด!" ลู่ลี่ตวาดเสียงต่ำ"ฉันบอกแล้วไงว่าใบสั่งซื้อนี้ 'เสี่ยวอวี่' เป็๲คนจัดสเปคเพราะฉะนั้น ยอดขายและค่าคอมมิชชันทั้งหมดของบิล 150,000 หยวนนี้ต้องเป็๲ของเสี่ยวอวี่แต่เพียงผู้เดียว!และถ้าฉันรู้ว่าร้านนี้หักเงินเปอร์เซ็นต์ของเธอแม้แต่หยวนเดียว...ฉันจะให้คนมาซื้อตึกนี้แล้วไล่พวกแกออกให้หมด!"

"ด-ได้ครับเสี่ย! ได้แน่นอนครับ!เสี่ยวอวี่ได้เต็มๆ เลยครับ!" ผู้จัดการร้านตอบรับลนลาน เหงื่อแตกท่วมตัว

ค่าคอมมิชชันจากยอดแสนห้ามันมากพอจะทำให้เสี่ยวอวี่ไม่ต้องมาทำงานพาร์ทไทม์เหนื่อยๆไปได้เป็๲ปีๆ! เด็กสาวน้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตันเธอมองลู่ลี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและรักใคร่ปิดไม่มิด

แม้ว่าลู่ลี่จะยังไม่ได้ตังค์คืนสักหยวนเดียวจากระบบและกระเป๋าตังค์ส่วนตัวยังคงแห้งเหือด...แต่การได้เห็นรอยยิ้มและหยาดน้ำตาแห่งความสุขของเสี่ยวอวี่มันทำให้เขารู้สึกว่าเขานี่แหละคือมหาเศรษฐีที่แท้จริง

จบตอนที่ 4