บทที่ 7 ตั๊กแตนปะทะทหารม้าหมาป่า
วันรุ่งขึ้น ฮั่นหวู่เทเลพอร์ตตัวเองมาที่ห้องเรียนในโรงเรียนตามจุดที่กำหนดไว้
ทันทีที่เขาปรากฏตัว ก็ดึงดูดความสนใจของเพื่อนร่วมชั้นทุกคนในห้อง
"ไอ้หมอนี่ยังกล้ามาอีกเหรอ ไม่กลัวว่าอาณาจักรเทพจะถูกกองทัพพันนายของกึ่งเทพบุกหรือไง?"
"คิดว่าตัวเองฉลาดนิดหน่อย ก็กล้าที่จะรับมือกับผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งเทพ ช่างไม่รู้จักรักชีวิตเลยจริง ๆ"
"ฉันอยากจะดูว่า ตอนที่แก่นอาณาจักรเทพของเขาถูกโจมตีจนแตกสลาย เขาจะยังคงสงบนิ่งได้อย่างนี้อีกหรือไม่"
จากเสียงพูดคุยรอบข้าง ฮั่นหวู่ก็รู้ชัดว่าข่าวที่เขาจะต้องแข่งขันกับจางกัง ผู้มีพลังกึ่งเทพนั้นเป็ที่รู้กันทั่วแล้ว
แต่ก็ไม่เป็ไร อย่างไรเสียคนพวกนี้ก็ต้องรู้อยู่ดี
เขารอคอยอย่างใจเย็น
ฉินซวงเดินมาจากที่นั่งของตัวเอง "นายขอยืมพลังศักดิ์สิทธิ์จากฉันเพื่อยกระดับตัวเองไปแข่งกับกึ่งเทพใช่ไหม? ฉันขอเตือนว่าอย่าเสียแรงเปล่าเลย แม้แต่กองทัพพันนายของกึ่งเทพ นายก็เอาชนะไม่ได้หรอก"
ฮั่นหวู่ตอบกลับเรียบ ๆ "ฉันไม่มีทางเลือกอื่น"
ฉินซวงตบหน้าอกตัวเองทันที แล้วพูดอย่างมั่นใจ "นายมีสิ! แค่นายยอมเป็ทาสของฉัน ฉันจะติดต่อตระกูลให้กดดันจางกัง ตระกูลเขามีแค่กึ่งเทพคนเดียว แต่ตระกูลฉันมีเทพแท้หนึ่งคนและกึ่งเทพอีก 23 คน เขาไม่กล้าขัดคำสั่งแน่นอน"
ฮั่นหวู่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉินซวงถึงมุ่งมั่นอยากได้เขาเป็ทาสขนาดนี้ "ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่เธอกลับไปก่อนเถอะ ฉันต้องเตรียมตัวรับมือกับกองทัพพันนายของกึ่งเทพ" เด็กหนุ่มกล่าวปฏิเสธอย่างสุภาพ
ฉินซวงแค่นเสียงด้วยความโกรธ แล้วเดินกลับไปที่นั่งของตัวเองอย่างฉุนเฉียว ในใจบ่นว่าฮั่นหวู่เป็คนโง่เขลา
ในมุมที่ทั้งสองคนไม่ทันสังเกต มีสายตาอิจฉาจ้องมองมาที่ฮั่นหวู่
"ฮั่นหวู่มีอะไรดีถึงได้รับการปฏิบัติพิเศษจากฉินซวง ไอ้คนไร้ค่า ไอ้ขยะ วันนี้แกต้องตายแน่!"
ไม่นานนัก ภายใต้การนำของครูประจำชั้นหลิวเล่อเทียน จางกังและภรรยาก็เข้ามาในห้องเรียน
"นั่นคือฮั่นหวู่ครับ" หลิวเล่อเทียนชี้ไปที่ฮั่นหวู่อย่างประจบประแจง
"ไอ้เด็กสารเลว แกทำลายแก่นอาณาจักรเทพของลูกชายฉัน ฉันจะฉีกแกเป็ชิ้น ๆ!"
ตู้หรง แม่ของจางปิน เห็นฮั่นหวู่แล้วโกรธจนอยากจะลงมือทันที
จางกังดึงตัวภรรยาที่กำลังโกรธเอาไว้ แล้วพูดเบา ๆ เพื่อเกลี้ยกล่อม "อย่าทำผิดกฎของโรงเรียนสิ"
ความหมายแฝงคือโรงเรียนมีพื้นหลังที่ยิ่งใหญ่ สามีภรรยาคู่นี้ไม่สามารถก่อเื่ได้
ตู้หรงจึงยอมระงับการกระทำ แต่สายตายังคงจ้องมองฮั่นหวู่อย่างอาฆาตแค้น
"ฮั่นหวู่ รีบมาเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้คุณจางเสียเวลา" หลิวเล่อเทียนเร่งเร้าอย่างประจบประแจง แม้ว่าเขาจะเป็กึ่งเทพเช่นเดียวกับจางกัง แต่พลังของทั้งสองแตกต่างกันอย่างมาก
หลิวเล่อเทียนกำลังคิดว่าจะฉวยโอกาสนี้เพื่อสร้างความสัมพันธ์กับจางกัง หวังจะได้รับผลประโยชน์
ส่วนเื่ความเป็ความตายของฮั่นหวู่นั้น เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
"ผมต้องรอให้หัวหน้าฝ่ายสวี่เหมยมาเป็พยาน" ฮั่นหวู่กล่าวอย่างเรียบเฉย
"เื่เล็กน้อยแค่นี้ของนาย ไม่คู่ควรให้หัวหน้าสวี่มาเป็พยานหรอก การที่ฉันมาเป็พยานให้ก็ถือว่าให้เกียรตินายมากแล้ว ตอนนี้รีบเริ่มเถอะ ไม่งั้นอย่าโทษว่าฉันไม่สุภาพกับนายนะ!" หลิวเล่อเทียนขู่
"ครูหลิวจะไม่สุภาพกับใครหรือ?"
ในตอนนั้น เสียงของสวี่เหมยดังมาจากนอกห้องเรียน
หลิวเล่อเทียนรีบกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "หัวหน้าฝ่ายสวี่ เื่เล็กน้อยแค่นี้ ไม่ควรรบกวนคุณมาจัดการหรอกครับ ผมแค่ตักเตือนนักเรียนของผมเท่านั้น"
สวี่เหมยยิ้มเยาะ "ครูหลิว อย่าลืมสิว่าคุณเป็ครูของโรงเรียน ไม่ใช่สุนัขรับใช้ของเทพเ้าองค์ไหน เข้าใจไหม?"
หลิวเล่อเทียนจะไม่เข้าใจความหมายของสวี่เหมยได้อย่างไร เขาได้แต่ยิ้มแหยอย่างเก้อเขิน
จางกังพูดขึ้นทันทีว่า "ในเมื่อหัวหน้าฝ่ายวิชาการสวี่มาถึงแล้ว พวกเราก็เริ่มกันเถอะครับ"
ดวงตาของสวี่เหมยจับจ้องไปที่ฮั่นหวู่ "นักเรียนฮั่นหวู่ พร้อมหรือยัง?"
ฮั่นหวู่พยักหน้า
"ดี งั้นก็เริ่มได้" สวี่เหมยประกาศ
จางกังหยิบการ์ดบุกรุกออกมาเพื่อเปิดใช้งาน
ฮั่นหวู่ถูกบังคับให้เข้าสู่อาณาจักรเทพของตัวเองอีกครั้ง
ประตูมิติปรากฏขึ้นในอาณาจักรเทพของเขา กองทัพพันนายเดินออกมาจากประตู
นักเรียนจำนวนมากและครูในโรงเรียนต่างเข้าสู่โหมดสังเกตการณ์ เมื่อเห็นกองทัพพันนายที่จางกังปล่อยออกมา ต่างก็เปล่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ
"นี่คือพลังของจางกังผู้เป็กึ่งเทพอย่างนั้นเหรอ?"
"ทหารม้าหมาป่าที่เป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอดทั้งหมด และแม่ทัพทหารม้าหมาป่าที่นำหน้าคือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ!"
"ทหารม้าหมาป่า เป็การรวมกันของออร์คสีเขียวและหมาป่า และยังสวมชุดอุปกรณ์ครบครัน ฮั่นหวู่หมดหวังแล้ว!"
...
สวี่เหมยผู้เป็กรรมการขมวดคิ้วแน่น เธอไม่คิดว่าจางกังที่เป็ถึงกึ่งเทพจะฉวยโอกาสจากช่องโหว่ของเธอ
เขาบอกว่าจะส่งกองทัพพันนาย แต่ทหารม้าหมาป่าสามารถแยกออกเป็สองกำลังรบได้อย่างชัดเจน
ร่างกึ่งเทพของจางกังลอยสูงเหนือกองทัพทหารม้าหมาป่า จ้องมองฮั่นหวู่ "ไอ้เด็กสารเลว เมื่อวานแกทำลายแก่นอาณาจักรเทพของลูกชายฉัน วันนี้ฉันจะเอาเืแกมาชดใช้"
พูดจบ จางกังก็ออกคำสั่ง
ทหารม้าหมาป่า บุก!
ร่างเทพของฮั่นหวู่ลอยสูงอยู่กลางอากาศ มองดูทหารม้าหมาป่าที่กำลังบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เขาโบกมือ ฝูงตั๊กแตนจำนวน 6.8 ล้านตัวบินขึ้นมา ราวกับเมฆสีแดงที่บดบังท้องฟ้า
ในนั้นยังซ่อนตั๊กแตนะเิลาวาอีก 550,000 ตัว
"ตั๊กแตนระดับชั้นยอดเกือบเจ็ดล้านตัว!"
ครูหนึ่งที่มาดูอุทานด้วยความประหลาดใจ "เมื่อวานเหลือแค่สองหมื่นตัวไม่ใช่เหรอ?"
"สามารถเพาะพันธุ์ตั๊กแตนระดับชั้นยอดได้ถึงเจ็ดล้านตัวในหนึ่งวัน อัตราการขยายพันธุ์นี้น่ากลัวจริง ๆ"
"แม้แต่สิ่งมีชีวิตชั้นยอดที่อ่อนแอที่สุด ถ้ามีจำนวนมากพอก็เป็พลังที่ไม่น้อยเลย น่าเสียดายที่นักเรียนคนนี้ไม่มีเวลาเพียงพอที่จะเติบโต ตอนนี้เขาไม่สามารถต้านทานการบุกของทหารม้าหมาป่าได้เลย"
แน่นอน ในทันทีที่กองทหารม้าหมาป่าและกองทัพตั๊กแตนปะทะกัน สถานการณ์การรบก็เป็ไปอย่างไม่สมดุล
แม้ว่าตั๊กแตนะเิตัวเองจะมีจำนวนมาก แต่พลังการะเิของพวกมันก็อ่อนแอเกินไป
ในขณะที่ทหารม้าหมาป่าสวมชุดเกราะที่แข็งแกร่งเต็มยศ มีพลังป้องกันที่น่าทึ่ง ตั๊กแตนะเิตัวเองธรรมดาไม่สามารถะเิทะลุการป้องกันบนร่างกายของพวกเขาได้เลย
ในชั่วพริบตา ตั๊กแตนะเิตัวเอวจำนวนหนึ่งล้านตัวตายโดยเปล่าประโยชน์ แลกมาเพียงแค่ทหารม้าหมาป่าไม่กี่นายาเ็เล็กน้อย
คณาจารย์ที่กำลังชมการต่อสู้ต่างพากันไว้อาลัยให้กับฮั่นหวู่แล้ว
เขาเป็คนมีความสามารถจริง ๆ เพียงแต่เจอกับอุปสรรคที่ไม่อาจข้ามผ่านได้ มิฉะนั้นคงจะสร้างชื่อเสียงในโรงเรียนได้อย่างแน่นอน
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าฮั่นหวู่จะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ก็เกิดเหตุการณ์พลิกผันขึ้นอย่างกะทันหัน
ตั๊กแตนะเิลาวาที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงตั๊กแตนะเิตัวเองก็เริ่มะเิแมกมา
ไม่เพียงแต่มีพลังะเิมหาศาลเท่านั้น ยังสามารถพ่นลาวาออกมาเป็จำนวนมากเพื่อสร้างความเสียหายเป็วงกว้างได้อีกด้วย
แม้ว่าทหารม้าหมาป่าจะสวมเกราะที่มีคุณภาพดีทั่วร่างกาย แต่ก็ยังคงมีจุดที่ไม่สามารถปกป้องได้ ลาวาร้อนระอุตกลงบนร่างของพวกเขา ทำให้เกิดแผลไหม้และแผลพุพองอย่างรุนแรง
ลาวาจำนวนมากตกลงบนพื้น สร้างพื้นที่ลาวาขนาดใหญ่ขึ้นมา
ทหารม้าหมาป่าที่าเ็ในพื้นที่นั้นต้องทนทุกข์ทรมานจากความร้อนสูงอย่างต่อเนื่อง พวกเขาพยายามหนีออกไป แต่ก็ถูกตั๊กแตนะเิตัวเองคอยรบกวนอยู่เสมอ
ทหารม้าหมาป่าทั้งหนึ่งพันนายได้รับความเสียหายอย่างหนักภายใต้การโจมตีของตั๊กแตนะเิลาวา
สถานการณ์พลิกผันในชั่วพริบตา แทบจะทำให้นักเรียนและครูที่กำลังดูการต่อสู้ใจนตาถลน
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น! การะเินั้นรุนแรงกว่าและยังสามารถพ่นลาวาได้ด้วย ตั๊กแตนพวกนั้นมันเป็สิ่งมีชีวิตระดับไหนกันแน่? ระดับเหนือธรรมชาติหรือเปล่า?"
"มีนักเรียนหรือครูที่มีความสามารถในการตรวจสอบบ้างไหม ช่วยเปิดเผยข้อมูลของตั๊กแตนชนิดนั้นหน่อย"
"ตรวจสอบแล้ว ตั๊กแตนชนิดนั้นเรียกว่าตั๊กแตนะเิลาวา เป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอด!"
หัวหน้าฝ่ายวิชาการสวี่เหมยไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ฮั่นหวู่จะซ่อนไพ่เด็ดแบบนี้ไว้
เธอดีใจจนหัวเราะออกมา แล้วกล่าวให้กำลังใจว่า "นักเรียนฮั่นหวู่ เก่งมาก"
จางกังลอยตัวอยู่เหนือกองทัพทหารม้าหมาป่าในร่างกึ่งเทพ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "คิดว่าแค่นี้จะสามารถทำลายกองทหารม้าหมาป่าของฉันได้หมดเหรอ ฝันไปเถอะ!"
เขารีบสั่งการไปยังหัวหน้ากองทหารม้าหมาป่าให้ใช้พลังเหนือธรรมชาติที่ควบคุมอยู่ทันที
หัวหน้ากองทหารม้าหมาป่าได้รับคำสั่ง จึงเปล่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งในทันทีเหล่าหมาป่าที่นั่งอยู่ก็พากันหอนตาม
ไอเย็นะเืแผ่ออกมาจากทั้งสอง
แม่ทัพทหารม้าหมาป่าปลดปล่อยพลังเหนือธรรมชาติของตน วงแหวนน้ำแข็ง!
วงแหวนน้ำแข็งมีเส้นผ่านศูนย์กลางสองร้อยเมตร ภายในรัศมีนั้น อุณหภูมิลดลงอย่างฉับพลัน พื้นดินที่สะสมลาวาเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็หินสีดำ
การโจมตีอย่างต่อเนื่องถูกขัดจังหวะ ทหารม้าหมาป่าบางส่วนที่ยังไม่ตายได้รับพลังจากวงแหวนน้ำแข็ง จัดทัพใหม่และโจมตีอีกครั้ง
สถานการณ์พลิกกลับมาอีกครั้ง ผู้ชมที่มองว่าฮั่นหวู่จะแพ้เริ่มส่งเสียงเชียร์
"กึ่งเทพก็คือกึ่งเทพ จะแพ้ด้วยกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นได้ยังไง"
"สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติช่างแข็งแกร่งจริง ๆ ถึงกับยังสามารถปล่อยทักษะที่ครอบคลุมพื้นที่กว้างขนาดนี้ได้ เท่สุดยอดไปเลย"
"กองทัพตั๊กแตนของฮั่นหวู่เหลือไม่ถึงห้าแสนตัวแล้ว และตั๊กแตนะเิลาวาก็หมดไปแล้ว ตอนนี้เขาคงพลิกสถานการณ์ไม่ได้แล้ว!"
จางกังก็คิดเช่นเดียวกัน
หลังจากจัดทัพใหม่ ทหารม้าหมาป่าที่รอดชีวิตเหลือไม่ถึงสองร้อยนาย
แต่จางกังมั่นใจว่า แม้จะเหลือทหารม้าหมาป่าไม่ถึงสองร้อยนาย ก็เพียงพอที่จะค้นหาแก่นอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่และทำลายมัน เพื่อแก้แค้นให้กับลูกชายของเขา
"ไอ้ลูกหมา ฉันจะทำให้แกรู้ว่าอะไรคือความสิ้นหวัง พอแก่นอาณาจักรของแกแตก อาณาจักรเทพพังทลาย แกก็จะถูกไล่ออกจากโรงเรียน ตอนนั้นชีวิตของแกจะอยู่ในกำมือของฉัน จะบีบให้ตายยังไงก็ได้!"
จางกังดูเหมือนจะมองเห็นภาพความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของฮั่นหวู่แล้ว
เมื่อไม่มีตั๊กแตนะเิลาวาอีกต่อไป กองทัพทหารม้าหมาป่าที่เหลือก็บุกทะลวงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เข้าถึงใจกลางของอาณาจักรเทพ
แก่นอาณาจักรอยู่ใกล้แค่เอื้อม แม่ทัพทหารม้าหมาป่าได้ออกคำสั่งให้เข้าโจมตีอีกครั้ง
เพียงแค่ครั้งเดียวก็สามารถทำลายแก่นอาณาจักรเทพได้
คณาจารย์และนักเรียนเอาใจช่วยฮั่นหวู่ต่างพากันหลับตาลงด้วยความรู้สึกทนดูไม่ไหว
ในขณะนั้นเอง เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจก็ดังเข้าสู่หูของผู้ชมการต่อสู้ทั้งหลาย
"เร็วเข้า ดูสิ มีอะไรอยู่ข้างหน้าแก่นอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่?"
571
