เหมือนคุณยื่นอยู่ท่ามกลางเวทีกำลังแสดงละครสักเื่...อยู่ดีๆไฟทั้งห้องก็ดับลง.. มีเพียงไฟสปอทไลท์ที่ส่องสว่างมาที่คุณกับเธอเท่านั้น..ผมเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ ตาจ้องมองไปยังเธอซึ่งเธอก็สบตามองมาอย่างคาดหมาย..
"ขอโทษครับน้อง บี ใช่รึเปล่าครับ" ผมเอ่ยปากถาม.... ปากพูดไปตาก็เห็นภาพ...อโอ้แม่เ้า เธอขาวมากๆ ขาวเรืองแสงออกมาเหมือนกับติดหลอดนีออนไว้ที่ผิว.. หน้าหมวยๆดวงตาไม่โตมากแต่ก็มีแววซุกซนเล็กๆซ่อนอยู่ จมูกเล็กเข้ารูปรับกับปากเล็กๆของเธอ คิ้งโค้งตวัดปลายเล็กน้อยเก็บกันมาอย่างเป๊ะมาก อายุก็คงพอๆกัน้องแหม่มแฟนเพื่อนผม 20-21 ปี เรียนอยู่ปีสอง มอ เอกชนแห่งหนี่ง แทบไม่ต้องถาม ตามประสามืออาชีพ สมองผมมันคำนวณทุกอย่างออกมาหมด...แล้วก็ร้องเป็เพลงออกมาตามเส้นประสาท...."ใช่ๆๆเลย..ประมาณนี้เลย..."....
"พี่คือคนที่แหม่มนัดมาใช่ไม่คะ" เธอเอ่ยปากถามเพื่อความแน่นอนใจ...
"..เออ ..คือ..."..." คือ...ใช่ครับพี่เองแหละ ..ขอโทษที่มาสายไปนิดนึง..ทีจอดรถแถวนี้หายากจิงๆคะ".....
"พี่ชื่อ พี่แดง นะคะ".....ผมตอบอย่างไม่อายปากพร้อมกับดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับที่เธอนั่งอยู่ออกมาแล้วก็นั่งลง...ในใจนึกขอบคุณน้องเซ็งเพื่อนยาก.....สะใจโชคดีที่มันไม่มา สววรค์เป็ใจ .55555 ผมนึกหัวเราะสะใจอยู่ในใจลีกๆ....เยสๆ
"สั่งอะไรทานรึยังคะ" ...ผมถามพร้อมมองสแกนผ่านไปที่เธอเหมือนจะไม่ได้มองอะไรจริงจังแต่หารู้ไม่..ตาเหยี่ยวส่งข้อมูลไปสมอง... ผมซอยไว้หน้าม้าก็ดูหน้าเด็กดี..สีดำสนิท..ไม่ทำสีเหมือนเด็กทั่วไป...ผมของเธอเลยดูดีมีน้ำหนัก ขึ้นเงาแวววาว..เครื่องหน้าทุกชิ้น..จริงหมด..ค่อนข้างหายากสำหรับเด็กสมัยนี้ ของดี.เดิม..แทบหาไม่ได้..เหมือนรถไม่เคยโดนชนมาอะนะ เคาะดูตรงไหนก็บาง... :)
"ยังเลยคะพี่แดง สั่งไปแต่น้ำชวดเดี๋ยวเดี๋ยวพี่เกิดไม่มาหนูไม่มีตังจ่ายนะคะ 55" ..เธอตอบกระเซ้าทีเล่นทีเจริง...
"เอาๆ จัดไป.. อยากทานอะไรเต็มที่เลยคุณน้อง..ทุกอย่างที่อยากทาน..ไม่หมดห่อกลับบ้านด้วยยังได้55".. ผมแสดงความใจถึง..
"เออ..คือ.พี่สั่งเลยคะ..หนูไม่รู้จะสั่งอะไรคะ..หนูทานเป็แต่ข้าวผัดปูกับทอดมันกุ้งนอกนั้นไม่เคยทาน".. เธอตอบแบบซื่อๆ.."...."
" อ้าวเหรอ..".." ผมมองหน้าเธอเหมือนจะไม่เชื่อ.. แต่เห็นตอบซื่อๆตรงๆ คงไม่โกหก..ของดีจริงแฮะ...แสดงว่าไม่ได้ไปร่อนที่ไหนมากมาย..ใกล้พวก...อาเสี่ยทั้งหลายพวกเปไม่อ้้น..พวกบ้าเนี้ยชอบทำเสียราคาหมด..^..^
พูดจบผมก็เรียกเอาเมนูมา สั่งอาหารไปสามสี่อย่าง รวมทั้งข้าวผัดปูกับทอดมันกุ้งที่เธอ ทานเป็ด้วย กันพลาด พร้องทั้งอธิบาย เรื่อการกิน กินอะไรต้องให้สอดคล้องกันแล้วจะอร่อยไปด้วยกันทั้งหมด ทานไปก็โม้ไป...ขอบอกตามตรง "เื่กินเรื่ออยู่ไม่มีใครสู้พ่อได่อยู่แล้น" :))
ทานไปคุยไป..แต่ในใจผมยังค้างคาอยู่สองสามเื่ที่ยังคาอยู่ในใจสงสัยตะหงิดๆ..แต่ไม่กล้าถาม...
เื่แรกคือ..เธอใส่สร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ..แบบสั้นแนบคอ..แล้วก็มีจี้เป็ตัวหนังสือเขียนคำว่า.." LOVE "...จะซื้อใส่เองหรือหว่า..?...ไหนน้องแหม่มบอกเลิกกับแฟนแล้วกำลังวุ้นๆ..ดูๆเธอก็ยังชิวๆดี ไม่มีสีหน้าหม่นหมองอะไร??...
สอง..จากที่นั่งคุยกัน เห็นหน้าตาผิวพรรณ ...่ไหล่ .ทุกอย่างโอเคหมด..แต่เธอไม่ลุกไปเข้าห้องน้ำสักกะที่...ไม่รู้ลุกเดินเห็นทั้งตัวจะเป็ไงหว่า..เดินขาเป๋..รึเปล่าหว่า..รึ่ล่างสั้นม่อต่อ..รึบางจนไม่มีอะไรเลย..รึว่าใหญ่เหมือนโต๊ะสน๊ก.....? ค่อนข้างเื่มากอะนะผมในฐานะมืออาชีพ...
.. ก็เลยยังไม่กล้าบุกมากพูดจาก็กลางๆไว้ก่อนไม่ผูกมัดตัวเองมากนัก..ลุกขึ้นมาเดินแล้วไม่ใช่ละก็หน้าแหก...:(
คุยกันได้สักชั่วโมง..ผมก็ชวนเธอไปเดินเล่นแถวๆนี้กัน แล้วผมก็เรียกเช็คบิล...นาทีสำคัญใกล้จะมาถึง..จะเห็นเต็มตัวซักที..ลุ้นน่าดู....
ผมจ่ายสตังค์เสร็จ ก็ลุกขึ้น ยืนคอยเธอเดินออกมาจากที่นั่งชิดผนัง...เธอก็ยืนขึ้น...
อื้อฮือ..สูงเกือบจะเท่ากันกับผมเลย..คงจะประมาณ ..172-173 ซม...ผมก็ยืนคอยให้เธอเดินนำออกนอกร้าน..ตาม ระเบียบของความเป็สุภาพบุรุษ...แล้วเธอก็เดินนำออกไป..เธอใส่เสื้อยืดสีครีมรัดรูปเอวลอยนิดๆ..กางเกงขายาวสีดำขาสามส่วน.....วูปเดียวสำหรับเครื่องสแกน อัตโนมัติ......
์หรือนรกก็ได้ช่วยเป็พยานด้วย ผมจะรอดไปได้อย่างไรกันเนี่ย.... เอวของเธอเล็กนิดเดียวไม่น่าจะเกิน 25 -26 ซม..เนื้อตรงเอวขาวผ่องส่องประกายรอดออกจากชายเสื้อมานิดๆ...แค่นั้นก็ใจสั่นแล้ว...แต่ส่วนที่ถัดลงมา ไม่น่าจะเรียกสะโพก.*...*..แม่เ้าประคุณ.. ไม่น่าจะน้อยกว่า 38 นิ้ว...แน่นอนนนนน....*....*
ขาขาวยาวเรียวยาวรับสะโพกที่ใหญ่ได้ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ...ไม่มีกล้ามโตที่น่อง....เรียบเนียบเหมือนต้นกล้วย..ตามที่โบราณเขาว่าไว้..
ผมถอนใจออกอย่างยืดยาว...พอพ้นประตูร้านผมก็เร่งเดินขึ้นเสมอกัน..เดี๋ยวจะหาว่าแอบมองข้างหลัง...ซึ่งเรียบร้อยไปแล้ว..555
"อยากได้อะไรรึเปล่า เดี๋ยวพี่ซื้อให้"..ผมหยอดทันทีหลังจากแน่ใจแล้วว่า "ใช่เลย..คือคนนี้เลย"...เสียงเพลงเก่าลอยมาตามลมอีก...
"อืม..อยากได้บ้านซักหลังอะคะพี่แดง...คิ๊กๆๆๆ"...พูดเสร็จเธอก็หัวเราะแบบสุดกั้น ..เอามือปิดปากแบบสะใจ..
ผมหยุดเดินทันที่..แกล้งทำหน้าเลิ๊กลั๊ก..."เอออ..คือพอดีพี่ติดประชุมด่วนอะนะต้องรีบไป..55"..ผมสวนแบบทันเกมส์..เจอบ่อยแล้วมุกนี้....
เสร็จแล้วก็เดินคู่กันไป เดินไปคุยไป ผมเลยซื้อขนมให้เธอสองสามอย่าง บอกพี่ฝากไปให้คุณแม่ทานนะ...เผลอก็แอบโดนมือเธอบ้าง..เช็คความละเอียดของผิว ชอบอกง่ายๆว่า...ถ้าแมลงวันเกาะผิวของเธอคงลื่นหัวแตกแน่นอน...*..*
แล้วเธอก็บอกว่าต้องกลับบ้านแล้วคุณแม่ห้ามกลับบ้านมืด..ผมก็กัดฟันขอเบอร์เธอ..เธอบอกเอาไอดีไลน์ไปเลยคะ"..."555..ไอ้เราก็กลัวจะบุกเกินไปเดี๋ยวเธอเกิดกลัวไม่ให้ละหน้าแหก..
พอส่งเธอขึ้นรถแท็กซี่กลับบ้านเสร็จพร้อมยัดค่ารถใส่มือเธอไป..เธอก็ยิ้มโบกมือมา...ผมก็ยิ้มรับพร้อม..บ๊ายบายตอบ..พร้อมความหวังเต็มปรี่....
แล้วก็เดินก้มหน้าถอนหายใจกลับไปที่รถ ในใจก็คิดกังวลอยู่ว่า...เออเธอจะถูกใจเราไม๊น้อ..รึว่าจะหายไปเลย...เสียดายแย่...เหมือนจะไปดูเขาขุดทอง ดันไปขุดเพชรมาได้เสียเอง..."..."
ขณะที่ผมเดินกำลังจะถึงรถมือถือก็สั่น..เพราะผมปิดเสียงไว้..กันคนขัดจังหวะเวลาคุย...
"พี่แดงเหรอ..เป็ไงๆมั่งพี่"...น้องเซ็งส่งเสียงมาตามสายอย่างอยากรู้อยากเห็น...
"โอ้ย...น้องเอ้ยแกล้งกันชัดๆนี่หว่า..ทิ้งพี่ให้มาคุยกับน้องเค้าคนเดียว..ขอบอก ..อ้วน..ประมาณสองเท่าของพี่อะนะ.." ผมโอดครวญด้วยความน่าสงสารแต่ปากผมมันยิ้มด้วยความสะใจจนหุบไม่ลง....5555 :)))
" น้องเค้าให้ไลน์พี่มาด้วยเอาไม๊ละน้อง"...ผมเย้า
"เออ..คือไม่จะดีกว่าพี่ผมยกให้พี่ครับ.."น้องเซ็งบ่ายเบี่ยงตามฟอร์ม..
เสร็จข้าพเ้า...เรานะคนซื่ออุตส่าห์จะยกให้ก็ไม่เอาเองต่อไปมาว่าเราไม่ได้นิ...ถามแล้วด้วย...5555 :))))
13K
