สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        แต่เมื่อคิดดูใคร่ครวญดูแค่ชิ้นเดียวพอเสียที่ไหน จึงคีบใส่ให้อีกชิ้น คราวนี้หลี่ไหวฺอวี้ถึงพึงพอใจอย่างแท้จริงยกถ้วยข้าวขึ้นเริ่มกินข้าว

        อืม อร่อยจริงๆ

        "พวกเจ้าพี่น้องรักใคร่กันดีจริงๆ"หลี่อวิ๋นเอ่ยชมพลางคาบตะเกียบไว้ในปาก มองภาพตรงหน้าอย่างชื่นชม

        หมิงเป่าจูและหลี่ไหวฺอวี้ได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปชั่วขณะหลังจากนั้นหมิงเป่าจูก็หัวเราะ

        "เสี่ยวอวิ๋นไม่มีพี่น้องใช่หรือไม่ไม่เป็นไร ต่อไปนี้พวกเราจะเป็นพี่น้องกับเจ้า อยากมาเมื่อไรก็มาได้ทุกเมื่อ!"

        จำได้ว่าครั้งก่อนไปที่บ้านของนางแม้จะไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่จากการพบปะกันหลายครั้ง ก็พอคาดคะเนได้ว่าหลี่อวิ๋นน่าจะเป็นบุตรสาวคนเดียว

        นางคงเห็นตนเองคีบกับข้าวให้หมิงเป่าอวี้แล้วเกิดริษยาในใจ ถึงรำพึงออกมาเช่นนี้กระมัง

        "ขอบใจนะเป่าจูถึงเวลาอย่ารำคาญข้าก็แล้วกัน"

        หลี่อวิ๋นเพียงรู้สึกว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ดูแปลกๆท่าทีที่หมิงเป่าจูกับหลี่ไหวฺอวี้ปฏิบัติต่อกันดูเหมือนจะมีอะไรมากกว่าพี่น้องทั่วไป

        แต่นางไม่คิดว่าหมิงเป่าจูจะเอ่ยปากแบบนี้ในใจรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง

        หลี่ไหวฺอวี้ก้มหน้าก้มตากินซี่โครงหมูในถ้วย

        แต่พอได้ยินคำกล่าวนัยน์ตาก็มีประกายบางอย่างวาบผ่าน ทว่าก็ปกปิดไว้อย่างรวดเร็ว และไม่พูดอะไรอีกเลย

        "เป่าจูเจ้าซื้อสุรามาด้วยมิใช่หรือ" หลี่อวิ๋นกล่าวเตือน

        "จริงด้วยสิมา ข้าซื้ออวี้ฮวาไถมาหลายขวด ทุกคนลองชิมกันดู!"

        สุราฮวาเตียวที่ซื้อมาครั้งก่อนแรงเกินไปทำเอานางเมาหัวราน้ำ ตื่นมาอีกวันก็ยังปวดศีรษะอยู่นานมาก

        หลี่อวิ๋นเองก็เป็นหญิงสาวบอบบางแม้เคยถามแล้วนางบอกว่าดื่มได้ แต่ก็ไม่ควรให้ดื่มที่แรงเกินไปนักจะดีกว่า

        ดังนั้นครานี้จึงตั้งใจเปลี่ยนมาเป็นอวี้ฮวาไถที่ค่อนข้างละมุนกว่า

        จอกสุราตื้นมาก พอเอียงปากของป้านสุราเพียงเล็กน้อยก็เต็มแล้วนางข้ามหลี่ไหวฺอวี้ไป รินให้ทีละคน

        พอถึงคราวของตนเองยังไม่ทันได้ริน ปากถ้วยก็ถูกมือเรียวยาวของใครบางคนปิดไว้แน่น

        "ทำอะไรของท่านน่ะหลี่ไหวฺอวี้" หมิงเป่าจูจ้องเขม็ง

        "เจ้าห้ามดื่ม"หลี่ไหวฺอวี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้านหลังในท่วงท่าเกียจคร้าน พลางเอ่ยเรียบๆ

        "เพราเหตุใด"หมิงเป่าจูไม่เข้าใจ

        "หากเจ้าดื่มเยอะคนเจ็บอย่างข้าจะไปส่งหลี่อวิ๋นกลับบ้านอย่างไร"

        หลี่ไหวฺอวี้นึกถึงคืนก่อนออกเดินทางจากหมู่บ้านชิงหยางว่าหมิงเป่าจูเมาอาละวาดอย่างไรไว้บ้าง มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้ม

        ถ้าวันนี้เมาอีกแล้วถูกหลี่อวิ๋นกับหมิงเป่าอวี้เห็นสภาพนั้นเข้า เกรงว่าวันพรุ่งนี้นางคงหัวเสียและอับอายจนไม่อยากมีชีวิตอยู่แน่นอน

        จะบอกเหตุผลไปตรงๆก็คงไม่ดี จึงได้แต่ยืมชื่อหลี่อวิ๋นมาอ้าง คาดว่านางคงไม่ปฏิเสธ

        เป็นดังคาด พอหมิงเป่าจูได้ยินเช่นนี้ก็มองหลี่อวิ๋นผู้งดงามอ่อนหวานพลางครุ่นคิด

        จริงด้วยสิ ถ้าทุกคนเมากันหมดหลี่อวิ๋นเป็นหญิงสาวคนเดียว หากระหว่างทางกลับบ้านพบเจอเหตุการณ์เหมือนตอนเทศกาลจงหยวนขึ้นมาจะทำอย่างไร

        หลี่ไหวฺอวี้บาดเจ็บใช้กำลังไม่ได้ครั้นจะดื่มเองคนเดียว ห้ามน้องชายดื่มเพื่อให้ไปส่งอีกฝ่ายก็ใช่เรื่อง

        คิดไปคิดมา หมิงเป่าจูจึงไม่ดึงดันต่อไปวางป้านสุราเงียบๆ ยอมทำตามคำพูดของหลี่ไหวฺอวี้

        หลี่ไหวฺอวี้แอบยิ้มในใจแต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงออก คีบซี่โครงชิ้นหนึ่งให้หมิงเป่าจูเงียบๆ หมิงเป่าจูถึงค่อยโล่งใจ

        "ขอบคุณนะไหวฺอวี้"

        หลี่อวิ๋นหน้าแดงระเรื่อเดิมทีนางคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมหมิงเป่าจูว่าตนเองกลับเองได้

        ไม่นึกว่าหลี่ไหวฺอวี้จะคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองด้วยจู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงโดยไม่รู้ตัว จึงหลุดปากออกไป

        บางทีเขาอาจจะนึกชอบนางอยู่บ้างหาไม่แล้วจะพะวงถึงจุดนี้ได้อย่างไร หลี่อวิ๋นยิ่งคิดใบหน้าก็ยิ่งแดงก่ำ

        "พี่หลี่อวิ๋นท่านดื่มสุราเป็นหรือไม่ ไฉนถึงหน้าแดงปานนั้น" หมิงเป่าอวี้เอ่ยถาม

        เห็นอยู่ว่าเพิ่งดื่มไปถ้วยเดียวเหตุใดถึงออกอาการบนใบหน้าแล้วเล่า ไวปานนั้นเชียว?

        หมิงเป่าจูเองก็มองหลี่อวิ๋นอย่างแปลกใจใบหน้าของอีกฝ่ายดูราวกับแสงอาทิตย์อัสดง แดงจนเหนือคาดจริงๆ

        "เจ้าอย่าดื่มเลย"หมิงเป่าจูเกลี้ยกล่อม

        "อ๊ะเปล่าๆ ข้า... ข้าแค่เบิกบานใจไปหน่อย ทุกคนดูแลข้าดียิ่ง" หลี่อวิ๋นรีบอธิบาย

        นี่คือความจริงจากใจนางไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอสหายที่ดีเช่นนี้ ไม่เพียงช่วยนางจากภัยอันตราย ยังนึกถึงนางไปเสียทุกเรื่อง

        หมิงเป่าจูหัวเราะแล้วเพียงแค่เตือนว่าให้ดื่มน้อยหน่อย เชื่อว่าหลี่อวิ๋นคงมีขอบเขตรู้จักประมาณตน

        ท้ายที่สุดอาหารเต็มโต๊ะก็เหลือแต่ซากทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างสุขสันต์กันถ้วนหน้า หมิงเป่าจูไปส่งหลี่อวิ๋นกลับบ้าน มองจนนางเข้าบ้านไปแล้วถึงค่อยจากมาอย่างหมดห่วง

        ท่าทีที่หม่ากุ้ยฮวามีต่อนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงยืนกรานให้นางเรียกว่าป้ากุ้ยฮวา หมิงเป่าจูจึงต้องเปลี่ยนคำเรียกตามคำขอ

        วันรุ่งขึ้น หมิงเป่าจูไปที่ร้านจี้ซั่นถังแต่เช้าเพื่อสอบถามเรื่องแหล่งที่มาของสมุนไพรจากเถ้าแก่หวัง

        "เถ้าแก่หวังไม่ได้พบกันนานเลยนะเจ้าคะ" ทันทีที่เท้าซ้ายก้าวพ้นธรณีประตู หมิงเป่าจูก็ทักทายเสียงดังกังวาน

        เถ้าแก่หวังกำลังก้มหน้าก้มตาง่วนกับการดีดลูกคิดอยู่หลังโต๊ะบัญชีได้ยินเสียงคนทักก็นึกว่าเป็นคนป่วยมาหาหมอ เพียงแต่น้ำเสียงค่อนข้างคุ้นหูอยู่บ้าง

        คิดว่าคงเป็นคนไข้เก่าแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นหมิงเป่าจู ตั้งแต่คราก่อนที่นางบอกว่าจะไม่ขายสมุนไพรให้เขาอีกก็ไม่ได้พบเจอกันอีกเลย

        "แม่หนูเป่าจู!ในที่สุดเจ้าก็มา!"

        เถ้าแก่หวังวางสมุดบัญชีลงไม่สนใจบัญชีตรงหน้าอีกต่อไป เดินออกมาจากหลังโต๊ะบัญชีเพื่อต้อนรับ

        "ว่าอย่างไรมาหาข้ามีธุระอันใดรึ" ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนกับรอคอยนางมานาน

        "รีบมานั่งก่อนเถอะ"เถ้าแก่หวังพานางไปนั่งที่ห้องด้านใน

        "ร้านข้าต้องการสมุนไพรอยู่สองสามอย่างหามาหลายเจ้าก็หาไม่ได้ ไม่รู้ว่าสถานที่ที่เจ้าเคยไปเก็บสมุนไพรจะมีบ้างหรือไม่"

        ตั้งแต่หมิงเป่าจูเลิกขายสมุนไพรเขาก็ปวดหัวไม่น้อย

        สมุนไพรล้ำค่าหลายชนิดในท้องตลาดมีราคาแพงลิบลิ่วฤทธิ์ยาก็ยังไม่ดีเท่าที่หมิงเป่าจูเคยขายให้ บางอย่างก็หาไม่ได้เลย

        "เถ้าแก่หวังท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้มาขายสมุนไพร อีกอย่างข้าก็เลิกทำการค้าสมุนไพรแล้วด้วยตอนนี้ข้าเปิดร้านยาสมุนไพร และเป็นหมอเอง" หมิงเป่าจูอธิบาย

        "เป็นหมอเอง?เจ้ารู้วิชาแพทย์ด้วยรึ" คำพูดของหมิงเป่าจูทำให้เถ้าแก่หวังตกตะลึง

        เขาคิดมาตลอดว่าหมิงเป่าจูเป็นลูกสาวชาวบ้านที่หาเลี้ยงชีพด้วยการขายสมุนไพรไม่คิดว่านางจะถึงกับรู้วิชาแพทย์

        หมอหญิง เขาอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

        แต่ไม่รู้ว่าฝีมือเป็นอย่างไรเฮ้อ... ทักษะการแพทย์ของหมอหญิงจะเก่งได้สักปานใด นับประสาอะไรกับเด็กผู้หญิงที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นคนหนึ่ง

        ต่อให้ทักษะการแพทย์ดีจริงประชาชนจะยอมรับหรือไม่ก็ยังเป็นเรื่องยาก...

        เถ้าแก่หวังถอนหายใจอยู่เงียบๆในเมื่อโรงหมอเปิดไปแล้ว เขาก็อย่าเตือนดีกว่า ปล่อยให้เด็กคนนี้เผชิญชะตากรรมด้วยตนเองเถอะ

        "แล้ววันนี้เจ้ามาที่นี่..."

        ในเมื่อไม่ขายสมุนไพรแล้วหรือว่าจะมาคุยเรื่องอาการป่วยของคนไข้กับเขากันแน่?

        แม้ว่าร้านยาสมุนไพรหลายร้านจะรู้จักและเป็นสหายกัน แต่ตำรับยาและวิธีการรักษาล้วนเป็นความลับประจำตระกูล ต่อให้เป็นหมิงเป่าจูเขาก็ไม่สามารถบอกได้

        สิ่งที่ทำให้เถ้าแก่หวังคาดไม่ถึงก็คือหมิงเป่าจูไม่ได้มาเพื่อถกเรื่องวิชาแพทย์

        "ที่มารบกวนท่านวันนี้เพราะข้าเพิ่งมาใหม่ ยังไม่รู้จักแหล่งค้าส่งสมุนไพร ดังนั้นจึงต้องบากหน้ามาขอที่อยู่ร้านที่จัดหาสินค้าให้ท่านเผื่อว่าข้าจะได้ไปเยี่ยมเยียนบ้าง" หมิงเป่าจูบอกจุดประสงค์การมาของตนเอง

        ที่แท้ก็เรื่องนี้เถ้าแก่หวังพยักหน้า หากเป็นเรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร

        โดยทั่วไปผู้จัดจำหน่ายมักขายส่งให้หลายเจ้าคู่ค้าที่ต่างกันราคาที่เสนอก็แตกต่างกันไปด้วย ซึ่งสิ่งเหล่านี้พวกเขาต่างมีมาตรฐานของตนเอง