ตอนที่ 6 เ้านาย
วันนี้ณิชชาตื่นสายนิดเพราะเป็วันเสาร์อาบน้ำเสร็จก็รีบแต่งตัวไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาล ณิชชาแวะซื้อกับข้าวไปฝากแม่ด้วยอยากให้แม่ได้พักผ่อน ก่อนถึงโรงพยาบาลณิชชาเดินผ่านร้านการแฟเห็นติดประกาศรับสมัครพนักงานพาททาม ทำงานเสาร์-อาทิตย์ ณิชชาสนใจ จึงตัดสินใจแวะไปสอบถามข้อมูล
ทางเข้าร้านเป็รั้วต้นไม้ทั้งสองข้างประตูทำด้วยไม้สักปักฉลุสวยงาม ป้ายชื่อร้านสลักตัวหนังสือ มีถนนเดินไปเข้าร้านมีซุ้มนั่งดื่ม ทำด้วยไม้ บรรยากาศในสวนประดับด้วยดอกไม้หลากสีสัน มีบ่อน้ำพุเล็กๆได้ยินเสียงน้ำไหล ทำให้ลืมไปเลยว่านี้คือกลางกรุง การจัดสวนทำให้นึกถึงบรรยากาศแถวชาเมือง ณิชชาเดินไปเรื่อยๆ ชักอยากจะทำงานที่นี้แล้วณิชชาสูดหายใจลึกๆเข้าเต็มปอด ผลักประตูเข้าไป บรรยากาศในร้านยิ่งน่ามองแต่ละโต๊ะตั้งเป็มุม มีไม้ประดับจัดตามโต๊ะ เป็สัดส่วน ห้องทำด้วยกระจกใสสามารถมองออกไปดูบรรยากาศข้างนอกได้
หลังจากสอบถามข้อมูลเสร็จณิชชาตัดสินใจสมัครทิ้งไว้ อย่างน้อยก็ทำเวลากลางวัน เสาร์ - อาทิตย์ จะได้มีรายได้เพิ่มอีกทาง
"แม่ วันนี้หนูไปสมัครงานที่ร้านกาแฟแถวใกล้โรงบาลนี้ไว้ด้วยนะคะ ทำเสาร์-อาทิตย์ ร้านน่าอยู่มากเลยจ๊ะ" ณิชชารีบบอกแม่
"หนูจะไหวไหมลูก ทั้งเรียน ทำงานหลังเรียนอีก ไหนจะเสาร์ -อาทิตย์ อีก จะไหวหรือลูก แค่นี้หนูก็ซูบลงมากเลยนะ" แม่มองหน้าลูกสาวด้วยความสงสาร
" ส.บ.ม. สบายมากเลยจ๊ะแม่ งานแค่นี้เอง อีกไม่นานหนูก็จบ จะได้รีบทำงานหาเงินมาให้แม่แล้ว"ณิชชาพูดพร้อมกอดแม่ หญิงสาวนอนหนุนตักแม่เล่น
เมื่อใกล้ถึงเวลางานณิชชาจึงขอตัวกลับ
"แม่นิกลับก่อนนะ แม่กินข้าวด้วย แล้วนิจะมาใหม่ค่ะ" ณิชชารีบออกไป
"นิ วันนี้แขกคงเยอะเนาะ เพราะเป็คืนวันเสาร์สงสัยเราสองคนขาลากแน่เลย" ทั้งสองคุยกันขณะเปลี่ยนชุด
"คงใช่" ณิชชาตอบ
ทั้งสองเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า สายตาณิชชาแว๊บเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินมามองไกลๆ ทำไมคุ้นกับบุคลิกจัง
"นิ ผู้ชายคนนั้นทำไมมาแต่วันจัง โน่นเดินไปทางนั่นแล้ว" ณิชชามองตาม
"พี่แก้มคะ" กานดาเรียก " ผู้ชายคนใส่เสื้อสีน้ำเงินคนนั้นที่หน้าตาหล่อๆ เป็ใครหรือคะ วันนีัเห็นมาแต่วันและ่นี้เห็นมาที่นี้บ่อยมากค่ะ" กานดาถามหญิงสาวที่ทำงานที่นี้มานานแล้วพี่แก้มทำงานในออฟฟิชอยู่ฝ่ายบัญชี
"อ๋อ คุณเอกวัฒน์ เ้าของผับนี้ไงยังไม่รู้จักเหรอ " แก้มพูด " คุณเอกอ่ะ ทั้งหล่อทั้งรวยเป็เ้าของธุรกิจหลายอย่าง รวมถึงที่นี้ด้วย แต่ก่อนก็ไม่ค่อยเห็นแกมาหรอกเพราะน้องชายแกบริหาร่หลังมาได้ข่าวว่าน้องชายไปอยู่ต่างประเทศแกเลยได้มาดูแลแทน แต่ก็แปลกอยู่เพิ่งสังเกต่นี้ทำไมมาบ่อยจังไม่รู้ อย่าไปยุ่งเชียวนะ แกนะเ้าชู้ แถมบางทีอารมณ์น่ากลัวด้วย"พี่แก้มเริ่มเล่าเื่เ้านายให้สองสาวฟัง บางทีน้ำเสียงขยาด
"เนี๊ยะ รู้ไหมสาวๆรุมเยอะ แต่แกยังไม่ตกลงคบใครเพราะได้ข่าวว่าแกเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วโดนหักอกหรืออะไรไม่รู้สุดท้ายเลิกกัน ั้แ่นั้นมาก็ยังไม่เปิดตัวใคร แต่ก็มีคนเข้ามาเรื่อยๆโดยเฉพาะคุณนาตาลี ที่ออกจะมาแรงหน่อย อย่าเข้าใกล้เชียวนะ อันตราย!!!!" พี่แก้มเริ่มเล่าออกรสออกชาติ
"เห็นเขาลือว่า ที่บริษัท ยิ่งใครสวยๆ มาทำงานใกล้คุณเอกน่ะเป็ได้เื่" สองสาวตั้งใจฟังอย่างมาก เื่นินทาเ้านายใครๆ ก็อยากรู้
ณิชชาคิดถึงผู้หญิงคนนั้นที่เคยเจอสองครั้ง น่าจะเป็อย่างที่พี่แก้มพูดท่าทางเหมือนงูจงอางหวงไข่ ไม่เห็นจะอยากเข้าใกล้เลยผู้หญิงอะไรชอบดูถูกคนอื่น พลันณิชชากลับคิดถึงใบหน้าคมเข้มนั้นสายตา แววตา และกลิ่นน้ำหอม เอ๊ะ!!!หัวใจณิชชาสั่นอีกแล้ว ทำไมแค่คิดถึงจึงสั่น
"เ้านาย เขาคือเ้านาย ท่องไว้" ณิชชาคิดในใจ
"ไปทำงานได้แล้ว มาชวนพี่คุยจนลืมเวลาเลย ยิ่งได้เม้าท์ยิ่งสนุก ไปๆ"พี่แก้มรีบไล่ทั้งสองคนไปทำงาน ทั้งหมดจึงแยกย้ายไปทำงาน
วันนี้ณิชชาโดนพูดลวนลามจากแขกหลายคนแขกอยากให้ณิชชานั่งดื่มด้วย แต่กฎของร้านคือไม่ให้นั่งดื่มกับแขกเพราะณิชชากับกานดาเป็แค่พนักงานเสิร์ฟอาหาร ณิชชาได้แต่อดทนและหาทางเอาตัวรอด
ในมุมหนึ่งของห้องเอกวัตน์ นั่งมองณิชชาในมุมมืดในหัวสมองกำลังครุ่นคิดถึงแววตาของหญิงสาว
*********
184
![นางร้ายป้ายแดง [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1570109472_49189352.webp)
