สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

  “หื้อ ! คุณนิ ใช้แรงงานยังกะทาส”
        “จะเอามะ”
        “เอาซิครับ โธ่! ถามได้”
             เธอยกจนขี้แทบแตก หนังสือของเขา ช่างมีเยอะจริงๆ
        “ยังไม่หมด ข้างบนยังมีอีก” 
        “โฮ้! ผมต้องรากเ๣ื๵๪แน่ๆเลบครับ คุณผู้ชาย”
        “จะเอามั๊ย”
        “อีกแล้ว เอาครับต้องเอาอยู่แล้วครับ”
        “เอาก็เร็วๆซี้ ผมไม่มีเวลามากนัก”
            เธอขึ้นไปยังชั้นสอง และขนหนังสือลงมา อย่างทุลักทุเล จนแทบหมดแรง
        “นายนี้ มีน้ำอดน้ำทนดีจริงๆ เอ้า! นี้น้ำหวานเย็นๆ”
        “ขอบคุณครับ”
            เขาเดินหายเข้าไปภายในบ้าน ส่วนตัวเธอ ก็เดินตามเขาเข้าไปต้อยๆ เพื่อจะดูงานพิมพ์ของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้ เธอแอบชำเรืองเห็นอยู่ไกลๆ ซึ่งเขากำลังนั่งพิมพ์งานอะไรอยู่ก็ไม่รู้ โดยรอบๆโต๊ะทำงานของเขา มีแต่เอกสารกองจนเต็มโต๊ะทำงานของเขาไปหมด
        “พิมพ์อะไรอยู่เหรอครับ”
        “อ้าว! ทำไมไม่ไปชั่งหนังสือ อีกล่ะหึ”
         “ครับๆ”