“ท่านตาเ้าขา ทำไมเราไม่ซื้อที่ดินรอบบ้านเพิ่มละเ้าคะ”
“……….” ท่านตาเงียบทำไมก่อนเ้าค่ะ
“เราจะสร้างบ้านแต่เรายังไม่มีที่ดินเลยไม่ใช่หรือเ้าคะ”
“อาซานนนน เลี้ยวเกวียนไปบ้านผู้ใหญ่โดยด่วน” ท่านตาะโบอกท่านพ่อทันทีที่คิดได้ว่าอยากสร้างบ้านแต่ไม่มีที่ดิน
“ขอรับท่านพ่อ” ท่านพ่อก็เหมือนจะรู้สึกตัวจึงตอบสนองท่านตากลับไป
หลังจากที่ข้าเอ่ยจบ ท่านตากับท่านพ่อเหมือนจะเพิ่มนึกได้ว่าที่ดินรอบบ้านของเราไม่เพียงพอต่อการสร้างบ้านดีๆ สักหลังหนึ่ง หาก้าจะสร้างจริงๆ ก็จะต้องกินพื้นที่ของแปลงผักและไร่นาไป ท่านยายต้องบ่นแน่ๆ
“ตั้งสติก่อนเ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านตา ก่อนอื่นพวกท่านจอดเกวียนสักครู่นะเ้าคะ”
“อ้าว ทำไมจินเออร์ รีบๆ ไปไม่ดีหรือจะได้ซื้อที่ดินกันก่อน”
“ดีเ้าค่ะ แต่ท่านจะตอบผู้ใหญ่บ้านว่าอย่างไร หากโดนถามเื่เงินที่นำมาใช้จ่ายเ้าคะ”
หลังจากที่ข้าถามออกไป ท่านตากับท่านพ่อก็นิ่งเงียบไป เนื่องจากคงกำลังคิดว่าจะตอบคำถามอย่างไรมากกว่า ถามว่าทำไมข้าถึงไม่แนะนำอะไรออกไป ก็เพราะข้าเพียงห้าหนาวย่างหกหนาวเท่านั้นเอง เพียงแค่ข้ารู้ความต่างๆ มากกว่าเด็กในวัยเดียวกันก็น่าสงสัยพอตัวแล้ว คำแนะนำต่างๆ หรือการกระทำบางอย่างในตอนนี้
บางเื่ข้าแทบจะแถไม่ได้แล้ว อีกอย่างข้าไม่อยากให้ทุกคนที่นี่คิดว่าข้าเป็คนอื่น เป็ภูติผีปีศาจมาสิงสู่ เหมือนคนอื่น ๆ หรอกนะ แล้วข้ายังต้องพยายามหาเหตุผลมาอ้างเื่ที่แสดงตัวเกินไวไปอีกกระนั้นหรือ เอาข้าไปเผาเถอะ ข้าแถไม่ไหว ข้านะ ข้านะ…. อยากเป็เด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น อยากเติบโตไปตามวัย แต่ไม่อยากยากจน อิอิ อะไรที่ช่วยได้ ข้าก็จะทำ
แต่ที่แน่ๆ ข้าอยากให้ทุกคนมีความคิดในการดูแลตัวเองและพัฒนาครอบครัวไปพร้อมๆ กัน ถึงข้าจะอยากร่ำรวยแค่ไหน ….แต่ข้า คิดและทำคนเดียวไม่ได้หรอกนะ
การแกล้งเป็เด็กมันเหนื่อยนะ เพราะฉะนั้น…รบกวนทุกคน ถาม์ให้ข้าหน่อย เกิดมารวยแล้วนอนกระดิกเท้าไปวันๆ ไม่ได้หรือไงงกันห๊าาา
“ฮัดชิ้วววว หืมมม เทพชะตา เ้าอยู่ไหน”
“ข้าอยู่นี้เ้ามีอะไร เรียกข้าเก่งนักเชียว”
“เบาหน่อย เบาได้เบา ข้าอยู่ในเวลาทำงาน”
“แหะๆ ขอรับๆ ท่านเง็กเซียน”
“่นี้สรรค์ปั่นป่วนหรือไร ทำไมเจิ้นจามบ่อยจัง ไปสืบมาสิ”
“ได้ๆ รอข้ากลับมานะ บาย”
“เทพชะตา เ้านี้มัน หึยยย”
“อืมม จริงสินะ จินเออร์” เมื่อท่านตาเห็นด้วยกับคำพูดของข้า ข้าจึงนิ่งเงียบไป เพื่อให้หน้าที่ในการคิดขั้นต่อไปนั้นเป็ของท่านพ่อ
“งั้นเราบอกไปว่า นำสมุนไพรไปขายได้เงินมาก้อนนึง จึงเอาไปมัดจำค่าบ้านและจ่ายค่าสร้างบ้านพร้อมกับซื้อของดีไหมขอรับ หากถามว่าเหลือเงินเท่าไหร่ก็ให้บอกไปว่า เหลือเพียงไม่กี่ตำลึง”
“ข้าว่าก็ดีนะอาซาน เพราะเงินที่เหลือเรานำไปฝากโรงรับฝากไปแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
“งั้นไปกันได้หรือยังจินเออร์”
“ไปกันเถอะเ้าค่ะ จะได้รีบกลับไปหาท่านแม่ท่านยาย”
เมื่อตกลงกันได้แล้วว่าจะเอาอย่างไรต่อไป จึงได้เดินทางต่อไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้าน จริงๆ แล้ว ท่านตาของข้านี่ คอนเนคชั่นถือว่าเริ่ดไม่เบานะ เพราะเพื่อนของท่านตามีแต่คนที่พึ่งพาได้ โดยผู้ใหญ่บ้านมีนามว่าตงอวี้
“ท่านผู้ใหญ่บ้าน อยู่หรือไม่ขอรับ ข้าซานหลง ตระกูลเป่ยขอรับ”
“อยู่ๆ กำลังเดินออกมาเ้ารอสักครู่ อ้าวตาเฒ่าเป่ย เ้ามากับใครนะ” ะโตอบพร้อมกับเดินออกมา
“อ่อ นี้อาซานและจินเออร์ ลูกเขยข้ากับหลานของข้า”
“อ่อๆ ดีๆ ยินดีที่ได้พบพวกเ้านะ ว่าแต่วันนี้มีเื่อันใด”
“พอดีข้ามีเื่อยากรบกวนท่านขอรับ ข้าจะมาซื้อที่ดิน”
“อ่อ ได้สิ แต่ที่ดินราคาหมู่ละสองตำลึง เ้าจะซื้อเท่าไหร่ละ”
“เอ่อ ข้าไม่แน่ใจขอรับ แต่อยากสอบถามก่อนว่ารอบๆ ตัวบ้านของข้ามีคนซื้อไปหรือยัง”
“อืม ข้าขอดูแผนที่ก่อนนะ ด้านหลังที่ติดกับป่ายังไม่มีใครซื้อไปนะ อ่อ ตรงฝั่งลำธารด้านขวาก็ยัง แต่ด้านซ้ายเหมือนจะมีเ้าของมานานแล้วนะ มีชื่อเ้าของแล้ว แต่ข้าไม่เคยเจอหรอก น่าจะเป็ของตระกูลใดตระกูลหนึ่งที่อยู่มานานแล้ว เ้าสนใจตรงไหนละ”
“ขอรับท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านพ่อและจินเออร์ สนใจพื้นที่ตรงไหนหรือไม่ขอรับ”
“อืม ด้านขวาก็ดีนะอาซาน ซื้อที่ติดบ้านเราไว้ก็ดี”
“ขอรับ เ้าละจินเออร์”
“ข้าสนใจพื้นที่ทั้งแต่หลังบ้านเรา ไปจนถึงชายป่าเลยเ้าค่ะ ข้าคิดว่าสักวันเราต้องได้ประโยชน์แน่ ๆ”
“อืม ได้ งั้นข้าซื้อ ด้านขวาและรอบๆ บ้านเราออกไปจนถึงชายป่านะขอรับท่านพ่อ”
“ดีๆ”
“ข้าอยากซื้อบริเวณด้านขวาและรอบๆ บ้านข้าออกไปจนถึงชายป่าขอรับ เท่าไหร่ขอรับ”
“อืม หนึ่งร้อยหมู่เลยนะอาซาน เ้าจะไหวหรือ”
ท่านพ่อหันมามองหน้าข้าและท่านตาแว๊บนึง จากนั้นจึงหันไปตอบผู้ใหญ่บ้าน
“ไหวขอรับ สองร้อยตำลึงเงินหรือยี่สิบตำลึงทองนะขอรับ”
“ใช่ๆ เ้าไหวหรือไม่”
“นี่ ขอรับ ยี่สิบตำลึงทอง กับอีกห้าตำลึงเงิน สำหรับค่าดำเนินการ”
“มากไปหรือไม่เฒ่าเป่ย อาซาน”
“ไม่มากไปหรอกขอรับ พอดีพวกข้าได้เงินมาจากการขายสมุนไพร เลยอยากซื้อที่ทางทำมาหากินเพิ่ม”
“ใช่แล้วล่ะ ตาเฒ่า หากพวกข้าไม่มีเงิน วันหน้าลูกหลานจะได้มีสมบัติติดตัว”
“ฮ่าๆ ดีๆ ข้ายินดีกับครอบครัวของเ้าด้วย ในที่สุดเ้าก็นอนตายตาหลับแล้ว มีลูกหลานดีๆ แบบนี้”
“ใช่ๆ ขอบใจเ้ามาก ยังไงข้าฝากเ้าดำเนินการด้วยนะ”
“งั้นวันพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปดำเนินการติดต่อในตัวอำเภอให้เ้า พรุ่งนี้เ้าก็มารับสัญญาได้เลย”
“งั้นพวกขาขอตัวลาก่อนนะขอรับ ขอบพระคุณท่านมาก”
“งั้นข้าลาเ้าค่ะ ท่านปู่ตง”
หลังจากจัดการเื่ที่ดินเรียบร้อยแล้ว ท่านพ่อก็ขับเกวียนมุ่งหน้ากลับสู่บ้านของพวกเรา
“ท่านแม่ ท่านยายเ้าขา หลานกลับมาแล้วเ้าค่ะ”
“กลับมาแล้วหรือจินเออร์”
“เ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านยายเ้าขาา หลานซื้อซาลาเปามาฝากด้วยนะเ้าคะ อร่อยมากๆ เลย”
“ขอบใจเ้ามากจินเออร์หลานยาย”
“ขอบใจเ้ามากลูกแม่”
“เ้าค่ะ”
“หืมม คราหลังห้ามะโลงจากเกวียนรู้หรือไม่เ้าตัวแสบ มันอันตราย”
“แฮะๆ ขอโทษเ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านตา”
“อืม”
“ว่าแต่ท่านพี่เ้าคะ ท่านซื้ออะไรมาเยอะแยะ”
“อืมม ให้เ้าตัวแสบเล่าดีกว่า เดี๋ยวพี่กับพ่อเ้าขอไปขนของก่อน เดี๋ยวจะค่ำมืดเสียก่อน”
“เ้าค่ะ”
ท่านตา ท่านพ่อ ท่านจะทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ด้ายยยย กลับมาก่อนนน อืออ ข้าหันไปส่งสายตาอ้อนวอน เพื่อให้ทุกคนเอาข้าไปด้วย เพียงแต่ท่านพ่อ ท่านตาทำเพียงโบกมือให้ข้าแล้วไปยกของต่อ เอิ่มมมม ข้าเสียใจมากๆ เลยย อืออ
“ว่ายังไงเ้าตัวแสบไหนเล่ามาให้ยายฟังสิ”
“แหะๆ คือ เกวียนนั้นก็ของเรา ของบนนั้นก็ของเราเ้าค่ะ”
“ห๊าาาา ข้าจะเป็ลมหลินเออร์” ทำไมหลานข้ามันใช้เงินเป็ใบไม้เช่นนี้กัน
“จริงๆ เ้าค่ะ แล้วก็ท่านยายเ้าขา เอียงหูมาใกล้ๆ ข้าหน่อยเ้าค่ะ ท่านแม่ก็ด้วย”
“อะไรหรือ”
“สมุนไพรขายไปได้เพียงดอกเดียวเ้าค่ะ”
“ไม่มีผู้ใดรับซื้อหรือจินเออร์ แล้วได้เท่าใดเล่า”
“อืมมม แปดร้อยเ้าค่ะ”
“อีแปะหรือ ก็ยังดีนะ”
“ตำลึงทองเ้าค่ะ แปดร้อยตำลึงทอง อิิอิ”
“ข้า…ข้าจะเป็ลมอาหลิน”
เอิ่มม ท่านยายคล้ายจะเป็ลมลงไปอีกรอบ ข้าจึงรีบอธิบายให้ท่านยายและท่านแม่ฟังไปทีเดียวว่า ได้เข้าเมืองแล้วไปทำอะไรมาบ้าง เริ่มั้แ่การเข้าเมืองไปขายสมุนไพร การนำสมุนไพรเข้าร่วมประมูล แวะซื้อเกวียน เ้าม้าสองตัวกลับมา ว่าแต่เอ๊ะ ั้แ่ซื้อกลับมา มันเงียบๆ ไปหรือเปล่า แต่ช่างก่อนเถอะ
รายการของต่างๆ ที่ซื้อ รวมไปถึงการซื้อที่ดินรอบๆ บ้านเราไปหลายตำลึงทอง อ่อ เื่บ้านที่จะสร้างใหม่ในอีกเดือนข้างหน้า แล้วก็เื่สุดท้ายเงินที่เหลือ เหลือน้อยลงกว่าเดิมมากนัก แหะๆ
“หมดหรือยังจินเออร์ แม่กับยายของเ้าจะได้เป็ลมทีเดียว” ท่านแม่ถามออกมาพลางส่งสายตาระอาใจให้แก่ข้าไปด้วย
“บ้าา ท่านแม่เ้าขา พวกท่านล้อข้าเล่นแล้ว” อิอิ
“หึ ข้าถึงว่าทำไมผู้ใหญ่สองคนถึงให้เ้าเป็คนเล่า กลัวข้าดุนี่เอง”
“แต่ท่านแม่กับท่านย่าไม่ดุข้าใช่หรือไม่เ้าค่ะ”
“อืมม แม่ไม่ว่าเ้าหรอก พวกเ้าทำเพื่อครอบครัวของเรา”
“อิอิ เ้าค่ะ ท่านแม่เ้าคะ แล้วเ้าจินหลงละเ้าคะไปไหนแล้ว” ข้าถามหาจินหลงที่วันนี้มันหายไปอีกแล้ว
“หืม แม่เห็นมันะโตาม ม้าของเ้าไปแล้วล่ะ”
“ง่ะ งั้นเดี๊ยวข้ามานะเ้าคะ ข้าคิดถึงมันมากๆ เลย” ข้ากำลังจะวิ่งไปเ้าจินหลง ก็ต้องหยุดลง และแอบฟังสัตว์คุยกัน….เอิ่มนั้นแหละ
“เ้าพวกแฝด เ้ามาได้ยังไง”
“…..”
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
375
![ชวนแม่จ๋าหนีป๊ะป๋ามาเฟีย! [ยุค80]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713762626_38851135.webp)
