20.....
นางบุญมาหน้าซีดรับไหว้นัฏนรีด้วยมือที่พยายามระงับไม่ให้สั่นเมื่อเห็นสิปปกร พยุง
นัฏนรี เดินเข้ามาในบ้านของตน ซึ่งขณะนั้นชโรชา กับ กระต่าย กำลังนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกันที่ชั้นบนภายในห้องนอนของชวิน
ขณะเดียวกันิญญาชวินก็ติดตามนัฏนรีมาด้วยเช่นกันเขาไม่สามารถขัดขวางนัฏนรีเอาไว้ได้ จำต้องปล่อยเลยตามเลยได้แต่ตามมาดูเหตุการณ์ด้วยใจระทึก โดยมีิญญาทองก้อนผู้เป็บิดาร่วมรับรู้อยู่ด้วย
“ดูหน้าแม่แกสิ ซีดเป็ไก่ต้มเลย แกไม่สงสารแม่แกรึไงวะ”
ิญญาทองก้อนบอกกับิญญาลูกชาย
“สงสารสิครับแม่ไม่ได้รู้เื่รู้ราวเลยแต่ก็ต้องมารับหน้าแทนผม”
“วันนี้แหละรถไฟสองขบวนชนกันพังยับแน่”
ทองก้อนบอกกับลูกชายที่ยืนหน้าเศร้า
“แล้วแต่เวรแต่กรรมก็แล้วกันผมไม่มีอิทธิฤทธิ์ที่จะห้ามดรีมมาที่นี่”
“ทีอย่างนี้ทำเป็กลุ้มตอนมีชีวิตอยู่ระริกระรี้หลอกผู้หญิงไปทั่ว”
ทองก้อนต่อว่าลูกชายด้วยความหมั่นไส้
“ถ้ารู้ว่าจะทำให้แม่แล้วก็ดรีมทุกข์ใจเสียใจแบบนี้ผมไม่ทำหรอก”
“แน่ใจเหรอวะที่พูดมา แต่ข้าว่าแกมาคิดได้ตอนตายแล้วมากกว่าว่ะ”
“พ่อเลิกกระหน่ำซ้ำเติมผมเสียทีเถอะขอร้องล่ะ มาช่วยกันสวดภาวนาให้ดรีมกันดีกว่า”
ผู้เป็พ่อจึงสงบปากสงบคำคอยลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ดรีมมาเยี่ยมค่ะ”
นัฏนรีพูดก่อนจะหันไปบอกให้สิปปกรส่งถุงขนมและผลไม้ส่งให้กับมารดาอดีตคนรัก
“จะมาทำไมไม่โทรมาบอกแม่ก่อนล่ะหนูดรีมแม่จะได้ไปตลาดซื้ออาหารที่หนูชอบมาทำไว้รอ”
นางบุญมาบอกพร้อมกับรับถุงของฝากมาวางไว้นางเริ่มปรับสีหน้าให้เป็ปกติได้แล้ว
“คุณแม่อยู่คนเดียวหรือคะ”
หลังจากสิปปกรพยุงให้นั่งที่เก้าอี้แล้วนัฏนรีก็รีบถามทันที
“เอ้อ..อยู่กับยัยแหวนจ๊ะ”นางบุญมาไม่กล้าโกหก
“น้องแหวนอยู่ไหนคะ..”
“ข้างบนจ๊ะที่ห้องของตาวิน..แต่..แหวนเขาอยู่กับเพื่อน”
นางบุญมาบอกไม่เต็มเสียงในตอนท้าย
“งั้นดรีมขอขึ้นไปหาน้องแหวนที่ห้องได้ไหมคะ”
นางบุญมาหน้าซีด แต่จำต้องพยักหน้าอนุญาต
“ปอนด์...พาดรีมขึ้นข้างบนไปคุยกับน้องแหวนหน่อยสิจ๊ะ”นัฏนรีหันไปบอกกับสิปปกร
“จะดีเหรอหนูดรีม..คือ..แม่กลัวว่าหนูจะเดินขึ้นข้างบนลำบากน่ะเดี๋ยวแม่จะเรียกให้ยัยแหวนลงมาหาข้างล่างดีกว่า”
นางบุญมาไม่รอช้ารีบเดินขึ้นข้างบนไปะโเรียกลูกสาวด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ไม่เป็ไรค่ะคุณแม่พอดีดรีมอยากจะไปดูห้องของวินให้หายคิดถึงด้วยค่ะ”
นัฏนรีบอกพร้อมกับขยิบตาให้สิปปกรพาเธอเดินขึ้นข้างบนตามไปทันทีนางบุญมาทำอะไรไม่ถูกจะบอกลูกสาวก็บอกไม่ทันแล้วเพราะสิปปกรพยุงนัฏนรีขึ้นไปอยู่หน้าห้องของชวินเสียแล้วิญญาของทองก้อนกับชวินก็รีบตามไปติด ๆ ทันที
“อ้าวพี่ดรีม สวัสดีค่ะ”
ชโรชารีบยกมือไหว้อดีตคนรักของพี่ชายด้วยความตื่นเต้นใก่อนจะยกมือไหว้เพื่อนของพี่ชายด้วยแล้วก็หันไปสบตากับมารดาที่อยู่ด้านหลังนัฏนรีด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
“เป็เพื่อนน้องแหวนเหรอคะ”
นัฏนรีหันไปถามกระต่ายเป็การทักทายเมื่อไม่มีใครแนะนำให้รู้จัก
“เปล่าค่ะ ต่ายเป็แฟนของพี่วินค่ะ”
คำตอบของเด็กสาวทำให้นัฏนรีถึงกับเซผงะไปเล็กน้อย สิปปกรเข้ามาประคองเธอเอาไว้ด้วยความเป็ห่วง
“บรรลัยแล้วไหมล่ะหนูต่ายกำลังจะเปิดโปงความชั่วของแกแล้วล่ะ ไอ้วินเอ้ย”
ิญญาทองก้อนหันมาบอกกับชวินที่ยืนหน้าละห้อยอย่างคนที่ไม่สามารถจะทำอะไรได้มากกว่ายืนดูเหตุการณ์
“ดีเหมือนกันพ่อ..ดรีมจะได้หูตาสว่างเสียที”
ิญญาชวินเริ่มทำใจแววตาสลดวูบแบบคนปลงตก
“คิดได้อย่างนั้นก็ดีงั้นก็ฟังดูเงียบ ๆ ก็แล้วกัน” ทองก้อนว่า
“แฟนวิน..”
นัฏนรีถามเสียงเหมือนคนจะหมดแรงนางบุญมา กับ ชโรชา หันไปมองหน้ากันเหมือนจะร้องไห้ ได้แต่คิดว่าคงจะไม่สามารถปิดบังความลับอะไรได้อีกแล้ว
“ข้าล่ะสงสารแม่บุญมากับยัยแหวนมันจริงๆ พลอยซวยไปด้วย”
ิญญาทองก้อนพึมพำ ในขณะที่ชวินหลับตานิ่งเงียบเสียใจ
“ค่ะ..แล้วพี่เป็ใครคะ..เอ..แต่ต่ายดูคุ้นๆ นะคะเหมือนเคยเห็นพี่ในมือถือพี่วินเลย ที่มีรูปพี่กับพี่ผู้หญิงอีกสองคน” เด็กสาวบอกนัฏนรี
“พี่เป็เพื่อนวิน”
นัฏนรีรีบบอกด้วยน้ำเสียงที่ระงับไม่ให้สั่นเธอจะไม่เปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชวินกับเด็กสาวคนนี้เพื่อที่จะล้วงความจริงให้มากกว่านี้
“อ๋อ..ต่ายจำได้แล้วพี่วินเคยเล่าให้ฟังว่ามีเพื่อนที่สนิทในกลุ่มสี่คนพี่ผู้ชายคนนี้หนูก็เคยเห็น พี่เป็เพื่อนพี่วินด้วยใช่ไหมคะ”
กระต่ายหันไปถามสิปปกรพร้อมกับยกมือไหว้ด้วย
“พี่ชื่อปอนด์” สิปปกรรับไหว้พร้อมกับบอกชื่อ
“ใช่ ๆต่ายเคยได้ยินพี่วินพูดถึงพี่ด้วยค่ะ ตัวจริงพี่หล่อกว่าในรูปอีก”
กระต่ายชมสิปปกรในตอนท้าย
“หนูต่าย ลงไปข้างล่างก่อนไป๊พี่ดรีมกับพี่ปอนด์จะมาคุยกับแหวน”
นางบุญมารีบหาช่องทางที่จะจับกระต่ายแยกออกไปก่อนที่ความลับจะรั่วไหลไปมากกว่านี้
“แต่ดรีมอยากจะคุยกับน้องต่ายค่ะคุณแม่..”
นัฏนรีหันไปบอกนางบุญมาด้วยแววตาเจ็บช้ำใจ
“หนูดรีม...”
นางบุญมารู้สึกจุกที่คอหอยจนพูดต่อไม่ได้สีหน้าเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด
“พี่ดรีมขา...คือ...แหวนกับแม่ไม่ได้ตั้งใจที่จะปิดบังพี่ดรีมเลยนะคะสาบานได้”
ชโรชารีบบอกเสียงร้อนรน
“ไม่ต้องสาบานหรอกค่ะน้องแหวนพี่คิดว่าพี่จะได้ข้อมูลที่แท้จริงจากน้องต่ายมากกว่า”
“ข้อมูลอะไรคะพี่ดรีม”
กระต่ายทำหน้างง ๆเพราะเธอไม่เคยรับรู้มาก่อนนั่นเองว่านัฏนรีเป็คนรักของชวิน
“ก็ข้อมูลเื่ของต่ายกับวินไงล่ะ”
นัฏนรีบอกพร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆกระต่าย ทำให้สองแม่ลูกได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ใจคอไม่ดี
“พี่ดรีมอยากรู้อะไรหรือคะ”
กระต่ายถามด้วยสีหน้าแปลกใจ
“วินเป็เพื่อนสนิทของพี่เอ้อ..ของพี่ปอนด์ด้วย เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าวินมีแฟน”
นัฏนรีเกริ่นโดยที่บุญมากับชโรชาได้แต่ก้มหน้านิ่งเงียบคอยลุ้นเอาเองว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ต่ายกับพี่วินเพิ่งจะคบกันเป็แฟนได้ไม่กี่เดือนเองค่ะพี่วินเช่าห้องที่คอนโดให้ต่ายอยู่ค่ะ”
“แล้วน้องได้ไปงานศพของวินหรือเปล่า”
สิปปกรเป็คนถามบ้าง
“ไปค่ะต่ายไปฟังสวดศพพี่วินทุกคืน”
“มิน่า..พี่ก็ว่าคุ้น ๆ หน้าอยู่เหมือนกัน”สิปปกรว่า
“ต่ายก็คุ้นหน้าพี่ค่ะแต่ไม่กล้าทัก”
“แต่วันที่เผาศพวิน พี่รู้สึกว่าไม่เห็นน้องเลยนะ” สิปปกรถามต่อ
“อ๋อ..วันเผาไม่ได้ไปค่ะพอดีต่ายติดธุระที่มหาลัย”
“แล้วรู้จักพี่วินเขาได้ยังไงจ๊ะ”
นัฏนรีกลั้นใจถามออกไปเพื่อให้ได้รู้ความจริง
“อย่าเล่าได้ไหมน้องต่าย พี่อายดรีมไม่อยากให้ดรีมเสียใจเล้ย...ทำไงดีวะกู”
ิญญาชวินพูดด้วยสีหน้ากังวลเดินพล่านไปมา
“ไหนบอกว่าอยากให้หนูดรีมหูตาสว่างไงล่ะแล้วจะโวยทำไม”
ิญญาทองก้อนติง
“ใครจะทนฟังความกะล่อนของตัวเองได้ล่ะพ่อ”
ชวินบอกเสียงละห้อยก่อนจะตั้งใจฟังคำบอกเล่าของเด็กสาวต่อ
“ตอนแรกพี่วินมาจีบเพื่อนต่ายค่ะแต่เผอิญเพื่อนมีแฟนแล้วตอนหลังก็เลยมาจีบต่ายแทน”
กระต่ายเล่าด้วยแววตาเป็ประกายอย่างคนมีความสุขที่ได้เล่าถึงอดีตกับคนที่ตนเองรัก
“ต่ายก็ไม่คิดที่จะชอบพี่วินหรอกนะคะได้ข่าวว่าพี่เขาเ้าชู้แต่พี่วินก็ตื้อเก่งจนต่ายใจอ่อน เขาซื้อโน่นซื้อนี่มาให้ต่ายตลอด พี่เขาน่ารักมากค่ะ แล้วตอนที่ต่ายมีปัญหากับเพื่อนร่วมห้องพักพี่เขาก็พามาพักที่บ้านพามารู้จักกับพ่อแม่ที่นี่ด้วยค่ะ ต่ายก็เลยเห็นความจริงใจของพี่เขา ถึงเขาจะเ้าชู้แต่ก็ไม่เคยทำให้ต่ายเห็น”
คำบอกเล่าของเด็กสาวนั้นนัฏนรีต้องข่มใจตลอดเวลา
“พี่วินคงจะรักน้องต่ายมากกว่าผู้หญิงคนอื่นน่ะ”
นัฏนรี บอกเสียงเกือบสั่น
“ไม่จริงนะดรีม!..วินรักดรีมคนเดียว”
ิญญาชวินะโลั่นห้องแต่มีเพียงทองก้อนเท่านั้นที่ได้ยิน
“แกจะะโหาอะไรวะไอ้วินก็รู้อยู่ว่าไม่มีใครได้ยินนอกจากพ่อแกคนเดียว”
ทองก้อนต่อว่าลูกชาย
“ก็ผมอยากให้ดรีมรับรู้นี่ครับว่าผมรักเขาคนเดียว”
“แล้วยัยหนูต่ายนั่นล่ะ”
ทองก้อนพยักหน้าไปทางเด็กสาว
“ผมก็แค่ชอบ ๆเห็นน้องเขาน่ารักดีก็เท่านั้นเอง”
“เท่านั้นได้ไง เขากำลังท้องลูกแกไม่ใช่เรอะ”
“ก็ใช่น่ะสิครับพ่อ ผมถึงได้กลุ้มอยู่นี่ไงล่ะ”
“คนที่กลุ้มน่ะ แม่กับน้องแกโน่น ต่อไปนี้ก็คงจะรับภาระหนักเลี้ยงหลานกันอีก”
“พวกเขาคิดว่าผมกับพ่อจะมาเกิดเป็ลูกของน้องต่ายไงครับ”
“เออ..นั่นสิ..ถ้าแกกับข้ามาเกิดเป็ลูกฝาแฝดของยัยหนูต่ายนั่นก็แสดงว่าเราสองคนก็ต้องเป็พี่น้องกันน่ะสิ ตายล่ะ..ข้าขอคลอดออกมาก่อนนะโว้ย จะได้เป็พี่แก”
“ถ้ามันเลือกได้ก็ดีสิพ่อ”
“นั่นสิ..ไม่รู้ว่าจะจริงหรือเปล่าเราไปถามท่านจัตุรัสกันดีไหมวะ” บิดาหันมาปรึกษาลูกชาย
“ดีครับ งั้นเราไปกันเถอะพ่อ”
“ไม่ห่วงหนูดรีมของแกแล้วใช่ไหม”
“ดรีมรู้ความจริงหมดแล้วตอนนี้มีนายปอนด์คอยดูแลอยู่ ผมก็สบายใจแล้วล่ะเราไปกันเถอะ”
ฝ่ายลูกชายพยักหน้า ผู้เป็พ่อก็พยักหน้าตอบรับแล้วทั้งคู่ก็หายแวบออกไปพร้อมกัน
ในขณะที่นัฏนรียังนั่งนิ่งจนสิปปกรต้องเตือนให้รู้สึกตัว นางบุญมากับชโรชาต่างก็แสดงความเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
632
