“อะไรกัน..แขกเต็มงาน”
“คุณแม่” อเนกส่งเสียง
“คุณย่า”
ศิลากับชลรีบปรี่เข้าพยุงหญิงวัย80 กว่า ที่ยังเดินได้คลอง ยิ่งทำให้สองแม่ลูกรู้สึกเดือดดาลแทบบ้า โดยเฉพาะวายุที่อยากได้ความรักจากคุณย่า และพี่น้องของพ่อทุกคน แต่คนเดียวที่ได้คือศิลา
“คุณแม่จะมาทำไมไม่บอก ผมจะได้ให้คนไปรับ”
อเนกรู้สึกดีใจเล็กๆ ั้แ่เขาแต่งภรรยาคนที่ 2แม่กับเขาก็ดูไม่ค่อยจะเข้าใจกัน หลังงานเลี้ยงวันเกิดทุกปี เขาก็จะไปทานข้าวกับแม่ที่บ้านสวน เพราะแม่ไม่มาร่วม แต่ครั้งนี้กลับเปลี่ยนไป
“จริงด้วยค่ะคุณย่าขา จะมาทำไมไม่บอกผมละคะ”
ศิลาส่งเสียงนุ่ม ให้กับคุณย่าที่กำลังส่งยิ้มอย่างเอ็นดูหลาน ขณะที่วายุเอาแต่มองอย่างอิจฉาศิลาสุดแรงคว้า
“ไม่เป็ไร หนูชลส่งคนขับฝีมือดีไปรับย่าแล้ว”
คุณย่ากับศิลาหันมองชล ด้วยแววตาที่แตกต่าง มีทั้งเอ็นดูและตั้งคำถาม แต่เพียงพริบตา คุณย่าก็มองไปยังคนยืนอยู่ข้างหลัง คนขับรถพาคุณย่ามา
“พิชิต” อเนกจำคนขับรถของตน เมื่อสามสิบกว่าปีได้ดี ขณะที่วาริณี ใกลัวอะไรบางอย่างที่เธอเก็บซ่อนเอาไว้ จะถูกเปิดเผย
“อะไรกันแค่คนขับรถ เข้ามาในงานได้ยัง เ้าหน้าที่มาลากออกไป”
“ออกแน่ แต่ไม่ใช่พิชิต”
ป้าหนึ่งยืนนิ่งยืนอยู่ข้างชล รีบพูดเสียงสั่น เพราะความโมโห และขุ่นเคืองแทนศิลาหลานรักของเธอ ที่ต้องสูญเสียทุกอย่าง แม้กระทั่งเร็วๆ นี้ ก็ต้องลาออกจากบริษัทของพ่อ ที่เขาบริหารงานมาหลายปี เพราะสองแม่ลูก
“มันอะไรกันครับพี่หนึ่งคุณแม่”
ธเนตร ลูกชายอีกคนของย่ายิ้ม เป็น้องชายคนต่อจาก อเนกถามขึ้นด้วยความสงสัย
“แผนอะไรของเธอขากับคุณย่าคุณป้าขาหรือคะ”
ศิลาโน้มหน้าเข้าไปกระซิบถามชล ด้วยความสงสัย ขณะที่ชลทำเฉไฉแกล้งไม่รู้ ยิ่งทำให้ศิลารู้และมันเขี้ยวคนน่ารักของเขามากขึ้น
“กลับไปโดนสอบแน่”
“.....” ชลเอาแต่กลืนกินน้ำลายเหนียวลงคอ เพราะเขาเป็คนวางแผนการทั้งหมด นับั้แ่ได้เจอลุงพิชิตตอนไปส่งรถ
หลังจากมาหาศิลา และได้รู้ว่าจะมีงานวันเกิดพ่อของเขาพอดี ชลจึงนัดลุงพิชิตไปบ้านสวน เพราะลุงพิชิตรู้จักกับคุณย่าเป็อย่างดี พอถึงวันเขาจึงพาคุณย่ามา หวังเปิดเผยความจริงบางอย่าง ที่ทุกคนสงสัยมานาน
“ผมขอโทษทุกท่านในตระกูล ท่านอเนก” พิชิตเดินมาต่อหน้าทุกคน และจ้องมองอดีตเ้านายของเขาอย่างสำนึกผิด
“หยุดนะ..ออกไปนะ” วาริณี หายใจหอบตื่นกลัว จนลนลานรีบวิ่งเข้ามาผลักตัวพิชิต แต่ถูกพวกญาติๆ ห้ามเอาไว้
“คุณเป็อะไรของคุณ”
อเนกอดทน กับความไร้มารยาทของภรรยาไม่ไว้ จนรีบปราม ขณะที่คุณย่ายิ้มรีบเรียกวายุเข้ามาหาเธอ
“คุณวายุมาหาย่าหน่อยสิคะ”
“ขาคุณย่า”
ชายหนุ่มส่งเสียงดีใจ เขาอยากพูดแบบนี้ เหมือนที่ศิลาพูด กับคุณย่ามาตลอด มันเป็ดั่งพรที่ล่ำค่า ที่เขาอยากได้มาทั้งชีวิต
“วายุ” พิชิตมองหน้าเด็กหนุ่ม ที่มีหน้าตาคล้ายเขา แต่แล้ววาริณีก็รีบวิ่งมาดึงแขนของวายุให้ออกห่าง
“อย่ามาใกล้ลูกฉันนะ..ออกไปนะไอ้คนขับรถ”
“เขาก็เป็ลูกของผมเหมือนกันนะ”
พิชิตส่งเสียงดัง เมื่อได้เจอหน้าลูกชายของเขา ย้อนกลับไปเมื่อกว่าสามสิบปีก่อน เขามีหน้าที่ขับรถให้คุณดนัยสามีย่ายิ้ม
ก่อนจะมาขับให้คุณอเนกลูกชาย ซึ่งตอนนั้นยังเป็รองประธานบริษัทนี้ และมีเลขาชื่อวาริณี
พิชิตกับเลขาสาว แอบแซ่บกันอยู่เป็ปีจนเธอตั้งครรภ์ เธอจึงออกอุบายให้เขาลาออก แล้วเธอจะลาออกตาม เพื่อจะไปสร้างครอบครัวด้วยกัน
แต่วันที่ลาออก เขากลับโดนลอบทำร้าย สมองบวมอาการสาหัส และวาริณีก็จัดการ ส่งตัวเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลบ้านเกิด ด้วยอาการความจำเสื่อม และใช้เวลาหลายปีกว่าจะหายดี
เลขาวาริณี เธอเป็แค่ผู้หญิงธรรมดา ที่มีหน้าสวย และทะเยอทะยานเธออิจฉาแม่ของศิลาที่ทั้งสวย และเคียงคู่คุณอเนกเ้านายของเธออย่างสง่า
เธอจึงวางแผนการ หว่านเสน่ห์กับคนขับรถ หวังเป็สะพานเข้าหาคุณอเนก แต่ดันพลาดท้อง แต่ก็ยังโชคดีที่่นั้น เธอเริ่มเข้าหาคุณอเนกได้แล้ว
ทำให้เธอวางแผนให้พิชิตลาออก และจ้างคนไปทำร้าย แล้วยัดเยียดเด็กในท้อง เป็ของคุณอเนก
และใน่ที่พิชิตรักษาตัว เขาได้พบรักกับพยาบาลสาวที่คอยดูแล จนแต่งงานกัน ทำให้เขาไม่สนใจอดีตที่ผ่านมาเลย
พิชิตทำกิจการรับจ้างขับรถส่งของที่ต่างจังหวัด จนกระทั่งวันหนึ่ง เพื่อนที่ทำบริษัทขนส่ง ขาดรถวิ่งจึงเรียกใช้ เขาก็ไปพร้อมทีมงาน และได้รับงานขนรถของชลวันนั้น
เพี๊ยะ!
“ปากเสีย” คุณวาริณีรีบปรี่เข้าไปตบหน้าพิชิต ที่อ้างสิทธิ์
“มันอะไรกัน”
อเนกใรีบเอ่ยถาม พร้อมกับวายุที่วิ่งเข้ามาจับแขนแม่เอาไว้และเอ่ยถามเสียงสั่น
“มันอะไรครับคุณแม่”
“ยอมรับสักทีเถอะแม่ณี”
ย่ายิ้มนั่งลงบนเก้าอี้ที่ศิลาเดินไปยกมาให้ ขณะที่มือของเธอยังจับแขนของชลยืดไว้แน่น
ในจังหวะนั้นวาริณีรีบปรี่เข้ามาหาคุณย่ายิ้ม เพื่อจะขอความเห็นใจ แต่กลับถูกศิลาและชลใช้ตัวบัง ไม่ให้เข้าใกล้ ในขณะที่ลูกหลาน ของคุณย่ายิ้มก็ขยับตัว จะเข้ามาปกป้องเช่นกัน
“ถอยไปนะ..เด็กขายตัว เป็แค่เด็กเลี้ยงของศิลาอย่าสาระแน”
“หยุดต่อว่าดูถูกชลสักทีเถอะครับ คุณไม่ใช่เหรอ ที่ปล่อยข่าวเื่เสียๆ หายๆ และเื่ผมซุกเมีย..” ศิลารีบโอบกอดตัวชล เอาไว้ ไม่ให้คุณวาริณีเข้ามาทำร้าย
“นี่ละครับเมียผม เมียคนที่ผมซุกเอาไว้มาหลายปี เพราะน้องเขายังเด็ก แต่ตอนนี้..ผมพร้อมจะเปิดตัวแล้ว”
“คุณ..ขา”
ชลใส่งเสียงเบา จ้องมองศิลาอย่างเขินอาย ขณะที่ญาติๆ ก็ต่างฮือฮาส่งเสียงเบา แต่คนที่ยิ้มมีความสุข ก็คงไม่พ้นชาวบ้านสวนที่รู้เื่นี้มานานแล้ว
“อะไรกันศิลา คุณณี พิชิต นี่มันเื่อะไร?”
อเนกมึนงงรีบเอ่ยถาม พร้อมกวาดสายตามองหน้าทุกคน แต่แล้ววาริณีที่ร้อนใจ รีบปรี่เข้าไปจับแขนสามีอย่างอ้อนวอน
“คุณคะไม่จริงนะคะ..วายุคือลูกของคุณกับณี”
“หา!..”
อเนกต่อสู้กับญาติพี่น้องมาตลอด เื่ความแคลงใจในตัววายุ ที่หน้าตาและนิสัยไม่เหมือนเขาเลย
แต่มาเวลานี้ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้น ชายผู้ที่ทุ่มเทให้กับครอบครัว แต่กลับเสียคนที่รักมากไป แม้คุณเบลภรรยาคนที่สาม เขายังไม่ทุ่มเท่าสองคนนี้
“ขอโทษนะครับ ที่ทำให้ท่านเดือดร้อน ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผู้คนหญิงนี้ จะร้ายกาจได้ขนาดนี้”
“หมายความว่ายังไงพิชิต”
“อย่านะ..เขาไม่ใช่ลูกแก เขาเป็ลูกของฉันกับคุณอเนก แก่หุบปากแล้วออกไปซะ!”
วาริณีร้องไห้ตัวสั่นด้วยความโมโห ขณะที่วายุน้ำตาคลอ มองภาพของแม่และชายผู้เป็อดีตคนขับรถอย่างรู้เื่
ก่อนที่เขาจะรู้สึกได้ว่า ที่ผ่านมาเขาไม่มีอะไรเหมือนคุณอเนกเลย ที่มีทุกวันนี้ได้ เพราะแม่เขาทำให้ทุกอย่าง
“อ้า .ฮื้อๆ ..ไม่จริง..ไม่จริง...”
วายุกรีดร้อง เมื่อคิดว่าเขาคือลูกของลุงพิชิต ขณะที่วาริณี รีบวิ่งไปโอบกอดตัวลูกชายเอาไว้ แต่กลับถูกผลักออก ราวกับรังเกียจ
“ออกไป..อย่ามายุ่งกับผม..ปล่อย...ฮื้อๆ”
“ไม่นะวายุ มันไม่จริงทุกคนโกหก มันไม่ใช่นะลูก”
“แม่นั่นแหละ..เลิกทำร้ายผมสักที ฮื้อๆๆ”
“ไม่นะ มันต้องไม่เป็แบบนี้...เพราะแกคนเดียว”
คุณวาริณีเหมือนคนไร้สติ เธอเสียใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ในอดีตเธออิจฉาศิลากับแม่มาก จนเธอวางแผนทำทุกอย่างเพื่อจะให้ได้มา และตอนนี้มันกำลังจะจากเธอไป
“อย่านะ”
ชลส่งเสียงกล้าหาญ ใช้ร่างเล็กปกป้องศิลา พร้อมเชิดหน้าใส่วาริณีอย่างไม่หวาดกลัว ขณะที่ศิลายิ้มบาง ก่อนที่อเนกจะผลักตัวภรรยาออกห่างอย่างไร้เยื่อใย
“อย่ามาแตะต้องลูกผมนะ”
คำพูดนั้นมันบาดลึกในใจวายุ และเ็ปไปทั้งใจของวาริณี แต่กลับเปรมปรีดิ์ในหมู่ญาติๆ แต่ทั้งหมดกลับเทียบไม่ได้เลย กับหัวใจศิลาที่อบอุ่นสิ้นสุดการรอคอย เพียงคำปกป้องจากพ่อ
หลังจากนั้นอเนกก็รู้ความจริงทั้งหมด ต่อให้วาริณีไม่ยอมรับและอ้อนวอนสักเท่าไหร่ เขาก็ขับไล่สองแม่ลูกออกไปจากงาน อย่างไม่เหลือใย ก่อนจะหันกลับมาฉลองวันเกิด ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา และความอบอุ่น
คุณย่ายิ้มอวยพรลูกชายด้วยหัวใจคนเป็แม่ ญาติพี่น้องที่คอยส่งความหวังดีตักเตือนเขามาโดยตลอด
และลูกสาวลูกชายของภรรยาคนที่สาม ที่มาร่วมงาน แม้ว่าแม่ของพวกเขา จะหย่าและแต่งงานใหม่ไปแล้ว
“สุขสันต์วันเกิดนะครับพ่อ”
ศิลายื่นกล่องของขวัญ ที่เขาตั้งใจซื้อมา หลังจากครั้งก่อนที่เขาบินไปทำงาน และแวะเจอแม่ที่แต่งงานใหม่อยู่ฮ่องกง และได้พาเขาซื้อของขวัญ
“อื้ม..ขอบใจ”
อเนกมองกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ศิลายืนให้ ห่อด้วยกระดาษลายดอกคาร์เนชั่นสีชมพู
ซึ่งเป็ดอกไม้ที่แม่ศิลาชอบมาก มันทำให้เขากระตุกวูบในใจ เขาทำร้ายผู้หญิงที่รัก และลูกชาย อย่างไม่น่าได้รับการให้อภัย
“คุณขา..เอ่อคุณศิลา”
ชลเดินเข้ามา หมายจะชวนศิลาเดินทางกลับ เมื่อเวลาจวนงานจะเลิกแล้ว แต่เขาต้องชะงักเท้า เมื่อมองเห็นคุณอเนก เหมือนกำลังจะอ้าปากคุยอะไรกับศิลา
“ครับ..ไปค่ะ”
ศิลาหันหน้าไปมองชลพร้อมเดินไปหา ขณะที่พ่ออ้าปากค้าง แต่ก็ไม่ออกเสียง ส่วนชลทำตัวไม่ถูก รีบโค้งตัวและอวยพรเสียงใสแล้วหมุนเดินไป
“ขอตัวกลับก่อนนะครับท่านประธาน แฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ครับ”
“หึ!” อเนกยกมือขยับแว่นสายตาเล็กน้อย พร้อมขำขันในคำอวยพรของว่าที่ลูกสะใภ้ ที่ดูน่ารัก น่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย
......................................................
234
![Fate Agent เจตอารักษ์ [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1289ffd87c02678da8131b35def30eca.webp)
