กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

        กู้ซุนหนี่เดินเข้าบ้านแล้วเก็บของออกจากตะกร้าสะพายหลังที่ใส่ของส่วนใหญ่นั้นเก็บไว้ในบ้านแต่เธอนำของฝาก: เซาปิ่งไส้ถั่วเหลือง เซาปิ่งไส้ถั่วแดง ถังหูลู่ อย่างละ 2 อันใส่ตะกร้าสะพายหลังก่อนแล้วเธอจึงเดินทางไปรับหยางลี่ที่บ้านป้าจาง

        “ลี่ลี่ แม่มารับแล้ว” 

        หยางลี่วิ่งมากู้ซุนหนี่ทันทีที่เธอได้ยินเสียงของแม่ของเธอ

        “แม่มาแล้ว” 

        กู้ซุนหนี่ยื่นขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลือง ขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดงและถังหูลู่ อย่างละ 2 ชิ้น ให้ป้าจางแล้วเธอก็อุ้มหยางลี่ขึ้นมา

        “ป้าจางคะ ของฝาก: ขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลือง ขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดงและถังหูลู่ อย่างละ 2 ชิ้น  ค่ะขอบคุณป้าจางมากๆ นะคะ ที่ช่วยเลี้ยงลี่ลี่” 

        ป้าจางปฏิเสธไม่รับของฝาก และดันของฝากกลับคืนให้กู้ซุนหนี่

        “ไม่ต้องให้อะไรป้าจ๊ะ ป้ายินดีเลี้ยงลี่ลี่” 

        กู้ซุนหนี่พยายามยัดของฝากใส่มือป้าจางอีกครั้งพร้อมกล่าวว่า

        “ถ้าป้าจางไม่รับของฝากนี้ครั้งหน้าฉันก็คงไม่กล้าฝากป้าจางเลี้ยงลี่ลี่แล้วนะคะ” 

        สุดท้ายป้าจางก็ยอมรับของฝากจากกู้ซุนหนี่ 

        "ขอบใจเธอมากนะ กู้ซุนหนี่ สำหรับของฝากเหล่านี้"

        หลังจากนั้น ป้าจางก็นำของฝาก: ขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดง และถังหูลู่ อย่างละ 2 ชิ้นที่กู้ซุนหนี่ให้มาแจกจ่ายให้หลานๆ กินพร้อมกันกับป้าจางและลุงจาง

        "เด็กๆ มากินขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลือง ขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดงและถังหูลู่ ที่น้ากู้ซุนหนี่ซื้อมาฝากกันเร็วเข้า"

        "ย่าครับ/ย่าคะ ขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองก็อร่อยขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดงก็อร่อย และถังหูลู่ยิ่งอร่อยเลยครับ/ค่ะ"

        "อร่อยก็กินไป แล้วก็ขยันเรียนและขยันทำงานช่วยครอบครัวของเราๆจะได้มีเงินมาซื้อของอร่อยกินกัน"

        "ครับ/ค่ะ"

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่ แล้วเดินกลับบ้านของเธอไป

        "ฉันกลับก่อนนะคะ ป้าจาง"

        "ยายจาง หนูกลับก่อนนะคะ"

        สะใภ้ใหญ่ จางนี กลับมาถึงบ้านใหญ่แล้วเธอก็เดินมาฟ้องแม่สามีจางซื่อ ทันที

        “แม่คะ สะใภ้สาม ไปตลาดตำบลชิงไห่กับเกวียนลุงโจวมาค่ะ” 

        แม่สามี จางซื่อ ๻๠ใ๽ เพราะเธอคิดไม่ถึงว่าสะใภ้สามจะหายป่วยแล้ว

        “อ้าว สะใภ้สามหายป่วยแล้วรึ? ทำไมเธอถึงไม่มาทำงานบ้านที่บ้านใหญ่หยางหลายวันแล้ว!” 

        สะใภ้ใหญ่ได้ยินแม่สามีว่าอย่างงั้นแล้วเธอก็ยุยงแม่สามีของเธอต่อไปว่า

        “ไม่รู้สะใภ้สามไปขายอะไรในตะกร้าที่ใส่ของไปทั้งสองใบซึ่งมีผ้าคลุมปิดปากตะกร้าไว้เลยไม่รู้ว่าเธอไปขายอะไร และเธอซื้ออะไรกลับมาด้วย” 

        แม่สามีได้ฟังอย่างนั้นก็ตาลุกวาวเต็มไปด้วยความโกรธแล้วเธอก็สั่งการให้ลูกสะใภ้ใหญ่ไปตามลูกสะใภ้รองที่อยู่ในครัวให้ไปบ้านลูกสะใภ้สามด้วยกันทันที

        “งั้นเธอไปตามสะใภ้รองที่อยู่ในครัวมา พวกเราจะไปบ้านสะใภ้สามกันจะได้ช่วยกันขนของที่กู้ซุนหนี่ซื้อไว้แล้วนำของนั้นกลับมาที่บ้านใหญ่หยางของเราด้วยเลย” 

        สะใภ้ใหญ่วิ่งไปตามสะใภ้รองในครัวบ้านใหญ่แล้วเดินทางไปบ้านสะใภ้สามพร้อมกัน

        "น้องสะใภ้รอง แม่ให้มาตามเธอไปบ้านน้องสะใภ้สามกันเพราะน้องสะใภ้สามเพิ่งกลับมาจากตลาดตำบลชิงไห่พร้๵๬๻ะกร้าสองใบแล้วลงจากเกวียนวัวของลุงโจว"

        สะใภ้รองกล่าวยุยงแม่สามีว่า

        “ฉันจะไปช่วยแม่ทวงเอง และยกของที่สะใภ้สามซื้อกลับมาให้แม่ค่ะ”

        กู้ซุนหนี่กลับมาถึงบ้านแล้วเธอก็พาลูกสาวนั่งเล่นในห้องโถงเพื่อกินขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลือง ขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดง และถังหูลู่ คนละ 1 อัน 
ที่เหลืออยู่ กับลูกสาวของเธอ ก่อนถึงเวลาอาหารเย็น

        “ลี่ลี่มาแม่จะป้อนขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองก่อนแล้วค่อยขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดง และถังหูลู่ คนละ 1 ชิ้น ” 

        หยางลี่อ้าปากน้อยๆ ของเธอกินขนมเซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองขนมเซาปิ่งไส้ถั่วแดง และถังหูลู่ ที่แม่เธอป้อนให้อย่างเอร็ดอร่อย

        “แม่อร่อย” 

        กู้ซุนหนี่ยกมือลูบหัวลูกสาวของเธอด้วยความเอ็นดู

        “เดี๋ยวอีกสักพัก เราค่อยกินอาหารเย็นด้วยกันวันนี้เราจะกินก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำใส” 

        หยางลี่ยิ้มและพยักหน้าตอบกลับแม่ของเธอว่า

        “ค่ะ แม่”

        กู้ซุนหนี่รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยหรือหนังตาข้างขวากระตุกหยิกๆไม่หยุดเลย

        'ขวาร้ายซ้ายดี'

        “ไม่รู้จะเกิดเหตุร้ายอะไรรึเปล่านะ” 

        ‘รึว่าแม่สามีจะมาหาเราที่บ้านสามของเรานะ’ 

        กู้ซุนหนี่จึงเก็บของที่ซื้อมาจากตลาดตำบลชิงไห่เข้าไปเก็บในมิติของเธอทั้งหมด

        “เก็บของที่ซื้อมาวันนี้ทั้งหมด” 

        แต่เธอก็กลัวว่า มันจะไม่แ๲๤เ๲ี๾๲หรือไม่สมเหตุสมผลว่าเธอซื้อข้าวสารมาแค่ 2 จิน เท่านั้น

        ดังนั้น เธอจึงนำข้าวสารออกมา 2 จิน เท่านั้นและมีมันเทศหลายหัวที่เธอไปขุดมาจาก๺ูเ๳าที่อยู่ด้านหลังหมู่บ้านไห่

        แม่สามี สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง เดินทางมาถึงบ้านของกู้ซุนหนี่ที่อยู่ท้ายหมู่บ้านด้วยความเหน็ดเหนื่อยเนื่องจากพวกเขาเดินมาอย่างเร่งรีบด้วยความร้อนใจเลยทำให้พวกเขาต้องหยุดยืนพักหายใจให้หายเหนื่อยก่อนอยู่หน้ารั้วไม้ไผ่ของบ้านกู้ซุนหนี่ที่ปิดอยู่

        “กู้ซุนหนี่ มาเปิดประตูเดี๋ยวนี้” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินเสียง๻ะโ๠๲ดังอยู่หน้ารั้วบ้านแล้วเธอจึงเดินออกมาดูว่า

        'ใครมาหาเธอที่บ้านกันนะ'

        กู้ซุนหนี่เดินมาถึงหน้าบ้าน แล้วเธอก็เจอแม่สามี พี่สะใภ้ใหญ่พี่สะใภ้รอง ยืนอยู่หน้ารั้วบ้านด้วยท่าทางโกรธจัด

        กู้ซุนหนี่คิดในใจว่า

        ‘ดีนะที่เราไหวตัวทัน เก็บของเข้ามิติก่อนหน้านี้แล้ว’ 

        “แม่สามี พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง มาถึงบ้านของฉัน มีอะไรรึเปล่าคะ” 

        แม่สามีมองกู้ซุนหนี่๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้าแล้วถามทันทีว่า

        “สะใภ้สาม เธอหายป่วยแล้วทำไมไม่ไปทำงานบ้านที่บ้านใหญ่หยาง!” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินอย่างนั้นเลยตอบกลับแม่สามีว่า

        “ฉันเพิ่งหายป่วยค่ะ แต่ในบ้านไม่มีข้าวกินเลยฉันเลยขึ้นเขาไปหาของกินบน๺ูเ๳าค่ะ” 

        สะใภ้ใหญ่กล่าวถามด้วยความอยากรู้ว่า
        
        “น้องสะใภ้สามได้ของกินอะไรมาบ้างละไม่เห็นเอาไปแบ่งให้คุณแม่บ้างเลย” 

        กู้ซุนหนี่เลยตอบกลับพี่สะใภ้ใหญ่ไปตามความจริงที่เธอเก็บผักหวานป่าเห็ดเยื่อไผ่ หน่อไม้ ยกเว้น โสมคน แต่เธอไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมด

        “ฉันเก็บผักป่า เห็ด มันเทศ และหน่อไม้ มาค่ะ” 

        สะใภ้ใหญ่ได้ยินแล้วก็ตาลุกวาวที่กู้ซุนหนี่ได้ของกินมาหลายอย่างและถามกู้ซุนหนี่ต่อไปว่า

        “น้องสะใภ้สามเธอไปตำบลชิงไห่ทำไมรึ” 

        กู้ซุนหนี่ตอบความจริงไปบางส่วนว่า

        “ฉันนำผักป่า เห็ด มันเทศ และหน่อไม้ที่เหลืออยู่ไปขายที่ตำบลชิงไห่ เพื่อซื้อข้าวสาร 2 จิน กลับมาไว้กินค่ะ” 

        แม่สามีอยากรู้ว่ากู้ซุนหนี่ได้เงินมามากหรือเปล่าแล้วเธอจึงถามกู้ซุนหนี่ทันทีว่า

        “น้องสะใภ้สาม เธอขายของได้เงินมาเท่าไหร่” 

        "นั่นนะสิ น้องสะใภ้ได้เงินมากี่เหมา"

        กู้ซุนหนี่เลยตอบว่า

        “ฉันได้เงินมา 28 เหมา ค่ะแล้วฉันก็ซื้อข้าวสารมา 2 จิน เป็๲เงิน 20 เหมา จ่ายค่าเกวียนวัวของลุงโจวไปกลับ 4 เหมาแต่ฉันยังเหลือเงินอยู่ 4 เหมา เองนะคะ ”

        "เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปหาของป่าบน๺ูเ๳าหลังหมู่บ้านไห่ของเราไปขายที่ตลาดตำบลชิงไห่อีกแล้วฉันจะได้นำเงินที่เหลืออยู่ 4 เหมา นี้จ่ายค่าเกวียนวัวของลุงโจวไปกลับค่ะ" 

        สะใภ้รองได้ยินอย่างนั้นก็ขันอาสาแม่สามีและพี่สะใภ้ใหญ่ไปว่า

        “แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่เดี๋ยวฉันจะเข้าไปดูให้ว่าสะใภ้สามซื้ออะไรมาบ้างเองค่ะ จะได้รู้ว่าน้องสะใภ้สามพูดจริงหรือเปล่านะคะ”