สวบ สวบ
เสียงลากเลื่อนและกีบเท้าม้าดังสลับกัน เส้นทางภายในถ้ำกลับคล้ายจะแปรเปลี่ยนขยายใหญ่ขึ้น พื้นหินตลอดทางกลับกลายเป็พื้นทรายอย่างแปลกประหลาด
สวบ!
แม้ว่าเสียงเดิมจะดังขึ้นอีกครั้ง แต่ในความมืดมิดนี้กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้ บัดนี้ร่างน้อยกำลังเหยียบย่ำพื้นทรายก่อนจะหลบเลี่ยงออกไปด้านหลังขบวนรถม้าแล้วซ่อนตัวอยู่ในแง่งหินด้านข้าง
’ข้าจะฆ่าพวกเ้าทุกคน’ สายตาอันเฉียบในเงามืดทอประกาย หลังจากที่คนสุดท้ายของขบวนนรกเดินผ่านไป หยุนเสวี่ยเฟิงก็ชะโงกหน้ามองไปยังคบเพลิงหัวขบวน
’ฟังจากเสียง.. พวกมันคงเจอทางแยกแล้ว’ หยุนเสวียเฟิงถอนหายในโล่งออกมา ตังแต่มันลอบออกจากกรงหล่นลงพื้นทราย มันก็กลั้นหายใจนานเสียจนใบหน้าแดงก่ำ แต่พอมันถอนหายใจและสูดลมเข้าไปใหม่อีกครั้ง ร่างกายและสภาพอารมณ์ของมันกลับดีขึ้นอย่างน่าประหลาด
’ก่อนที่จะทำอะไร ควรปรับลมหายใจให้คงที่ก่อน’ หยุนเสวี่ยเฟิงเมื่อคิดได้ก็กางมือยื่นออกไปด้านหน้า มันเอ่ยกล่าวบทกวีที่มันเคยพูดเมื่อตอนพบเจอพี่สาวและพี่ชายทั้งสอง
’เอ๊ะ! ไม่มี” เด็กน้อยงงงันวูบ มันท่องบทกวีเจ็ดขั้นครึ่งก่อนหน้านี้ รวมทั้งบทขั้นที่ห้า แต่กลับไม่มีดวงแสงปรากฏขึ้นมาดังเช่นก่อน
”หรือว่า..” หยุนเสวี่ยเฟิงพลันนึกถึงห้วงอารมณ์ของตน มันหลับตาพินิจครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือแล้วกล่าวออกไป
”กรงขังมิอาจพังได้
พบพานช่วยชีวี
หยิบยื่นก้อนข้าว
คละเคล้าโลหิต
หวังเพียงให้ข้า
อยู่ต่อเรื่อยไป”
เมื่อหยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวจบ ดวงแสงห้วงวกีจำนวนหกดวงก็ปรากฏขึ้นมาจากธาตุอากาศ มันยังคงไหลเวียนไปรอบกายเด็กชาย รอบตัวถ้ำก็เริ่มสว่างขึ้นจนเห็นช่องทางอันสลัว แต่คล้ายว่าดวงตาคู่น้อยกลับจะมองเห็นได้อย่างชัดเจน
”ครั้งนี้เป็สีน้ำเงินออกมืด..” หยุนเสวี่ยเฟิงพินิจดวงแสงที่ลอยวนเวียน ขณะนี้พละกำลังในตัวของมันเหมือนจะเพิ่มขึ้นราวหกส่วน มันล้วงมีดสั้นที่เหน็บข้างเอวออกมาแล้วเริ่มมกวัดแกว่ง
‘ทักษะการใช้มีดสั้นของทหาร’ เด็กน้อยควงมีดไปในอากาศพร้อมกับฟาดฟันไปมาคล้ายจะสร้างความคุ้นชินครู่หนึ่ง ในหัวของมันปรากฏท่วงท่าการใช้มีดสั้นจู่โจมสังหารแต่ละท่าแต่ละฉาก ซึ่งข้อมูลเหล่านี้ล้วนได้มาจากอุปกรณ์ยัดข้อมูลที่มันได้สวมก่อนหน้านี้
”ทักษะมีดสัันของทหารสมัยใหม่ใช้ลอบสังหารได้ แต่เราจะทำยังไงกับห้วงกวีทั้งหกดวงนี้” หยุนเสวี่ยเฟิงมองดูดวงแสงลอยวนเวียนรอบกาย มันพลันนึกถึงตอนที่มันสั่งสลายห้วงกวี
“ซ่อนห้วงกวี” หยุนเสวี่ยเฟิงตั้งใจกล่าว แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง มันคิ้วขมวดขบคิดพักหนึ่ง ‘หรือคำสั่งจะไม่ถูก’
”อำพรางห้วงกวี!” ครั้งนี้กลับคล้ายว่าดวงแสงทั้งหกกำลังค่อยๆเลือนลางจางลงไปจนในที่สุดรอบตัวของเด็กชายพลันหลงเหลือแต่ธาตุอากาศอีกครั้ง
”ได้ผล” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวเบาๆ มันลองขยับกายพร้อมกับควงมีดสั้นในมือแล้วฟันไปยังผนังหินด้านข้าง
ครืด
ประกายไฟจากการเสียดสีวาบขึ้นมาคราหนึ่ง หากได้ลองส่องแสงดูอีกครั้งจะพบผนังหินนั้นถูกกรีดเป็รอยยาวลึกประมาณข้อนิ้วมือ
”พวกเ้าต้องตายตามพี่เอี้ยนกุยไปให้หมด!” หยุนเสวี่ยเฟิงคำรามก่อนที่ร่างของมันจะมุ่งหน้าเข้าไปยังเส้นทางภายในถ้ำ
กลุ่มขบวนขนส่งค้ามนุษย์ในขณะนี้ได้เดินทางผ่านเส้นทางภายในถ้ำมาได้เกินครึ่งทางแล้ว หนทางข้างหน้าล้วนแล้วแต่ปูไว้ด้วยทรายละเอียดเป็สัญญารบอกว่าอีกไม่นานจะโผล่พ้นไปยังโถงถ้ำขนาดใหญ่
”แม้ว่าข้าจะมาที่นี่เป็ครั้งที่สิบ แต่ก็ยังอดสงสัยมิได้ เหตุใดจึงมีทรายพวกนี้อยู่บนพื้นถ้ำได้” หัวหน้ากลุ่มโจรกล่าวอย่างสงสัย เส้นทางนี้มันได้ใช้เดินทางลักลอบข้ามเขตแดนแว่นแคว้นมานักต่อนัก
”หัวหน้า.. ข้าน้อยมากับท่านทุกครั้ง ต้องบอกเลยว่าครั้งนี้คงเป็ครั้งสุดท้ายที่จะได้ใช้เส้นทางนี้” สมุนโจรยิ้มกล่าว
”มันก็แน่นอนอยู่แล้ว สินค้าครั้งนี้จะขายได้เงินมากโข คุ้มจริงๆที่ลักลอบเข้ามายังเขตสำนักอาทิตย์เหมันต์” หัวหน้าโจรว่าแล้วก็ตบบ่าสมุนคู่ใจ ทั้งสองเดินนำขบวนมาด้วยท่าทีผ่อนคลาย เดิมทีมันล่วงรู้อยู่แล้วว่าเหล่าสมุนนั้นเป็สิงสุราเพียงใด แต่สินค้าของมันก็มิจำเป็ต้องกังวลอันใด ‘เด็กพวกนี้จะทำอันใดได้..’
ท่ามกลางผืนทรายถายในถ้ำ เงามัจจุราชกำลังย่างกลายเข้ามาหาท้ายขบวนอย่างเงียบงัน ดวงตานัอยในเงามืดทอประกายแสงคราหนึ่ง
ฉึก!
ไร้สิ้นเสียงอันใดแม้แต่น้อย ผู้อยู่ท้ายขบวนพลันรู้สึกราวกับโลกหมุนท่ามกลางความมืด หลังจากนั้นตัวตนของมันก็จางหายไปอย่างสิ้นเชิง หลงเหลือไว้เพียงร่างกายที่ล้มลงอย่างเงียบงันบนพื้นทราย ท้ายทอยของมันหากมีแสงไฟสองเข้ามา จะพบว่ามีรูกลวงอันเกิดจากสิ่งมีคมเสือกแทงเข้าไป
ฉับ! สวบ!
ร่างแล้วร่างเล่าล้มไปนอนบนพื้นทรายโดยที่สิงสุราด้านหน้ามิได้รู้ตัวอันใดเลยแม้แต่น้อย.. หัวหน้าโจรยังคงมิรู้เลยว่าบัดนี้คมมีดจากมัจจุราชกำลังปลิดเอาชีวิตลูกน้องของมันไปคนแล้วคนเล่า
”หยุด” หัวหน้าโจรคล้ายสังเกตุได้ถึงความผิดปกติทางด้านหลังมันรีบหันขวับไปมองทันที แสงไฟจากคบเพลิงในมืดสาดปะทะใบหน้าสมุนคนสนิทที่ฉายแววตางุนงง
”มีอันใดหรือท่านหัวหน้า..” สมุนคนสนิทคล้ายใบหน้าซีดเผือดเมื่อได้สบตาที่ฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด
”เกวียนขนลูกกรง.. มันช้าไปแล้ว” หัวหน้าโจรขมวดคิ้ว มันสาดแสงคบเพลิงเพียงอันเดียวในกลุ่มไปตามเส้นทางภายในถ้ำ ขณะเดียวกันก็เริ่มนับจำนวนสมุนของมัน
”ห้าคน” มันนับได้เพียงห้าคนเท่านั้นที่เกาะกลุ่มของมันนำขบวน ที่เหลือล้วนคล้ายซุ่มเสียงหายไปจากโสทประสาท ั้แ่ที่พวกมันเดินเข้ามาในถ้ำ ซุ่มเสียงของลูกน้องทั้งสิบห้าคนนั้นดังกระทบผนังถ้ำมาหามันตลอด แม้มันจะเบื่อหน่ายกับการที่เหล่าสมุนร่ำสุราตลอดทาง แต่กระนั้นซุ่มเสียงของพวกมันล้วนแต่เป็การบ่งบอกว่ามิได้มีสิ่งใดผิดปกติ
”พวกเข้าสามคน กลับไปดู” หัวหน้าโจรสั่งสมุนของมันทันที ทั้งสามก็ไม่รอช้าที่จะชักดาบออกจากฝักแล้วก็ค่อยๆเดินคลำทางไปตามผนังหิน
”หากไม่เป็เพราะเ้าลืมขนคบเพลิงมาด้วย พวกเราคงไม่เจอเื่ยุ่งยากเช่นนี้!” หัวหน้าโจรหัวเสีย มันสบถด่าสมุนข้างกายก่อนจะค่อยๆชักดาบเล่มใหญ่ออกจากฝัก
”ข้าผิดไปแล้วท่านหัวหน้า ใช่ ใช่ บางทีพวกมันอาจจะกำลังหยอกล้อพวกเราเท่านั้น..” สมุนคู่ใจยิ้มเจื่อนแก้ต่าง หากแต่ว่าพลันนั้นมันได้ยินเสียงวัตถุกระทบกับผนังหิน
เคร้ง!
เสียงดังกังวาลเคลื่อนมาตามทางในถ้ำ หัวหน้าโจรยิ่งเริ่มร้อนใจ มันรีบสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังทางเลี้ยวที่สมุนทั้งสามหายลับไปทันที
ไม่กี่นาทีก่อนหน้า ทางด้านของหยุนเสวี่ยเฟิง ขณะนี้มันลอบสังหารกลุ่มโจรคนแล้วคนเล่าโดยการค่อยๆย่องไปด้านหลังศัตรูแล้วจึงะโแทงมีดไปยังท้ายทอยของเหยื่อ ขณะเดียวกันก็สวมเกาะทางด้านหลังให้ร่างของศัตรูล้มลงอย่างเงียบเชียบที่สุดบนฟื้นทราย
’คนที่สิบห้า’ หยุนเสวี่ยเฟิงนับขึ้นในใจหลังจากที่ร่างของเหยื่อนอนแน่นิ่งไป มันลุกขึ้นแล้วจึงสั่งห้วงกวีว่า “เผยห้วงกวี”
ดวงแสงห้วงกวีค่อยๆปรากฏขึ้นอีกครั้ง สีน้ำเงินมืดยังคงสาดส่องออกไปรอบกายในระยะสอง่ตัว เด็กขายทอดตามองเข้าไปยังภายในลูกกรงอันน่าเวทนา ร่างของเด็กชายหญิงต่างนอนกอดก่ายกันกลางแอ่งน้ำสีแดง ร่างหนึ่งในนั้นคือพี่เอี้ยนกุยของมันที่แม้จะหมดลมหายใจไปแล้ว แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก่อนหน้านี้ยังคงมีอยู่เลือนลาง
”ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด.. หลังจากนี้พวกท่านควรนอนหลับอย่างสบายใต้ผืนดินที่ดีกว่าในนี้” หยุนเสวี่ยเทียนแววตาเหม่อลอย แต่ไม่กี่อึดใจให้หลังมันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
เด็กชายรีบหลบฉากไปยังซอกหินด้านข้างอีกครั้งพร้อมกับสั่งอำพรางห้วงกวี ไม่ถึงครึ่งลมหายใจรอบกายก็ตกอยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง
’ปรับลมหายใจ’ หยุนเสวี่ยเฟิงคิดแล้วก็เริ่มสูดลมหายใจเข้าและออกเพื่อทำสมาธิ ก่อนหน้านี้มันพบว่ายิ่งมันคงสภาพห้วงกวีไว้นานเท่าใด ร่างกายและจิตใจของมันจะค่อยๆเหนื่อยล้าลงไปเรื่อยๆ การปรับลมหายใจจะทำให้มันรู้สึกสงบเพื่อช่วยให้ประคองสภาพห้วงกวีไปได้
สวบ สวบ
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หยุนเสวี่ยเฟิงพยายามจับตำแหน่งของศัตรูจากเสียงที่ได้ยิน แม้ว่ามันจะยากสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับเด็กน้อยผู้เคยเป็หนูทดลองปรับสภาพร่างกายและสมองแล้วล้วนแต่เป็เื่ง่ายขึ้นไปอีกขั้น (ดีกว่าคนทั่วไปนิดนึง)
‘จังหวะนี้แหละ!’ เมื่อสบโอกาสที่ศัตรูคนหนึ่งล้ำเข้ามาในเขตจู่โจม หยุนเสวี่ยเฟิงไม่รอช้า มันย่อตัวก่อนจะะโฟันคมมีดเข้าไปยังคอหอยของหนึ่งในสามทันที
อ๊อก
ผู้ถูดเฉือนคอหอยเสียงยังไม่ทันขาดหาย หยุนเสวี่ยเฟิงที่ร่างลงถึงพื้นก็ดีดตัวขึ้นอีกครั้ง มันไม่รอช้ารีบควงมีดสั้นในมืออ้อมไปแทงท้ายทอยของสมุนโจรอีกคนทันที หากแต่ว่าการจะจัดการสามคนในคราเดียวนั้นยังห่างไกลจากคำว่าเป็ไปได้ สมุนโจรอีกคนนั้นยกดาบขึ้นอย่างทุลักทุเลในความมืด มันรีบฟันไปยังต้นเสียงที่มันได้ยินทันที
เคร้ง!
ดาบฟาดฟันถูกผนังหินจนเกิดสะเก็ดไฟ เผยให้เห็นใบหน้าอาบเืของเด็กชายที่หลบรอดจากคมดาบเพราะโชคช่วย หยุนเสวี่ยเฟิงไหวพริบไวเป็เลิศ จังหวะที่ประกายไฟเกิดขึ้นมันก็กำหนดจุดตายของศัตรูไว้แล้ว มีดสั้นในมืดถูกควงขึ้นมาพลันจ้วงแทงไปยังใต้คางของสมุนโจร
อั๊ก!
คมมีดแหลมเสียบทะลุจากใต้ทางไป้า สมุนโจรพลันเหลือกตาค้าง เสียงที่เล็ดรอดออกมามิทันจะได้กระทบผนังถ้ำ ดวงตาของมันก็คล้ายดับลงไปเสียแล้ว
สวบ สวบ
มิทันที่หยุนเสวี่ยเฟิงจะได้คิดอันใดอีก มุมโค้งถ้ำก็กลับปรากฏคบเพลิงเพียงอันเดียวในกลุ่มโจรโผล่ออกมา ผู้นั้นจะเป็ใครไม่ได้นอกจากหัวหน้าโจรและสมุนคนสุดท้ายของมัน
เมื่อหัวหน้ากลุ่มโจรวิ่งเข้ามาพบกับสภาพศพของลูกน้องที่นอนกระจัดกระจายไปตามพื้นทราย ดวงตาของมันก็เบิกโตแดงก่ำมองไปยังหยุนเสวี่ยเฟิงที่กำลังดึงมีดออกจากใต้คางสมุนของมัน ดาบในมือของมันสั่นไหวอันเกิดจากการบีบจับด้วยห้วงอารมณ์อันคลุ้มคลั่ง
”ตาย!” ดาบใหญ่ในมือของหัวหน้าโจรพลันเคลื่อนไหวเข้าหาลำคอของเด็กน้อยอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นร่างน้อยก็เอี้ยวตัวถอยหลบไปได้อย่างหวุดหวิด
หยุนเสวี่ยเฟิงหมุนกายตามแรงถอดแล้วเตะผนังถ้ำส่งตัวเองะโอ้อมคมดาบ มีดสั้นในถูกควงให้คมมีดมาอยู่ใต้แขนแล้วฟันออกไปยังคอหอยหัวหน้าโจร
เคร้ง!
เสียงคมมีดกระทบโลหะที่ครอบเป็ปลอกแขนหัวหน้าโจร หยุนเสวี่ยเฟิงเมื่อเห็นว่าการโจมตีถูกปัดป้องได้มันก็หมุนตัวถีบไปยังแผ่นอกของหัวหน้าโจรเต็มแรง หากแต่ว่ากลับกลายเป็ร่างบางที่กระเด็นออกจากคู่ต่อสู้เสียเอง ร่างของมันกระเด็นไปกระทบผนังหินแล้วจึงร่วงหล่นลงสู่พื้นทราย แม้จะรู้สึกเ็ปเพียงใด แต่เด็กชายก็กัดฟันดีดตัวหลบคมดาบที่ถูกผ่าลงมาอีกครั้ง
“เ้าเด็กนรก! อย่าอยู่เลย!” ยังมิทันที่หยุนเสวี่ยเฟิงจะทันได้ตั้งตัวอีกครั้ง สมุนคนสุดท้ายก็ง้วงดาบฟันมายังตัวของมัน เด็กชายฝืนตัวบิดพริ้วหลบด้วยความยากลำบาก
อ๊าก!
คมดาบเชือดเฉือนแขนของหยุนเสวี่ยเฟิงเป็ทางยาว โชคยังดีที่ลาดแผลยังมิได้ลึกถึงกระดูก มันใืนกัดฟันดีดตัวไปตั้งหลักอีกครั้ง
’หนี.. เราสู้มันไม่ได้’ ความคิดหนึ่งวาบขึ้นมาในหัวทันทีเมื่อได้รับาแ เด็กชายมองไปยังชายฉกรรทั้งสองที่ค่อยๆเดินมายังตัวมัน
”อย่าฆ่ามัน เด็กสาวตัวนี้คือเงินที่เหลืออยู่ของเรา!” หัวหน้าโจรอยู่ๆก็คล้ายจะนึกบางอย่างได้ มันจึงสั่งการสมุนของมันช่วยจับเด็กสาวตรงหน้า
”ยอมให้จับซะดีๆแม่หนูน้อย... “ สมุนโจรยิ้มเหี้ยม อันที่จริงแล้วในใจมันนั้นคิดว่าพวกสมุนคนอื่นล้วยตายไปแล้ว ส่วนแบ่งจากการขายสินค้านี้ย่อมเป็ของมันแต่เพียงผู้เดียว
”ข้า.. คือ.. ผู้ชาย!” หยุนเสวี่ยเฟิงคำราม มันไม่รอช้าคว้าทรายลนพื้นแล้วสาดไปยังหน้าของสมุนโจรทันที
อ๊าก!
สมุนโจรร้องลั่น แม้ว่าธรรมดาแล้วแค่เม็ดทรายเข้าตานั้นมันย่อมมิเป็อันใด หากแต่ว่าเม็ดทรายละเอียดเหล่านี้ล้วนแฝงไปด้วยพลังบางอย่างที่ห่อหุ้มไว้ ดวงตาของมันพลันเ็ปราวกับถูกเข็มนับพันแทง ร่างของมันล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายลนพื้นทราย
หยุนเสวี่ยเฟิงไม่รอช้า รีบใช้จังหวะนี้ดีดตัวแล้ววิ่งหนีลับมุมถ้ำออกไปทันที โดยที่มันมิได้สังเกตุอาการอันใดของหัวหน้าโจรแม้แต่น้อย
‘มันกำลังจะตื่นรู้’ หัวหน้าโจรขมวดคิ้วพร้อมกับมองไปยังร่างน้อยที่หายเข้าไปในความมืด
”หัวหน้ารีบตามมันไป ไม่ต้องสนใจข้าน้อย” สมุนโจรเมื่อระงับสติได้แล้วมันจึงรีบเร่งบอก
”มีทั้งเืที่ตกบนพื้น แถมในถ้ำนี้มีเส้นทางสลับซับซ้อน เด็กน้อยเช่นมันจะไปที่ใดได้..”
”เช่นนั้นข้าก็เบาใจ หัวหน้าของข้านั้นฉลาดหลักแหลม.. อ๊าก!” มิทันได้สรรเสริญเยินยออันใดอีก แผ่นอกของสมุนโจรก็ถูกแทงด้วยดาบอันใหญ่โตทันที
”เช่นนั้นข้าก็เบาใจ.. แม้มันจะมิได้เป็เด็กสาว แต่มันกำลังจะเป็ ‘ผู้ตื่นรู้’ ก็คงขายได้แพงอีกนับร้อยพันเท่า..” หัวหน้าโจรใบหน้าเฉยชา มันบิดปลายดาบบนอกของสมุนให้สิ้นใจก่อนจะหันหน้าเดินตามรอบหยดเืบนพื้นไปอย่างเชื่องช้า
”หึหึ ข้ารวยแล้ว.. รวยคนเดียว” หัวหน้าโจรยิ้มเหี้ยม
...ลึกลงไปใต้ขุนเขาที่สูงตระหง่านฟ้า โพรงถ้ำนับร้อยพันสายล้วนแต่เชื่อมต่อกันไปมาคล้ายไม่มีที่สิ้นสุด บนพื้นถ้ำหากมีแสงไฟลอดผ่านเข้ามาแล้วจะมองเห็นผืนทรายที่ทอดยาวตลอดเส้นทาง เม็ดทรายเหล่านี้ล้วนไม่มีใครได้ล่วงรู้ว่ามันมาจากที่ใด หากแต่เพียงเวลานี้ เหล่าเม็ดทรายละเอียดน้อยใหญ่ต่างเริ่มเกิดการสั่นไหว ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดพริบตานั้น เงาเรืองแสงก็ขนาดใหญ่เท่าไม้ซุงสิบคนโอบก็เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
คลื่น..
เสียงรางกับแผ่นดินไหวดังไปทั่วโพรงถ้ำคล้ายมันกำลังจะพังทลายลง ทุกๆที่ที่เงาเรืองแสงขนาดใหญ่เคลื่อนผ่าน เหล่าหินชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่างถูกบดขยี้จนแตกกระจายเป็เม็ดทราย แรงสั่นะเืนี้เคลื่อนผ่านมายังโถงถ้ำขนาดใหญ่พอกับๆที่ราบกลางป่าด้านนอก
ฝ่อ..
ร่างขนาดใหญ่ลำตัวยาวเหยียดเริ่มขดตัวเป็กรวย มันชูหัวขึ้นพร้อมกับอ้าปากคำราม ใต้ลำตัวของมันคล้ายมีลวดลายอักขระโบราณเรืองแสงสีส้มอ่อนๆ แผงคอของมันถูกกางออกเพื่อรับรู้สภาพรอบๆ ดวงตาของมันทอแสงสีส้มวาบหนึ่งก่อนที่มันจะเคลื่อนตัวไปตามโพรงถ้ำอีกครั้ง จุดมุ่งหมายของมันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่แล้ว เพียงแค่มันตามกลิ่นคาวเืต่อไป มันจะได้พบกับสิ่งที่มัน้า...
จบตอน
จากใจผู้เขียน : อยากเขียนให้ค้างบ้าง แต่รู้ตัว ยังไม่เก่งพอ ตอนใหม่จะมาในอีกไม่เกิน24ชั่วโมงนะจ๊ะ เอ้อ..ขอรบกวนสอบถามผู้อ่านครับ พอดีผมไม่รู้ว่าแต่ละตอนความยาวต้องสั้นหรือยาวกว่านี้เหรอครับ? จะได้ปรับให้สม่ำเสมอทุกตอนครับ
794
