บรรยากาศในลานสอบเต็มไปด้วยแรงกดดัน หลี่จื่อเฉิน อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองชิงหยุน ยืนอยู่กลางเวทีด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความดูแคลนต่อเซียวหาน
"ขยะเช่นเ้า คิดจริง ๆ หรือว่ามีสิทธิ์มายืนบนเวทีเดียวกับข้า?" หลี่จื่อเฉินกล่าว น้ำเสียงของเขาไม่ดังมากนัก แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ผู้คนรอบข้างถึงกับต้องกลืนน้ำลาย
เสียงซุบซิบจากเหล่าผู้ชมดังขึ้นเป็ระลอก
"เซียวหานจะต้องแพ้แน่ ๆ! หลี่จื่อเฉินเป็อัจฉริยะตัวจริง ระดับพลังของเขาสูงกว่าหลี่ฟงเป็เท่าตัว!"
"ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าเซียวหานไปฝึกวิชามาจากที่ไหน ถึงได้ก้าวหน้าขนาดนี้...แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่มีทางสู้กับหลี่จื่อเฉินได้!"
"ดูสิ แค่ยืนอยู่ต่อหน้าหลี่จื่อเฉิน พลังลมปราณของเขาก็ถูกกดข่มแล้ว!"
เซียวหานััได้ถึงพลังอันหนักอึ้งที่แผ่ออกมาจากร่างของหลี่จื่อเฉิน มันเป็แรงกดดันที่เกิดจากความแตกต่างของระดับพลังยุทธ์ แม้เขาจะพัฒนาไปมาก แต่ช่องว่างระหว่าง เปิดจุดตันเถียนขั้นสูง กับ ปฐีวิถีขั้นกลาง นั้นยังคงกว้างใหญ่
แต่แทนที่จะหวั่นไหว เซียวหานกลับยิ้มเยาะ
"ข้าจะต้องรู้สึกเป็เกียรติที่ได้สู้กับเ้าอย่างนั้นหรือ?" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเ็า
หลี่จื่อเฉินหัวเราะเบา ๆ "ไม่หรอก ข้าจะทำให้เ้าสำนึกได้เอง ว่าจุดที่เ้าควรยืนอยู่ คือล่างสุดของยุทธภพ!"
เสียงเริ่มประลองดังขึ้น!
ฟุบ!
ในพริบตา หลี่จื่อเฉินพุ่งเข้าใส่เซียวหานด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ กระบี่ของเขาปรากฏประกายสีทองที่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง
เซียวหานรีบขยับตัวถอยหลัง ใช้ฝีเท้าอันรวดเร็วของเขาหลบการโจมตีอย่างฉิวเฉียด แต่แรงลมจากกระบี่ของหลี่จื่อเฉินกลับเฉือนผ่านแก้มของเขาจนเกิดรอยแผลบาง ๆ เืสีแดงสดไหลซึมออกมา
"โอ้? นั่นเ้าหลบได้หรือ? ข้าคิดว่าเ้าจะกระเด็นออกจากเวทีั้แ่กระบวนท่าแรกเสียอีก" หลี่จื่อเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม
เสียงหัวเราะเยาะจากผู้ชมดังขึ้นอีกครั้ง
"นั่นไง! ข้าบอกแล้วว่าเซียวหานไม่มีทางสู้ได้!"
"เ้าโง่นั่นก็แค่โชคดีที่พัฒนาขึ้นมาได้เร็ว แต่สุดท้ายมันก็แค่ขยะ!"
เซียวหานก้มหน้าลง พลางใช้มือแตะเืที่แก้มของเขา
'นี่คือความแข็งแกร่งของอัจฉริยะจากตระกูลใหญ่จริง ๆ หรือ?' เขาคิดในใจ
แต่แทนที่เขาจะรู้สึกหวาดกลัว ดวงตาของเขากลับเปล่งประกายขึ้นมาด้วยความดุดัน
เซียวหานสูดลมหายใจลึก รวบรวมพลังลมปราณเข้าสู่ร่างกาย เขาไม่สามารถใช้ ก้าวพริบตา ได้ในตอนนี้เพราะจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง แต่เขายังมีวิชาอื่น!
"เ้าพูดจบแล้วหรือยัง?" เซียวหานกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
ก่อนที่หลี่จื่อเฉินจะทันได้ตอบ เซียวหานพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่ไม่คาดคิด!
ฟุบ!
ปัง!
เซียวหานใช้ ฝ่ามือทำลายลมปราณ โจมตีเข้าไปที่ร่างของหลี่จื่อเฉินโดยตรง! แม้พลังของเขาจะต่ำกว่า แต่กระบวนท่าของเขากลับเฉียบขาดและไร้ช่องโหว่
หลี่จื่อเฉินเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"เป็ไปไม่ได้...!"
ฝูงชนรอบเวทีต่างตกอยู่ในความเงียบงัน
หลี่จื่อเฉินกัดฟันแน่น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะถูกโจมตีจนถอยหลังไปแบบนี้
"เ้ากล้าทำให้ข้าถอยหลังหรือ!? ข้าจะบดขยี้เ้าให้ไม่เหลือแม้แต่ชื่อในยุทธภพ!"
รัศมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกจากร่างของหลี่จื่อเฉิน เขากำกระบี่ของตนแน่น พลังของเขาถูกปลดปล่อยออกมาเต็มที่แล้ว!
"เซียวหานจะสามารถรับมือกับพลังที่แท้จริงของหลี่จื่อเฉินได้หรือไม่!?"
ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างตึงเครียด...
1K
