กลับมาอัพอีกรอบในรูปแบบติดเหรียญ
หลงคนเถื่อน
บทที่ 1
เขาแค่อยากประกาศหาเมีย ไม่ใช่คู่นอนชั่วคราว!
ยอดภูผาบอกพ่อกับแม่ทางโทรศัพท์แบบนั้นเมื่อตอนหัวค่ำแต่ก็ถูกขัดขวางเต็มที่ เพราะความหัวเก่าที่ยังยึดถือหน้าตาในวงสังคม คุณนายดวงดาวสุดยอดมารดาจอมจู้จี้ผู้เป็เมียของอดีตนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แห่งเมืองเชียงใหม่ที่วางมือจากธุรกิจหลายร้อยล้านมาเกือบห้าปีที่แล้วมีหรือจะยอมให้ลูกชายคนเดียวประกาศหาเมียทางโซเชียลถึงแม้ว่าเฟซบุคที่เขาบอกนั้นจะเพิ่งสร้างมาใช้งานในการนี้โดยเฉพาะแต่คุณนายแห่งตระกูล ‘ไชโยจงเจริญ’ ไม่มีทางยอมแน่
มารดาของเขาจึงรีบแล่นมาหาชายหนุ่มั้แ่เช้ามืดถึงไร่กุหลาบ ‘ภูผาหมอก’ ที่เชียงรายลากเขาจากห้องนอนออกมาคุยที่ห้องรับแขก เพราะกลัวว่าหลานชายคนโปรดอย่างทิวเมฆจะตื่น
“แกเล่นเอาฉันนอนไม่หลับทั้งคืน”
“แม่ถึงขั้นต้องขึ้นมาหาผมที่ไร่ั้แ่ฟ้ายังไม่แจ้งแบบนี้เหรอ”
คุณนายดวงดาวกระแทกก้นนั่งบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดหน้าบูดไม่รับแขกเข้าไปอีก เมื่อฝุ่นฟุ้งจากโซฟาตัวเก่าทันทีที่ก้นััถูก จึงปรี๊ดนอกเื่ชั่วขณะพลางป้องมือกลัวฝุ่นเข้าจมูก
“ตายแล้ว! นี่แกไม่คิดจะทำความสะอาดบ้านช่องรึไงยะ ดูซิฝุ่นจับเต็มไปหมดแล้วโซฟาเก่าๆแบบนี้ก็ทิ้งไปซะ แทนที่จะเอาแบบบุหนังอย่างดีมียี่ห้อ นี่อะไรกันดันมาใช้โซฟาผ้าสกปรกยังงี้ นั่งไม่กี่ทีเดี๋ยวก็ขาด เงินทองก็มีตั้งเยอะแยะฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าแกจะทำตัวซอมซ่อแบบนี้ไปทำไม”
“เื่ของผมน่า”
“จะเป็เื่ของแกได้ยังไง แกมันลูกชายคนเดียวของฉัน จะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหนตกเป็ขี้ปากคนอื่นอยู่เรื่อยว่าลูกชายทำตัวประหลาดไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง แล้วตาเมฆนั่นก็หลานคนเดียวฉันอยากให้หลานได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีเหมือนคนอื่น ไปเรียนในเมือง โรงเรียนเอกชนหรูๆสมฐานะมีตั้งเยอะแยะแกกลับลากเอาลูกมาเรียนบนป่าบนดอย ให้ใครก็ไม่รู้มาช่วยเลี้ยงแบบนี้โตไปมันจะได้เื่รึไงกันยะ”
เขาถอนหายใจ เป็อย่างที่คิด ต้องตื่นมาฟังมารดาบ่นร้อยแปดพันเื่คงจะวกไปทุกสิ่งที่ขวางหูขวางตาก่อนจะวนกลับมายังต้นตอที่ตั้งใจถ่อมาหาเขาถึงไร่กุหลาบแห่งนี้ทั้งที่เคยบ่นมาตลอดว่าเดินทางก็ลำบากที่หลับที่นอนก็ไม่ได้สุขสบายเท่ากับนอนในบ้านหลังใหญ่ที่ตัวเมืองเชียงใหม่
“ผมว่าเื่ตาเมฆ เราคุยกันเกินสิบรอบแล้วนะแม่”
“จะร้อยรอบ ฉันก็ต้องพูด”
เขาจึงไหวไหล่ นั่งลงฝั่งตรงข้ามมารดาแล้วหันไปมองหน้าพ่อของตัวเองที่นั่งเงียบกริบ ไม่มีปากเสียงสักคำวิธีตัดความรำคาญใจ เขาจำต้องแกล้งเปิดปากหาวหวอดๆ
“ผมว่าแม่กับพ่อไปนอนที่ห้องรับแขกสักงีบก่อนดีไหมตอนเช้าค่อยคุยกันดีกว่า นี่เพิ่งจะตีสามเองนะ”
“ฉันหลับตาไม่ลงหรอกย่ะ ถ้าคุยกับแกไม่รู้เื่”
“แม่จะคุยเื่ไหน”
“แกอย่ามาย้อนฉันนะ แกรู้ดีว่าทำไมฉันต้องแหกขี้ตา อดหลับอดนอนมาหาแกที่นี่ั้แ่เช้ามืด”
ชายหนุ่มเป็คนแบบนี้แหละ ถึงจะโตจนอายุเข้าเลขสามหมาดๆไม่กี่เดือนก่อนแต่ถูกมารดาเหน็บเป็ประจำว่าชอบดื้อ ทำเป็กวนประสาท ไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“ผมไม่ได้ย้อนนะครับ”
นานๆครั้ง เขาจะ ‘ครับ’ สุภาพกับคนรอบข้าง
“ดูสิคะคุณ ลูกมันดื้อเหมือนใครก็ไม่รู้”
คุณนายดวงดาวหันไปขอความเห็นสามีที่นั่งเป็หุ่นปั้นทำไม่รู้ไม่ชี้
“จะเหมือนใคร มันถอดแบบความดื้อมาจากคุณนั่นแหละ”
พอโดนสามีย้อนเข้าให้ เมียก็แสดงอำนาจข่ม ตีแขนคู่ชีวิตดังแปะใหญ่จนชายหนุ่มซึ่งนั่งมองพ่อกับแม่ได้แต่ถอนหายใจซ้ำๆ นี่เขาต้องตื่นขึ้นมารับฟังอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้อยู่เรื่อย
“เอาเป็ว่า เื่อื่นเดี๋ยวฉันค่อยสะสางแกอีกทีมาคุยเื่ที่รายงานพ่อแกไปตอนหัวค่ำก่อน ตกลงมันอะไรยังไงจู่ๆจะเที่ยวไปป่าวประกาศหาเมียทางเฟซบุคบ้าบอนั่น ทำไมยะ"
“ไม่เห็นจะเข้าใจยากเลย ก็ผมไม่อยากให้แม่เข้ามายุ่งเื่ที่ผมจะมีเมียหรือว่าไม่มี”
“ต๊าย! คุณดูลูกมันพูดใส่หน้าฉันสิมันหาว่าฉันไปยุ่งเื่หาเมียให้มัน”
“ก็มันจริงนี่คุณ”
พอสามีย้อนอีกรอบ มารดาของเขาก็หน้าเขียวระดับเสียงดังขึ้นไปอีกอย่างลืมตัว
“ไม่รู้แหละ ก็ฉันเล็งหนูน้ำฟ้าเอาไว้ให้ตาภูวันก่อนคุณเองก็เห็นดีเห็นงามนี่คะว่าหนูน้ำฟ้าเหมาะสมกับลูกเราทุกอย่าง ทั้งรวยสวย แล้วก็เก่ง หน้าที่การงานก็ดี ธุรกิจทางบ้านเขาก็กำลังเฟื่องฟูแถมยังเป็ลูกสาวเพื่อนเก่าแก่ั้แ่คุณยังทำธุรกิจอีกต่างหาก น่าจะคุยกันง่าย”
ผู้เป็มารดาร่ายยาวคุณสมบัติของว่าที่สะใภ้ที่ถูกใจกับสามี และหันมาขึงตาใส่ลูกชาย
“ให้ลูกตัดสินใจเองดีกว่าไหม คราวก่อนที่คุณเลือกเมียให้มันแล้วเป็ไง?”
คุณนายดวงดาวถลึงตาใส่สามีทันที
ยอดภูผาจึงเอ่ยขัดแม่ “พอเหอะแม่ อย่ามาเลือกเมียให้ผมอีกเลยผมอยู่เป็โสดมาตั้งหลายปี ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรจนแม่คิดจะยื่นมือมาหาผู้หญิงมาให้ผมนี่แหละผมถึงตัดสินใจว่าถ้าอย่างนั้นก็สู้หาเองดีกว่า”
“แต่ไอ้วิธีประกาศหาเมียออกเฟซบุคแบบนั้นมันทุเรศ ฉันรับไม่ได้แกไม่เห็นแก่หน้าฉันบ้างรึไง รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นฉันยังมีเพื่อนฝูงในวงสังคมอยู่นะยะ”
เขาไหวไหล่ บิดปากอย่างไม่แยแส
“ถ้างั้นผมก็ไม่หา”
“แต่แกควรมีเมียมาช่วยดูแล อย่าลืมสิยะว่าตอนนี้ตาเมฆห้าขวบเข้าไปละขืนปล่อยให้แกเลี้ยงทิ้งๆขว้างๆ ไม่มีคนช่วยอบรมสั่งสอน ไม่มีแม่ใหม่มาช่วยดูโตไปเด็กมันจะกระด้างเอา แค่แกเป็ผีบ้าอยู่คนเดียว ฉันก็เหนื่อยใจจะแย่ขืนหลานฉันห่ามๆดิบๆแบบแกอีกคน ฉันต้องประสาทเสียแน่ๆย่ะ”
“แม่ก็พูดเกินไป ไม่รู้แหละ ผมตัดสินใจแล้วผมจะไม่เอาเมียที่แม่หามาเด็ดขาด”
คุณนายทำท่าจะเป็ลมที่ห้ามลูกชายไม่ได้ กำลังจะแว้ดใส่เป็จังหวะที่เด็กชายทิวเมฆเดินงัวเงียลงมาจากบันไดด้วยชุดนอนลายเป็ดเหลืองมือเล็กป้อมถูขี้ตาพลางหาวหวอด มองมาที่พ่อ ปู่ ย่า พอรู้ว่าใครมาเยือนปากเล็กจิ้มลิ้มก็ขยับพูด
“คุณย่ามาทำมายค้าบ ยังม่ายเช้าเลย”
////////////////////////////////////////////
1K
