บทที่ 7
ทรัพยากรล้นเหลือ
[ ระบบ :เริ่มทำการโคจรลมปราณ ]
[ ระบบ :ััถึงลมปราณ ]
[ ระบบ :เส้นชีพจรลมปราณภายในร่างกายเปิดออก ]
[ ระบบ :ยินดีต้อนรับเข้าสู่วิธีการฝึกฝน ]
หวงิในตอนนี้สามารถััได้ถึงความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากตอนเป็ตัวละครภายในเกม
ในตอนนี้ร่างกายกับสามารถััได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายในเกมกระบี่ยุทธภพแม้ว่ามันจะถูกสร้างขึ้นมาให้สมจริงขนาดไหนแต่มันเองก็คงจะสมจริงไม่เท่ากับในชีวิต
ในตอนนี้เขามีความรู้สึกเหมือนกับร่างกายนี้เป็ร่างกายของเขา
ความเชื่อมโยงและพลังที่เอ่อล้นก็ทำให้สามารถััและเรียนรู้
ตอนนี้เหมือนกับมีกระแสน้ำที่สงบนิ่งไหลไปภายในร่างกายกระแสน้ำไหลเวียนภายในร่างกายอย่างสงบนิ่งมันให้ความเย็นสบายแถมยังรู้สึกถึงพลัง
หวงิรู้สึกประหลาดใจไม่คิดว่าตนเองนั้นจะสามารถััได้ถึงความรู้สึกแบบนี้
ในขณะเดียวกันร่างกายที่กำลังนั่งอยู่ในท่านั่งสมาธิก็เริ่มมีลมปราณแผ่ซ่านออกมา
ลมปราณแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายจนสามารถสังเกตได้ตอนนี้ร่างกายเข้าสู่วิธีการฝึกฝนแล้ว
หวงินั่งอยู่ในท่านั้นอยู่สักพัก
[ ระบบ :ยินดีด้วยท่านสามารถเปิดประตูลมปราณได้ทั้งหมดแล้ว ]
[ ระบบ :ระดับของท่านจะอัพและพัฒนา ค่าประสบการณ์ในการพัฒนาของระดับมันจะปรากฏขึ้นให้เห็น]
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าแสดงขึ้นมาถึงความสำเร็จ
หวงิใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองข้อความจากระบบที่มันปรากฏออกมาบริเวณด้านหน้าในตอนนี้หลังจากที่ลองใช้ดวงตาของตนเองมองดูก็มองเห็นว่าในตอนนี้มีบางอย่างที่เปลี่ยนออกไป
ประตูลมปราณภายในร่างกายเปิดออกค่าประสบการณ์ตอนเข้าสู่วิถีลมปราณก็แสดงขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว
ในตอนแรกที่ยังไม่เข้าสู่วิธีการฝึกฝนค่าประสบการณ์ในการพัฒนาของตนเองมันจะไม่ปรากฏขึ้น
แต่ในตอนนี้มีค่าประสบการณ์แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน
“ ยอดเยี่ยมในที่สุดก็ขึ้นมาสักที ”หวงิไม่ประหลาดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เพราะว่าตัวละครที่เพิ่งสร้างใหม่ก็จำเป็จะต้องผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว
ตัวละครที่สร้างใหม่ขึ้นมารู้สึกว่าจำเป็จะต้องออนไลน์ตัวละครและอยู่ใน่การเปิดลมปราณประมาณสามสิบนาที
ถ้าไม่ทำแบบนั้นตัวละครนั้นก็จะไม่สามารถเข้าสู่วิธีการฝึกฝนได้แล้วก็จะกลายเป็ประชากรธรรมดาที่ไม่มีลมปราณ
จริงอยู่ที่ว่าเกมนี้มันเป็เกมโลกเสมือนจริงที่จำลองพวกจอมยุทธ
แต่ในขณะเดียวกันมันเองก็เป็เกมที่สามารถให้ผู้คนใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเช่นเดียวกัน
ผู้เล่นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่แม้เข้าสู่วิถีการเดินลมปราณ
โดยพวกเขาเลือกที่จะอาศัยอยู่ภายในโลกใบนี้โดยใช้ชีวิตอย่างเช่นการเป็พ่อค้าหรือการทำอาชีพ
เกมนี้มันคือการจำลองโลกขึ้นมาหนึ่งใบโลกเสมือนจริงที่ผู้คนนั้นสามารถใช้ชีวิตอย่างที่ตนเอง้าได้
เพราะแบบนั้นกฎการเล่นในข้อนี้จึงไม่มีใครที่ทำการบังคับได้ทางตัวเกมตั้งใจสร้างขึ้นมาแบบนี้
นี่ถือว่าเป็เสน่ห์ของเกมเกมนี้เช่นเดียวกันทำให้ผู้คนสามารถใช้ชีวิตอย่างที่ตนเอง้าได้
แต่ในตอนนี้หวงิสามารถััได้ถึงลมปราณแล้วค่าประสบการณ์ก็แสดงขึ้นมา
“ ค่าประสบการณ์สามารถหาได้จากการต่อสู้การทำภารกิจจะทำเกมหรือไม่ก็จากการเดินลมปราณ”
“ ในตอนนี้สิ่งเดียวที่สามารถทำได้นั่นคือการเดินลมปราณที่ทำให้ภายในร่างกายพัฒนาขึ้น”
หวงิค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆด้วยท่าทางสงบนิ่ง
ตัวของเขาที่เป็ผู้เล่นระดับแนวหน้ามีความรู้มากมายอยู่ภายในในตอนนี้กำลังพยายามขบคิดอยู่ภายในใจเกี่ยวกับวิธีการที่จะทำให้ตัวของเขาพัฒนาได้รวดเร็วที่สุดในฐานะตัวละครนี้
เพราะว่าในตอนนี้หวงิไม่ได้แตกต่างอะไรจากผู้เล่นที่เพิ่งทำการล็อคอินเข้ามา
ไม่สิควรจะเรียกว่ามันกับมีพร์ที่ด้อยกว่าด้วยซ้ำ
หวงิแสดงท่าทางสงบนิ่งอยู่สักพักก่อนที่บางอย่างมันจะปรากฏขึ้นมาภายในหัว“ จริงสิจริงอยู่ที่ว่าตัวละครนี้มันเป็ตัวละครที่มีพร์ที่ติดตัว ”
“ แต่ว่าพายในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่”
“ ตรงที่ว่าตัวละครนี้เป็รัชทายาทของอาณาจักรฉี”
“ โดยตำแหน่งนี้ทำให้มีทรัพยากรมากมายที่ใช้ในการพัฒนาเพียงแค่ทำการเอ่ยปากก็คงจะมีผู้คนมากมายนำเอาของมาให้ ”ห่วงิปรากฏความคิดนี้ขึ้นมาได้
นี่คือสิ่งที่ตัวละครนี้ได้เปรียบเป็อย่างมากมากกว่าตัวละครของผู้เล่นใหม่ที่ทำการล็อคอินเข้ามา
เพราะว่าภายในวังหลวงแห่งนี้คงจะมีทรัพยากรมากมายล้นเหลือขณะที่สามารถให้ฝึกฝนได้อย่างสบายใจ
เมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้นมาหวงิก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก
หลังจากนั้นตัวของมันก็ทำการเดินไปบริเวณรอบๆห้องทำการหาตำราภายในสถานที่แห่งนี้อยู่สักพัก
ตำราพวกนี้เขาสามารถหยิบไปใช้งานได้ทั้งหมด
แต่หลังจากที่ลองทำการตามหาและก็ลองดูปรากฎว่าตำราที่สามารถใช้งานได้ในตอนนี้ใน่เริ่มทำการฝึกฝนมีเพียงแค่ประมาณสองถึงสามเล่มเท่านั้น
หวงิหยิบตำราที่ตนเองสามารถใช้งานได้มาจากนั้นก็เดินออกมาจากห้องตำรา
เมื่อเขาก้าวเดินออกมาจากห้องตำราพบเจอข้ารับใช้ที่เป็นางกำนัลที่ยืนอยู่บริเวณด้านนอก
นางกำนัลผู้นี้เป็นางกำนัลวัยแรกรุ่น่อายุน่าจะไม่เกินยี่สิบปีสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นรัชทายาทเข้าไปภายในห้องตำรา
นางกำลังจะเดินมาเพื่อที่จะมาทำความสะอาดห้องตำราที่เป็หน้าที่
แต่เมื่อเดินมาถึงแล้วพบเห็นรัชทายาทเดินออกมาจากภายในนี้นางจึงรู้สึกใ
แน่นอนว่าต้องเป็เช่นนั้นอยู่แล้วสำหรับนางหวงิที่เป็รัชทายาทไม่เคยเดินผ่านตรงจุดนี้เลยแม้แต่น้อย
นางแสดงใบหน้าตื่นตระหนกใร่างกายผงะไปด้านหลังก่อนที่จะนึกได้ทำท่าทางสำรวมและก้มศีรษะ“ ถวายบังคมรัชทายาท ”
หวงิที่ยืนอยู่มองเห็นนางแสดงใบหน้าใราวกับเห็นผีเขาแทบจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา
แต่หวงิก็เข้าใจได้รัชทายาทเสเพลผู้นี้คงจะไม่เคยเดินผ่านสถานที่แห่งนี้เลย
เพราะแบบนั้นการที่นางกำนัลที่เป็คนดูแลห้องตำราจะแสดงท่าทางใก็ไม่แปลก
เมื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับเื่นั้นได้หวงิมองไปที่นางก่อนที่จะพูด“ เ้าน่ะ… ”
“ เพคะ? ” นางเงยหน้า
“ ตัวของข้ามีของที่้าช่วยไปบอกคนให้เตียงให้หน่อยได้หรือไม่”
“ รัชทายาท้าอะไรเชิญบอกมาเลยเพคะ!!! ”นางแสดงท่าทางตื่นตัวอย่างรวดเร็ว
เพราะว่าก่อนหน้านี้พวกนางกำนัลและพวกผู้ดูแลภายในตำหนักบูรพาเคยหาของที่หวงิ้าไม่ได้ได้ยินว่าหวงิโกรธเป็อย่างมากถึงกับสั่งตัดหัวพวกมันทั้งหมด
เพราะแบบนั้นนางกำนัลผู้นี้เลยแสดงท่าทางตื่นตัวเมื่อได้ยินว่าหวงิ้าอะไร
อย่าว่าแต่นางเลยคนภายในตำหนักแห่งนี้ไม่ว่าหวงิ้าอะไรพวกมันก็รีบค้นคว้าหามาอย่างรวดเร็ว
“ ตัวของข้า้าโอสถเซียนสิบปีห้าสิบเม็ด ”
“ เเล้วก็้าโสมเซียนสิบปีอีกห้าสิบต้น ”
“ บอกคนที่หามาให้ข้าหน่อยข้า้าให้เร็วที่สุด”
“ ได้เพค่ะจะรีบจัดการหาให้ในทันที!!! ”นางรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วไปค้นคว้าหาของสิ่งนั้นมาให้กับรัชทายาทผู้เอาแต่ใจ
หวงิกอดตำราของตนเองที่หามาได้จากห้องตำราเดินทางกลับมาภายในห้องพักของตนเอง
ดูเหมือนว่าคนภายในตำหนักแห่งนี้จะเกรงกลัวรัชทายาทผู้นี้เป็อย่างมาก
หลังจากที่ทำการสั่งไปเพียงแค่คู่เดียวไม่ถึงสองชั่วยามเลยด้วยซ้ำคนพวกนั้นก็นำของพวกนั้นกลับมาให้กับหวงิถึงห้อง
โอสถเซียนสิบปีห้าสิบเม็ดถูกจัดเรียงอยู่ภายในกล่องพร้อมกับโสมเซียนสิบปีอีกห้าสิบต้นถูกจัดเรียงมาเช่นเดียวกัน
ในตอนนี้ของที่ใช้ในการฝึกฝนตอนเริ่มต้นตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าเป็ทรัพยากรจำนวนมากที่พร้อมจะพัฒนาร่างกายของหวงิ
หวงิยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ “ แบบนี้แหละถ้ามีทรัพยากรมากมายขนาดนี้การจะเพิ่มระดับของตนเองก็ไม่ใช่เื่ยาก”
จบบท
530
