บทที่ 10 อยู่เป็เพื่อนฉันหน่อย ได้ไหม?
เฉียวอันอันกลืนความเ็ปลงคอ ก้าวเท้าไปข้างหน้าพวกเขา พยายามฝืนยิ้มและพูดว่า “จิ้นเฉิน ฉันมีเื่จะพูดกับคุณ คืนนี้คุณอยู่เป็เพื่อนฉันหน่อย ได้ไหม?”
แม้จะพยายามทำตัวเข้มแข็งขนาดไหน แต่ภายในเธอเป็เพียงหญิงสาวที่เปราะบาง
ใน่เวลาสุดท้ายของชีวิต เธอไม่อาจกลั้นความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป
เฉียวอันอันเงยหน้าขึ้น ั์ตาวูบไหวมีประกายน้ำตา น้ำเสียงอ่อนแอและถ่อมตนมากกว่าเดิม
แต่ชายคนนั้นเพียงแค่เยาะเย้ย เอาแต่ชำเลืองมองเธอั้แ่หัวจรดเท้า แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นไร้อารมณ์ “เฉียวอันอัน เธอขาดเงินอีกแล้วเหรอ?”
เฉียวอันอันตัวเกร็งและกำชายเสื้อด้วยความกังวล “ไม่… ไม่ใช่แบบนั้น ฉันแค่อยากให้คุณอยู่เป็เพื่อนฉัน”
หญิงสาวรู้ว่าคำขอของตัวเองไร้เหตุผล แต่เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่รอดถึงพรุ่งนี้หรือเปล่า
อย่างไรก็ตาม จิ้นเฉินไม่สนใจคำอธิบายของเธอ ความรังเกียจในดวงตาเขายิ่งชัดเจนขึ้น “เฉียวอันอัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาขอให้ฉันอยู่เป็เพื่อน?”
ประโยคเดียวที่พูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ทำลายความคาดหวังสุดท้ายในใจเฉียวอันอันในพริบตา
ใบหน้าของเธอซีดเผือดลง ความเ็ปในอกทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
เห็นได้ชัดว่าเขาเหมือนไม่อยากพูดกับเธออีก เขาโอบไหล่เฉียวอวี่โม่ แล้วเดินเข้าบ้านไป
เฉียวอันอันยืนค้างอยู่ที่เดิม ริมฝีปากซีดเผือด มีเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากขาวนวลของเธอ
พ่อบ้านหวงที่ออกมาเตรียมจะปิดประตู เห็นเธออยู่ในสภาพนี้ ก็อดสงสารไม่ได้ “คุณหนูเฉียว คุณจิ้นยังโกรธอยู่ รอให้คุณชายใจเย็นลงก่อน ค่อยมาใหม่นะครับ?”
รอ? เธอไม่มีเวลาที่จะรอแล้ว
หญิงสาวซ่อนความเศร้าไว้ในดวงตา เฉียวอันอันยิ้มบาง ๆ โบกมือไปมา “พ่อบ้านหวง ไม่ต้องสนใจฉัน ไปพักผ่อนเถอะ”
แม้เธอจะไม่ได้อยู่ข้างเขา แต่การเฝ้าดูเขาจากภายนอกก็ไม่เป็ไร
หญิงสาวดื้อรั้นเช่นนี้ พ่อบ้านหวงก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ปิดประตูใหญ่ จากนั้นก็ส่ายหัวเดินกลับเข้าบ้าน
ลานบ้านกว้างใหญ่ เหลือเพียงเฉียวอันอันเพียงคนเดียว
รอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่าน
ไฟในคฤหาสน์ค่อย ๆ ดับลงทีละดวง เฉียวอันอันมองไปยังจุดที่ร่างจิ้นเฉินหายไป
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เสียงร้องที่ชวนอับอายก็ดังขึ้น “อาเฉิน คุณช้า ๆ หน่อย เอวฉันจะหักแล้ว...”
ใบหน้าของหญิงสาวซีดลง
เธอเงยหน้าขึ้นไป เห็นไปห้องหนึ่งส่องแสงสีอุ่นออกมา นั่นคือห้องที่เธอและจิ้นเฉินเคยอยู่ด้วยกัน!
หยดน้ำฝนกระทบบนใบหน้าเธอ ไหลอาบลงตามพวงแก้ม เย็นเฉียบไปถึงกระดูก
รอยยิ้มขมขื่นเผยออกมาบนใบหน้าเฉียวอันอัน
ฝนตกอีกแล้ว
ในวันนั้น วันที่เธอเลิกกับจิ้นเฉิน ก็เป็วันที่ฝนตก…
บางครั้งอาจเป็โชคชะตา เธอทิ้งเขาไปในวันฝนตก เขาก็ทิ้งเธอไปในวันฝนตกเช่นกัน
หญิงสาวกุมหัวใจที่เ็ป ลมหายใจแ่เบาลงเรื่อย ๆ
ข้างหูได้ยินเสียงลมหายใจหนักหน่วงของชายคนหนึ่ง และเสียงครวญครางที่เ็ปและสมสุขของหญิงสาว
ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเริ่มพร่ามัวลง ท่ามกลางความเลือนราง คล้ายกับว่าเธอได้ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน
รอยยิ้มของหนุ่มน้อยอบอุ่นราวแสงอาทิตย์ มือใหญ่ลูบไล้เรือนผมหญิงสาวอย่างแ่เบา “อันอัน ตลอดชีวิตนี้ ผมเลือกคุณแล้ว”
น้ำตาไหลรินผสมปนเปรวมกับสายฝน
ขอโทษนะ อาเฉิน...
ชาตินี้ฉันไม่สามารถอยู่เคียงข้างคุณได้ ถ้างั้นชาติหน้าคุณยินดีรับฉันเป็ภรรยาไหม?
ฝนกระหน่ำรุนแรงมากขึ้น รอบข้างแปรเปลี่ยนเป็เลือนราง
เฉียวอันอันเหมือนถูกดูดพลังงานไปจนหมดสิ้น พลันทรุดตัวลงนอนไปกับพื้น เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง
274
