ตะวันวาด

        “ฟู่..” ตะวันวาดเป่าลมออกจากริมฝีปาก มือเล็กยกแนบออกเป็นเชิงปลอบประโลมตัวเอง

        “ใจเย็นตะวัน นิ่งไว้ตะวัน นั่นพี่เขยตะวัน” เธอกระซิบกระซาบบอกตัวเอง ก่อนจะหันไปเห็นร่างสูงที่เดินตามเธอออกมาแทบจะในทันที

        อันธกานต์อมยิ้มเล็กน้อยมองเธอ.. รอยยิ้มหุบหายไปในทันทีที่สายตาของทั้งสองประสานกัน

        ทั้งคู่เดินกลับไปที่ลิฟต์ ระหว่างทางอันธกานต์ยกมือกุมหน้าท้อง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวไปชั่วเสี้ยววินาที แม้จะเพียงแค่แวบเดียวแต่กลับไม่พ้นสายตาตะวันวาด

        “ปวดท้องเหรอคะ” ตะวันวาดถามอย่างตรงประเด็น

        ร่างสูงทำท่าปฏิเสธ

        “กินข้าวเย็นหรือยังคะ” เธอถามต่อ

        อันธกานต์หน้าเจื่อนเล็กหน่อย ก่อนจะส่ายหน้าตอบเธอ

        ตะวันวาดส่ายหน้าให้เขาเช่นกัน

        “ต้องเป็นเพราะดื่มกาแฟแต่ยังไม่ได้ทานข้าวแน่ ๆ ” เสียงเล็กกึ่งบอกกึ่งบ่น

        ลิฟต์ตรงหน้าเปิดขึ้นพอดี

        “ขึ้นไปก่อนนะคะ ฉันจะไปซื้ออะไรให้กินรองท้อง” ตะวันวาดสั่งอีกฝ่ายเสร็จสรรพไม่ยอมให้อันธกานต์เอ่ยปากปฏิเสธด้วยซ้ำ

        ชายหนุ่มได้แต่มองแผ่นหลังเล็กที่เดินจากไป ก่อนจะยอมกดลิฟต์และขึ้นไปรอเธออย่างเสียไม่ได้..

        ไม่นานหลังจากนั้น ตะวันวาดปรากฏตัวขึ้นภายในห้องผู้ป่วยของวาเลนไทน์ ตอนนี้สาวน้อยถูกย้ายจากห้องไอซียูมาเป็นห้องพักส่วนตัวปกติแต่ก็ยังมีทีมพยาบาลและแพทย์ดูแลอย่างใกล้ชิด อันธกานต์นั่งกุมมือลูกสาวอยู่ เขาผงกศีรษะขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู

        ใบหน้าหล่อเหลาดูซึมลงไปขณะที่จ้องมองสาวน้อยที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง ตะวันวาดยิ้มให้เขาเท่าที่เธอจะทำได้.. สถานการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นทำให้เธอยิ้มได้ไม่กว้างเท่าที่เคยนัก

        “ลุงสินธพกลับไปแล้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถาม เพราะช่วงกลางวันสินธพจะเป็นคนช่วยดูแล.. เขาเดินเข้าเดินออกทั้งทางฝั่งพี่สาวเธอและทางวาเลนไทน์ พ่อกับแม่ของเธอตัดสินใจเช่าห้องอยู่ระยะสั้นเพื่อสลับกันดูแลบุหลันรังสรรค์

        อันธกานต์พยักหน้ารับ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองไปยังวาเลนไทน์

        “วันนี้เลิฟตื่นขึ้นมาแล้ว” เสียงทุ้มกล่าว

        ตะวันวาดมองเขาด้วยความดีใจ

        “จริงเหรอคะ อาการแกดีขึ้นใช่ไหม” เธอถามขณะที่รีบหยิบอาหารที่ซื้อมาและเดินไปยังอันธกานต์

        “อืม” เสียงทุ้มตอบ

        “หมอบอกว่ายังมีเลือดออกในสมอง แต่ไม่เยอะมาก คงไม่ต้องผ่าตัด” เขาบอกต่อ

        ตะวันวาดพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะส่งกล่องข้าวให้เขา

        “ยังปวดท้องอยู่หรือเปล่าคะ?” เธอบอก ก่อนจะหันไปยกเก้าอี้อีกตัวมานั่งใกล้เขา

        อันธกานต์มองกล่องข้าวที่เธอยื่นให้ มือใหญ่เอื้อมไปรับสัมผัสได้ถึงความร้อนในอุ้งมือ นัยน์ตาสีน้ำตาลตวัดขึ้นมามองตะวันวาดที่ตอนนี้ห่างจากเขาไปไม่ถึงศอก..

        ตะวันวาดตอบรับสายตานั้นด้วยเครื่องหมายคำถามบนใบหน้า

        อันธกานต์เปิดกล่องข้าว เริ่มตักมันเข้าปาก

        ตะวันวาดมองเขากินข้าว ก่อนจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

        ฉันมานั่งมองเข้ากินข้าวทำไมเนี่ย.. คำถามผุดขึ้นภายในจิตใจ

        คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนพรวดพราด อันธกานต์มองเธอ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะลุกขึ้น ตะวันวาดกะพริบตาปริบ ๆ มองเขา.. มือเล็กยกขึ้นปาดใบหน้าด้านข้าง จับคอระหง

        “เอ่อ..” เธอกัดริมฝีปากอีกครั้ง

        “ฉันตั้งใจจะเอาข้าวมาให้.. ข้าวก็ให้แล้ว.. งั้นฉันกลับไปที่ห้องพี่บุหลันนะคะ” เธอกล่าวบอกด้วยความตะกุกตะกัก

        นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสบเข้ากับดวงตากลมโตของคนที่ยืนอยู่

        เขาทำท่าจะพูดแต่ก็เปลี่ยนใจ เขาพยักหน้าให้เธอก่อนจะค่อย ๆ ตักข้าวในกล่องเข้าปากอีกครั้ง

        ตะวันวาดทำท่าจะเดินไปที่ประตู แต่กลับเดินวกกลับไปยังโต๊ะที่เธอวางของเอาไว้ ร่างบางหยิบขวดยาธาตุน้ำขาวออกมาวาง และหันไปหาอันธกานต์

        “ฉันซื้อยาธาตุเอาไว้ให้ ถ้าปวดท้องก็ดื่มนะคะ” เธอกล่าว ร่างสูงเงยศีรษะขึ้นจากกล่องอาหารมองเธอ

        เป็นอีกครั้งที่นัยน์ตาสีน้ำตาลตรึงเธอไว้กับที่..

        “Thank you (ขอบคุณนะ)” เขาเอ่ย ก่อนจะก้มกลับไปตักอาหารอีกครั้ง

        เช้าวันจันทร์.. ตะวันวาดเปิดประตูออกมาจากห้องพักของพี่สาว ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าห้องทันทีเมื่อเห็นร่างสูงของบุคคลที่เธอคุ้นเคยปรากฏตัวขึ้น

        “พี่ภู” เสียงหวานอุทานด้วยความตกใจ ภูธเรศปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดคิด..

        ร่างบางพิงแผ่นหลังกับประตูห้อง ก่อนจะรีบกดเบอร์โทรศัพท์หาภูจินดา

        เธอกับภูจินดาตกลงกันไว้ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับภูธเรศเพราะรู้ว่าอาการชายหนุ่มจะต้องแย่ลงกว่าเดิมอย่างแน่นอน ตะวันวาดตั้งใจจะบอกอีกฝ่ายเมื่อบุหลันรังสรรค์ใกล้จะหายดี.. แต่เมื่อเหตุการณ์เกิดกลับตาลปัตร เธอจึงยังไม่ได้ตั้งตัวตั้งรับกับการมาถึงของผู้ที่เปรียบเสมือนพี่ชาย

        ร่างสูงเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะผลักประตู เขาสบตามองกับหญิงสาวที่เหมือนน้องสาวแท้ ๆ .. ภูธเรศไม่เอ่ยอะไร.. เขาละสายตาจากตะวันวาด ตรงดิ่งเข้าไปหาร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง.. ตะวันวาดเห็นว่าร่างสูงนั้นนิ่งไป ริมฝีปากสั่นระริก ภูธเรศยกมือขึ้นป้องหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เขากำลังเห็นอยู่ตรงหน้า

        ตะวันวาดวางมือจากโทรศัพท์ ภูจินดาไม่รับสาย..

        ภูธเรศส่ายศีรษะไปมา เสียงทุ้มพึมพำบางอย่างกับตัวเอง ตะวันวาดได้ยินมันไม่ชัด เธอรีบเดินเข้าไปหาภูธเรศ มือบางจับแขนใหญ่เชิงปลอดประโลม

        “พี่ภู..ใจเย็นนะคะ” เสียงเล็กกล่าวอย่างลังเล.. เธอเดาไม่ได้ว่าภูธเรศจะมีอาการเป็นอย่างไร.. ชายหนุ่มดูช็อกมาก

        ภูธเรศหันมาสบตากับเธอ เขาใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะเอ่ยปากขึ้นอย่างยากลำบาก

        “นี่.. มัน..อะไรตะวัน.. เกิดอะไรขึ้น..” เขาพยายามปะติดปะต่อคำพูด

        ตะวันวาดไม่รู้จริง ๆ ว่าจะตอบเขาอย่างไร.. เธอใช้เวลาอีกหลายวินาทีเช่นกัน

        “อุบัติเหตุค่ะ” เธอตอบเขาในที่สุด

        ภูธเรศส่ายศีรษะ

        “ทำไมไม่มีใครบอกอะไรพี่เลย” เสียงทุ้มถามเข้มขึ้น เขาเปลี่ยนน้ำเสียงจากความงุนงงเป็นฉุนเฉียวภายในเสี้ยววินาที

        “พี่ภูฟังตะวันก่อนนะคะ คือว่า..”

        “จินก็รู้เรื่องใช่ไหม!? ” เขาถามต่อก่อนเธอจะกล่าวจบ

        สีหน้าของตะวันวาดตอบเขา โดยที่เธอไม่ต้องเอ่ยปาก..

        ร่างสูงอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ..

        “นี่ถ้าพี่ไม่ได้ยินยายจินคุยโทรศัพท์กับเธอ.. คงจะไม่มีใครบอกอะไรพี่เลยใช่ไหม? ”

        “พวกเธอเห็นพี่เป็นอะไร!? ” เสียงทุ้มตะคอก

        ตะวันวาดมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าตกใจ ภูธเรศเป็นผู้ชายที่แสนอ่อนโยน และสุภาพ.. เธอคาดว่าตอนนี้เขาคงอยู่ในสภาวะที่ไม่มั่นคงมากจึงใช้ความโมโหกลบเกลื่อนความเศร้าและระบายอารมณ์ใส่เธอ แต่แม้หญิงสาวจะเข้าใจเช่นนั้น เธอก็ยังไม่รู้จะตอบรับพฤติกรรมของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไร

        “เรา.. พี่จิน.. ตะวันหมายความว่า..” เสียงเล็กสั่นกระตุก

        “เธอเห็นฉันเป็นพี่จริง ๆ หรือเปล่า” เสียงทุ้มตะคอกซ้ำไม่วายจับบ่าเล็กเขย่า ตะวันวาดจ้องหน้าเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก

        “พี่ภู.. พี่ภูฟังตะวันก่อน” เธอกล่าวน้ำเสียงขอร้อง

        ภูธเรศมือสั่น เขากดบ่าเล็กหนักอย่างไม่รู้ตัว สายตาสลับมองหญิงสาวบนเตียง ศีรษะส่ายไปมา

        “พวกเธอเล่นตลกอะไรกัน” เสียงทุ้มกล่าว หันกลับมาจ้องตะวันวาดที่ตอนนี้มีสีหน้าเจ็บปวดจากแรงบีบของอีกฝ่าย

        “พี่ภู ตะวันเจ็บ” เสียงเล็กสั่น ภูธเรศปล่อยมือจากบ่าเธอ เขามีสีหน้ารู้สึกผิดทันควัน

        “ขอโทษ” ชายหนุ่มกล่าวสีเบาหวิว เขายกมือกุมศีรษะ ท่าทางสับสน

        “พี่จินกับตะวันเป็นห่วงพี่ภูนะคะ” ตะวันวาดเข้าประชิดตัวชายหนุ่ม เธอยกมือจับแขนใหญ่อย่างเบามือ

        “ไม่ต้องมาห่วงฉัน!!!!” เสียงทุ้มตะคอกอีกครั้ง ร่างบางผงะ! ตะวันวาดหลีกถอยห่างจากเขา คนตัวเล็กมือสั่น เธอทั้งตกใจ ทั้งเริ่มกลัวภูธเรศ

        ภูธเรศเหลือบไปเห็นบุคคลใหม่ที่ปรากฏตัวขึ้นภายในห้อง ร่างสูงก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าใกล้ทั้งคู่ มือใหญ่ของคนมาใหม่วางรับแผ่นหลังตะวันวาดที่ถอยห่างออกมา สัมผัสอุ่นที่ได้รับทำให้ตะวันวาดชะงักงัน

        “ไอ้ธัน” ภูธเรศคำรามเรียกอีกฝ่ายด้วยความไม่เป็นมิตรอย่างเปิดเผย

        “ไปทำงานกันเถอะ” เสียงทุ้มกล่าวนิ่งราวกับไม่ได้ยินเสียงเรียกชื่อจากภูธเรศ

        ตะวันวาดกะพริบตาปริบ ๆ เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงตั้งใจมาหาเพื่อจะให้เธอนั่งรถไปออฟฟิคพร้อมกับเขาตามปกติที่เธอทำมากว่าหนึ่งอาทิตย์แล้ว

        “แก..” ภูธเรศเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง